All Chapters of คิมหันต์อวลรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ที่สำคัญกว่าสิ่งใดการที่นางรับตำแหน่งประมุขของวังเจ็ดดาว ทำให้ดวงดาวทั้งเจ็ดกำลังหวาดหวั่น เนื่องจากกลัวว่านางจะก่อตั้งวังเจ็ดดาวขึ้นมาอีกครั้ง หากนางไม่คิดจะสานต่อหน้าที่ประมุข ด้วยการฟื้นฟูวังเจ็ดดาวให้กลับมายิ่งใหญ่ก็มีเพียงทางเลือกเดียว คือปลดปล่อยพวกเขาทั้งเจ็ดไป ซึ่งนางก็เลือกข้อหลังเพื่อซื้อใจของเจ็ดดวงดาว ให้อยู่ข้างนางและช่วยทำงานนางด้วยความเต็มใจเสียงซุบซิบและผู้คนที่กำลังชะเง้อมองยังหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลิว ทำให้เฉินเซี่ยเฟิงและเยี่ยเผิงเย่เลิกม่านรถม้าขึ้น ทั้งสองสบตากันเป็นเชิงถาม ทว่าจนแล้วจนรอดกลับเป็นลี่จวินที่ขยับกาย ร่างสูงกระโดดลงจากรถม้า เนื่องจากรถม้าที่กำลังจะเดินทางออกไปนอกเมืองจำต้องหยุดลง เพราะชาวบ้านที่กำลังยืนมุงอยู่บนท้องถนนกีดขวางการสัญจร “เรียนคุณชายได้ยินว่าคฤหาสน์ตระกูลหลิวได้รับป้ายอักษรจากเฮยหลาง ร้านหงเติงหลงเพิ่งจะส่งมาถึงเมื่อครู่ ตอนนี้ตระกูลหลิวกำลังจะแขวนป้ายประจำตระกูลที่ประตูใหญ่ขอรับ” ลี่จวินรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คำขอของนางได้รับการตอบรับเช่นนั้นหรือ” เฉินเซี่ยเฟิงขมวดคิ้ว “ไปดูกันเถิด” เยี่ยเผ

เมื่อนั่งลงยังโต๊ะติดกับหน้าต่างซึ่งสามารถมองเห็นท้องถนน เยี่ยเผิงเย่ก็มองเห็นมือใหญ่ของเฉินเซี่ยเฟิงที่กำลังหยิบกาน้ำชาชะงักลง เขาเงยหน้ามองสหาย ก่อนจะมองตามสายตาของอีกฝ่ายไปจึงเห็นรถม้าคันหนึ่งวิ่งเข้ามาจอดยังหน้าร้านแพรพรรณตระกูลเยี่ย“นั่นมิใช่แม่นางหลิวที่ได้รับป้ายประจำตระกูลจากเฮยหลางหรอกหรือ”“อืม นั่นคือรถม้าจากตระกูลหลิว” เฉินเซี่ยเฟิงพยักหน้า“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเป็นรถม้าของตระกูลหลิว”“ข้าจำเขาได้” เฉินเซี่ยเฟิงพยักพเยิดไปยังตงหลิวซึ่งนั่งอยู่ด้านหน้าติดกับบ่าวชายที่ทำหน้าที่บังคับรถม้า“เจ้าอยากจะเข้าไปทักทายนางหน่อยหรือไม่” “ดีเหมือนกัน” เฉินเซี่ยเฟิงรับคำทำเอาเยี่ยเผิงเย่เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ เพราะคราแรกเขาเพียงเอ่ยถามไปย่างนั้น แต่ไม่คิดว่าเฉินเซี่ยเฟิงจะตอบรับเช่นนี้“เจ้ามองข้าเช่นนั้นทำไมกัน นางได้รับอักษรจากเฮยหลาง แสดงว่าตัวนางเองก็ชื่นชมในตัวเฮยหลางไม่น้อย แปลกตรงไหนที่ข้าจะเข้าไปทักทายนาง เจ้าเองก็รู้ว่าข้าก็ชื่นชมเฮยหลาง” เฉินเซี่ยเฟิงมองท่าทีประหลาดใจของสหายด้วยความขบขัน “ข้ายังไม่ได้พูดอะไร” “ข้ารู้ว่าเจ้ากำลั

“หาได้มีความหมายใด เพียงอยากวาดเท่านั้น” นางตอบเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะหันหลังเดินไปนั่งลงและรินชาส่งให้เขา นั่นทำให้เฉินเซี่ยเฟิงเดินไปนั่งลงข้างนางอย่างไม่อิดออด ทั้งสองจิบชาเงียบๆ สายตาก็จ้องมองโคมไฟสองอันที่แขวนอยู่ โดยไร้ซึ่งบทสนทนาไปครู่ใหญ่“ข้าไม่รบกวนคุณหนูหลิวแล้ว ขอตัว”หลังจากนั่งเงียบอยู่นานมากเฉินเซี่ยเฟิงก็ได้สติ เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าการนั่งนิ่งๆ ท่ามกลางความเงียบยามค่ำคืนเช่นนี้ ก็สามารถทำให้ผ่อนคลายได้เช่นกัน ที่สำคัญเขาผ่อนคลายมากไป กระทั่งลืมไปเสียสนิทว่าวันนี้นัดกับเยี่ยเผิงเย่ที่หอสุรา เนื่องจากอีกฝ่ายต้องการฉลองวันเกิดกับเขาตามประสาชายหนุ่ม“อันที่จริงวันนี้เป็นวันเกิดของข้า ข้ามีนัดกับเผิงเย่ก่อนแล้ว”“ข้าไม่ทราบมาก่อนจึงไม่ได้เตรียมของขวัญ ไว้จะส่งของขวัญย้อนหลังไปให้อย่างแน่นอน”“คุณหนูหลิว ที่ข้าบอกหาใช่เพราะข้าต้องการของขวัญ แต่เพราะ...” เฉินเซี่ยเฟิงเลิกคิ้วราวเพิ่งจะนึกขึ้นได้ เขาจะพูดออกไปได้อย่างไรว่ากำลังรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้นั่งเป็นเพื่อนนางให้นานขึ้นอีกหน่อย “เพราะคิดว่าเผิงเย่คงรอข้านาน” เขาปดออกไปเช่นนั้น“จะอย่างไรข้าก็ต้องขอบคุณคุณชายเฉิ

“เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้ว”ท่าทีเหมือนเด็กพบของเล่นถูกใจของเขา ทำให้หลิวผิงอันอดที่จะกลั้นยิ้มไม่ได้ เขาช่างไม่รู้ตัวเอาเสียเลยว่าท่าทีของตนในยามนี้นั้น ช่างแตกต่างจากคุณชายผู้สุขุมสุภาพอ่อนโยนที่เขาเคยแสดงออกเป็นอย่างยิ่งหลังจากดื่มด่ำกับอาหารเลิศรส เฉินเซี่ยเฟิงและหลิวผิงอันก็เดินออกมาจากหอวสันต์ธารา รถม้าของทั้งสองมาจอดรอรับอยู่ก่อนแล้ว แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองแยกย้ายกันกลับ เงาร่างสีขาวของสตรีที่เหินกายจากหลังคาฝั่งตรงข้ามพลันปรากฏขึ้น“มีคนร้าย จับคนร้ายทีเร็วเข้า!!”เสียงตะโกนที่ดังมาจากทางแยกด้านหน้า พร้อมกับเสียงของมือปราบเมืองกุ้ยโจวที่กำลังวิ่งไล่ล่าเงาร่างสีขาวนั้น ทำให้ผู้คนที่อยู่รายรอบแตกตื่น‘พี่อู๋โป’ หลิวผิงอันขมวดคิ้ว เมื่อมองเห็นใบหน้าอันคุ้นเคยของคนที่ถูกตามล่าโดยคนของทางการ นางสบตากับตงหลิวก่อนพยักหน้าให้เขาตามไปตงหลิวเหินกายออกไป โดยตะโกนฝากหลิวผิงอันไว้กับลี่จวินและเฉินเซี่ยเฟิง ความจริงต้องบอกว่าเขาฝากนางเอาไว้กับลี่จวิน หาไม่แล้วเขาคงไม่กล้าฝากชีวิตของผู้เป็นนายเอาไว้ในมือผู้อื่น แต่ที่ต้องบอกเฉินเซี่ยเฟิงก็เพราะในยามนี้อีกฝ่ายเป็นนายของลี่จวิน“แม่นางหลิว” เฉ

ตอนที่เห็นหน้าอู๋โปหลิวผิงอันได้แต่ยืนอึ้งอย่างใช้ความคิด ยังไม่ทันได้เรียกอีกฝ่ายออกมาสอบถามเจ้าหน้าที่ก็มาเสียก่อน“อย่างไรข้าต้องขอบคุณคุณชายเฉินมากที่ช่วยเหลือ เมื่อครู่หากไม่ได้ท่านเชื่อว่าท่านมือปราบคงไม่คล้อยตามง่ายๆ”“หาต้องขอบคุณไม่ ข้าเองก็ไม่เห็นด้วยที่จะให้เขาพาตัวคนไป เพราะอย่างไรเสียทางนี้เองก็มีพยาน อีกทั้งข้ามาคิดดูแล้วเรื่องมีมีจุดที่น่าสงสัยหลายจุด คราแรกนั้นคนที่ตะโกนว่ามีคนร้ายก็หาตัวไม่เจอ ตอนนี้ก็มีพยานที่ไม่กล้าออกตัวมาชี้ตัวคนจากคฤหาสน์ตระกูลหลิวอีก”เฉินเซี่ยเฟิงครุ่นคิด จากนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นเมื่อมองเห็นเงาร่างสูงของตงหลิวกำลังเดินเข้ามา “พี่ตง”หลิวผิงอันก้าวเดินเร็วๆ ไปยังตงหลิว“คุณหนู” ตงหลิวหันกายไปคารวะเฉินเซี่ยเฟิงอีกครั้ง “เมื่อครู่ข้าน้อยพบกับท่านมือปราบ ได้ยินมาว่าท่านให้ความช่วยเหลือคุณหนู ขอบพระคุณคุณชายเฉิน”“เกรงใจไปแล้ว แล้วเรื่องผู้ต้องสงสัยที่ท่านติดตามไปเล่า ได้ตัวหรือไม่”“ข้าน้อยและคนของทางการ ไล่ล่าคนร้ายไปจนถึงชายป่าด้านเหนือนอกกำแพงเมือง ที่นั่นมีร่องรอยแบ่งออกไปสองทาง แต่เมื่อแยกย้ายกันติดตามร่อยรอยเหล่านั้นกลับหายไป คนร้ายหนีรอดไปได้”