All Chapters of คิมหันต์อวลรัก: Chapter 41 - Chapter 50

“คฤหาสน์ตระกูลหลิวเต็มไปด้วยอะไร” เฉินเซี่ยเฟิงคิ้วขมวดเป็นปม เขายกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วก่อนจะกวาดสายตาไปยังจุดที่เขาเคยนอนสลบไป เขามั่นใจว่าที่หญิงสาวโพล่งขึ้นมานั้น จุดประสงค์ก็เพื่อหยุดประโยคที่นางไม่อยากให้เขาได้ยิน“ตระกูลหลิว หลิวผิงอัน ...อันเอ๋อร์เจ้าเป็นใครและกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ เหตุใดไม่ว่าข้าจะมองเช่นไรข้าก็ไม่รู้สึกว่าเจ้ากำลังคุกคามผู้ใดทั้งที่เกิดเรื่องถึงขนาดนี้แล้ว เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่”เขาถอนหายใจแรงๆ ให้กับความคิดที่ขัดแย้งกันของตัวเอง หลิวผิงอันผู้นี้ช่างก่อกวนความสุขุมเยือกเย็นในใจเขายิ่งนัก ทุกอย่างในตัวนางล้วนแล้วแต่ทำให้เขารู้สึกสงสัยไปเสียหมด แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ได้ข้อสรุปเช่นเดิมคือนางต่างหากที่ดูจะตกเป็นเป้าหมายของผู้อื่น “เหตุใดเรื่องนี้จึงเกี่ยวข้องกับตระกูลเยี่ย”“คุณชาย” ลี่จวินก้าวเข้ามายืนข้างกายเขา ด้านหลังยังมีตงหลิวที่ก้าวตามเข้ามา“พี่ลี่ พี่ตง ท่านหัวหน้ามือปราบ ได้เงื่อนงำอะไรเพิ่มเติมบ้างหรือไม่”“จากคำให้การของคุณหนูหลิวและท่านหมอ บุรุษที่จับตัวนางมาคือกั๋วสงโดยมีสตรีนามจูหรงจีเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง จูหรงจีผู้นี้เกี่ยวข้องกับคดีก่อนที่ยังปิดไม

คฤหาสน์ตระกูลหลิวได้มีโอกาสต้อนรับแขกอีกครั้ง หลังจากที่เยี่ยเผิงเย่ได้พบกับเฉินเซี่ยเฟิงระหว่างทางที่พาเยี่ยซูเหยากลับจากหอวสันต์ธาราเยี่ยซูเหยาคะยั้นคะยอให้ทั้งสองคนพานางมาเยี่ยมอาการหลิวผิงอันตงหลิวที่คุ้นเคยกับเฉินเซี่ยเฟิงเป็นอย่างดีรับหน้าที่ชวนแขกสนทนา ขณะที่ฝูหลินรับหน้าที่เข้าไปแจ้งผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์ ทว่าคำตอบของหลิวผิงอันที่ฝูหลินนำมาแจ้ง กลับนำมาซึ่งความประหลาดใจให้ทุกคน แม้แต่ตัวของตงหลิวเองก็ตามที เพราะหญิงสาวปฏิเสธที่จะออกมาพบหน้า ด้วยการอ้างว่ากำลังป่วยไม่สะดวกรับแขกเฉินเซี่ยเฟิงแม้รู้สึกผิดแต่ก็อดที่จะถามไถ่ถึงอาการป่วยของนางออกมาหลายคำไม่ได้ ส่วนเยี่ยซูเหยาแม้จะเสียดายที่ไม่เข้าพบหลิวผิงอัน กระนั้นนางยังฝากของบำรุงมากมายที่ตั้งใจเลือกไว้ให้หลิวผิงอันตงหลิวส่งทั้งสามออกจากคฤหาสน์ จากนั้นเขาก็เดินตรงไปยังเรือนของหลิวผิงอันทันที “คุณหนู”“แขกกลับไปแล้วหรือพี่ตง” น้ำเสียงระโหยของหลิวผิงอัน ทำให้ตงหลิวขมวดคิ้ว เขายืนอยู่หน้าห้องของนางและสนทนากันโดยมีประตูกั้น ทว่าเขากลับรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงน้ำเสียงอันอ่อนแรงของนาง“อาการของท่านยังไม่ดีขึ้นหรือ ถ้าอย่างไรให้ข้าไปต

“ดึกมากแล้ว” น้ำชาจอกสุดท้ายหมดลง เฉินเซี่ยเฟิงก็ไร้ซึ่งข้ออ้างที่จะสนทนากับนางต่อ เขายิ้มและมองไปยังหญิงสาวที่หันมาสบตากับเขา“ขอบคุณท่านที่อยู่เป็นเพื่อน ข้าสบายใจขึ้นมาก”“ข้าดีใจที่เจ้ารู้สึกเช่นนั้น เจ้ากลับเข้าคฤหาสน์เถิด ข้าจะรอเจ้ากลับเข้าไปก่อนแล้วข้าค่อยไป”“เช่นนั้นไว้พบกันใหม่”“แล้วพบกัน”คืนวันนั้นแม้ว่าหลิวผิงอันจะนอนตลอดทั้งวันเพราะพิษไข้ ทว่าหลังจากแยกกับเฉินเซี่ยเฟิง นางกลับถึงห้องก็หลับเป็นตายกระทั่งรุ่งสางนี่นับเป็นครั้งแรกที่นางได้หลับสนิทแบบไร้กังวล การได้สนทนาเรื่องราวต่างๆ กับเฉินเซี่ยเฟิง ทำให้นางหวนนึกไปถึงในยามที่อาจารย์ทดสอบนาง โดยการให้นางออกเดินทางท่องเที่ยวอาจารย์จะรู้หรือไม่ว่าเพราะนางเดินทางไปพร้อมกับอู๋เฉิงซวี่นางจึงแคล้วคลาดปลอดภัยหายห่วง เมื่อกลับถึงหุบเขาไร้ตัวตน นางก็เขียนเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ซึ่งนางเลือกที่จะเขียนออกมาเป็นบทเพลงบ้าง บทกลอนบ้าง หรือบางครั้งก็เขียนออกมาในรูปแบบของนิทาน แล้วแต่ว่าช่วงนั้นนางอยู่ในอารมณ์เช่นใดการเดินทางครั้งล่าสุดและเป็นการเดินทางท่องเที่ยวครั้งสุดท้าย ก่อนที่นางจะเดินทางมายังเมืองกุ้ยโจว นางได้เขียนออก

นับตั้งแต่วันนั้นนอกจากจู๋จื่อและตงหลิว ซึ่งยินดีอยู่ข้างกายนางจากใจจริง โดยไร้ซึ่งสิ่งแอบแฝงตั้งแต่แรกแล้ว เจ็ดดวงดาวเหลือที่ได้รับรู้เรื่องราวผ่านหยวนชาง พวกเขาก็ยินยอมอยู่ข้างกายนางโดยไร้ซึ่งข้อกังขาเช่นกันก่อนหน้านี้จริงอยู่ว่าพวกเขาต้องการร่วมมือกับนาง เพราะยาถอนพิษ และหวังได้รับการปลดปล่อย ทว่าตอนนี้ความรู้สึกเลื่อมใสในคุณธรรมน้ำใจของนาง ทำให้พวกเขายอมทุ่มเทความสามารถ เพียงเพื่อช่วยเหลือนางให้บรรลุเป้าหมายหานเย่หรูเดินออกมาจากเกี้ยวซึ่งจอดลงยังหน้าร้านเครื่องประดับตระกูลหลง ใบหน้าที่แม้จะผ่านวัยร้อนหนาวแต่ยังคงเค้าแห่งความงาม ทำให้ผู้คนผ่านไปมามองนางด้วยสายตาชื่นชมเมื่อมองเห็นบุรุษที่เดินสวนออกมาจากในร้าน ชาวบ้านที่อยู่โดยรอบพลันหยุด และหันมามองพร้อมกับแอบซุบซิบกันทันที เนื่องจากบุรุษผู้นี้หาใช่ใครที่ไหน เขาก็คือเฉินเซี่ยเฟิงที่เคยมีข่าวว่าอาจจะเกี่ยวดองกับตระกูลเยี่ย โดยผ่านการหมั้นหมายและแต่งงานกับบุตรสาวของหานเย่หรูผู้นี้นั่นเอง “ท่านน้า” เฉินเซี่ยเฟิงคารวะนางอย่างนอบน้อม“เซี่ยเฟิง เจ้ามาทำอะไรที่นี่หรือ” พูดจบก็มองไปยังด้านหลังชายหนุ่ม “ลูกเย่เล่าเห็นออกมา

“ท่านคิดว่าอย่างไรหรือ” เขาเอ่ยถามโดยสายตายังไม่ละไปจากร่างสูงของเยี่ยเผิงเย่ ซึ่งตอนนี้เดินอยู่บนถนนด้านล่างหอวสันต์ธาราลี่จวินเองก็ชะโงกหน้ามองไปยังทิศทางเดียวกัน “เห็นได้ชัดว่าหยางไห่ฉวนผู้นี้ คงล่วงรู้เรื่องในอดีตที่เกิดขึ้นทั้งยังล่วงรู้เรื่องของกั๋วสงและจูหรงจี แต่เรื่องราวภายในตระกูลเยี่ยค่อนข้างซับซ้อน เขาอยู่มานานถึงเพียงนั้นไม่แน่ว่าเขาจะรับคำสั่งเยี่ยตงเจียงเพียงคนเดียว หากให้ข้าน้อยตัดผู้ต้องสงสัยออกจากตัวเลือก นอกเหนือจากเยี่ยตงเจียงแล้วก็เหลือเพียงฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินใหญ่ ฮูหยินรอง และฮูหยินสาม ส่วนอนุคนอื่นๆ นั้น ล้วนแล้วแต่อยู่ไม่ถึงสิบปีขอรับ”“นั่นสินะ ในเมื่อเรื่องราวของจูหรงจีเพิ่งจะเกิดได้เพียงแปดถึงเก้าปี” เฉินเซี่ยเฟิงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ทว่าด้วยเหตุผลบางประการเขากลับหันมามองลี่จวินด้วยใบหน้าที่อ่านไม่ออก “ท่าน...ข้าดูท่านผิดไปหรอกหรือ เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าวันนี้ท่านค่อนข้างมองทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่งขึ้นกว่าเดิมมาก”“คุณชาย ข้าน้อยเพียงคาดเดาไปตามสถานการณ์เท่านั้นขอรับ หากผิดพลาดข้าน้อยต้องขออภัย” ลี่จวินสะดุ้งเฮือก เขาเพียงเอ่ยในสิ่งที่ได้ยินมาจากหลิวผิงอัน