All Chapters of คิมหันต์อวลรัก: Chapter 51 - Chapter 60

พวกนางมีหรือจะไม่รู้ว่าหลิวผิงอันมีฐานะที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน พิสูจน์จากการที่หญิงสาวสามารถย้ายเข้าคฤหาสน์ใหญ่โตทั้งยังใช้เวลาตกแต่งไม่กี่วัน เห็นได้ชัดว่านางนั้นร่ำรวยมหาศาล หากแต่งนางเข้าตระกูลเยี่ยแน่นอนว่าสินเดิมเจ้าสาวคงมากมายมหาศาลอย่างไม่ต้องสงสัยทว่าท่าทีสนิทสนมของหลิวผิงอันและเฉินเซี่ยเฟิง ทำให้พวกนางออกจะผิดคาด ทั้งที่คุณชายเฉินผู้นี้ไม่เคยมีท่าทีสนิทสนมต่อสตรีใด เมื่อครั้งแรกที่ได้ยินจากเยี่ยเผิงเย่ว่าทั้งสองจะมาเยี่ยมเยี่ยซูเหยาด้วยกัน พวกนางยังเข้าใจว่าทั้งสองมาด้วยกันคงเพราะเป็นมารยาท ดังนั้นพวกนางจึงคิดที่จะแยกหลิวผิงอันออกมา เพื่อให้บุตรชายของตนได้มีโอกาสใกล้ชิดหญิงสาว ไหนเลยจะคาดว่าเฉินเซี่ยเฟิงจะขัดขวางแผนการนี้ ทั้งยังไม่มีท่าทีว่าจะปลีกตัวออกไป แม้ว่าพวกนางจะแสดงออกชัดว่าต้องการให้หลิวผิงอันแยกไปกับสตรีด้วยกันเอง“เกิดเรื่องอะไรที่นี่หรือขอรับ” เยี่ยเผิงเย่เอ่ยด้วยเสียงเย็นชา เมื่อทั้งหมดยืนอยู่ที่ทางเดินด้านหน้าเรือนไป๋หลานของเยี่ยซูเหยา เขามองกวาดไปโดยรอบก่อนสบตากับเฉินเซี่ยเฟิงและหลิวผิงอัน “เหยาเอ๋อร์อาการป่วยทรุดลงและกำลังพักผ่อน พวกท่านส่งเสียงดังรบกวนเช่นน

“กำยานนี้กลิ่นหอมเหลือเกินเจ้าค่ะ คุณหนูเยี่ยท่านซื้อจากไหนหรือเจ้าคะ ข้าจะได้ไปหาซื้อมาให้คุณหนูใช้บ้าง” อู๋โปเอ่ยด้วยรอยยิ้มหลิวผิงอันมองไปยังโต๊ะเล็กๆ ซึ่งมีขดกำยานหอมห้อยอยู่ ควันสีขาวจางๆ พร้อมกับกลิ่นหอมสดชื่นโชยออกมาจนทั่วทั้งห้องหอมกรุ่น“อ้อ กำยานหอมนี่ข้าได้มาจากฮูหยินผู้เฒ่า ท่านชอบหรือข้ายังมีเหลือเยอะจะแบ่งให้ท่านด้วย ข้าเองก็ชอบกลิ่นนี้มาก ฮูหยินผู้เฒ่าใจดีมากนางเห็นว่าข้าชอบจึงยกให้ข้าหมดเลย”“เช่นนั้นคุณหนูเจ้าคะ ท่านลองแลกกำยานกลิ่นเหมยกุ้ย[1]ของคฤหาสน์เรากับกำยานของคุณหนูหลิวดีหรือไม่เจ้าคะ” อู๋โปกล่าวเป็นนัย“นั่นสินะ ข้าชอบกลิ่นของดอกเหมยกุ้ยจึงซื้อกำยานเหมยกุ้ยมาจากเมืองหยางโจว หอมไม่แพ้กำยานของพี่เหยาเหยา เอาไว้ข้าจะส่งมาให้ทันทีที่กลับไปถึง แต่กำยานนี่ข้าขอแบ่งไปบ้างนะเจ้าคะ”“ได้ เช่นนั้นข้าจะรอกำยานดอกเหมยกุ้ยของเจ้า” เยี่ยซูเหยาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี นางดื่มน้ำแกงบำรุงร่างกายจนหมด ทั้งยังกินขนมหลายชิ้นกระทั่งกินยาแล้วหลับไปหลิวผิงอันออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลเยี่ย หลังจากเฉินเซี่ยเฟิงมาส่งหลิวผิงอันกลับคฤหาสน์ตระกูลหลิว อู๋โปก็เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าหลิวผิงอัน ใบหน้

“หากเขาเห็นด้วยกับข้อเสนอบ้าๆ นั่นขึ้นมาเล่า” เยี่ยเผิงเย่พยายามระงับโทสะ ทว่ายิ่งเก็บกดเข้าไปความโกรธก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นเท่า เขาหวั่นใจว่าอู๋เฉิงซวี่อาจมองน้องสาวของเขาเป็นดังของเล่น “เหยาเอ๋อร์เจ้ายอมแต่งให้เซี่ยเฟิงเถิดนะ มีเพียงเจ้าแต่งออกไปเท่านั้นพี่จึงจะเบาใจได้ ท่านป้าเฉินจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี” เยี่ยเผิงเย่เอ่ยเสียงแผ่ว“หากเป็นเมื่อก่อนข้าอาจใจอ่อนยอมคล้อยตาม แต่ท่านไม่สังเกตหรือว่าตอนนี้พี่เซี่ยเฟิงหาใช่คนเดิมไม่ บางทีเขาอาจล้มเลิกความคิดที่จะแต่งข้าเข้าตระกูลเฉิน เพื่อช่วยดึงข้าออกไปจากตระกูลเยี่ยเช่นเดิมแล้วก็ได้”“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”“ท่านไม่สังเกตหรือว่าพี่เซี่ยเฟิงเปลี่ยนไปมาก นับตั้งแต่ได้พบอันเอ๋อร์”เยี่ยเผิงเยี่ยเลิกคิ้วมองผู้เป็นน้องสาว เขาครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ก็เห็นเป็นเช่นที่นางพูด “นั่นสินะเหตุใดข้าจึงละเลยเรื่องรอบตัวถึงเพียงนี้ เซี่ยเฟิงกับแม่นางหลิว พวกเขา...ดูเหมือนว่าสองคนจะสนิทสนมกันมาก”“อันเอ๋อร์ดูจะยังไม่เปิดใจแต่แววตาของนางที่มองพี่เซี่ยเฟิงก็ต่างไปจากตอนที่นางมองท่าน พี่เซี่ยเฟิงนั้นเห็นชัดว่าเขาเปิดใจรับนางไปแล้ว คนอย่างเขาหากเขาปักใจคิดว่าคงไม่มี

ฮูหยินผู้เฒ่าที่นั่งเงียบมานานในที่สุดก็ขยับตัว นางขมวดคิ้วในยามที่มองไปยังสองหนุ่มสาว “ให้เป็นไปตามนั้น สั่งให้คนจัดเตรียมน้ำชาและขนมไปที่ศาลาหูเตี๋ย[1] เหยาเอ๋อร์เจ้าก็ไปเตรียมการต้อนรับคุณชายอู๋ด้วยตัวเองเถิด หลังเสร็จธุระที่นี่แล้วค่อยให้คุณชายอู๋ตามไป”“เจ้าค่ะ” ขณะรับคำหญิงสาวเหลือบมองไปยังอู๋เฉิงซวี่ นางได้สบตากับเขาตรงๆ แววตาของเขาที่มองมาราวตรึงร่างของนางเอาไว้ เยี่ยซูเหยารู้สึกว่าลมหายใจของตนถี่ขึ้น ริมฝีปากของนางแห้งผากรับรู้ถึงความตระหนกทั่วร่างเขารู้ ...ล่วงรู้ทุกอย่าง!!!“ข้าให้คนนำชุดหมากหยกมาด้วย เจ้าเพียงให้สาวใช้ไปนำมาจากรถม้าของข้า” อู๋เฉิงซวี่เอ่ยขึ้นทั้งยังจ้องเยี่ยซูเหยาเขม็ง ทุกคนในห้องจึงรู้ว่าเขากำลังสนทนากับนางโดยตรง“เจ้าค่ะ” นางก้มหน้ารับคำทันที ก่อนจะค่อยๆ หมุนกายจากไป“ผู้หลานจะไม่อ้อมค้อมเพราะอยากไปยังศาลาหูเตี๋ยโดยเร็ว ที่มาในวันนี้ก็เพราะเรื่องสัญญาเงินกู้ที่คุณชายใหญ่ทำขึ้นกับหลงจู๊ติง...”บทสนทนาในห้องโถงเริ่มต้นขึ้นทันทีที่เยี่ยซูเหยาเดินออกมา เสียงนุ่มทุ้มเป็นจังหวะของอู๋เฉิงซวี่ ทำให้เยี่ยซูเหยาใจเต้นแรง นางทั้งอยากอยู่เพื่อฟังว่าเขาจะยื่นข้อเสนอ

“ข้าเคยปลอมตัวปะปนมากับคนตระกูลอู๋ ในงานแซยิดของฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเยี่ย วันนั้นเจ้าอายุน้อยแต่กลับเฉลียวฉลาด รู้จักพลิกแพลงสถานการณ์ของตระกูลเยี่ย หมากกระดานเดียวกลับเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาส เจ้าเดินหมากกับคู่ค้าของตระกูลเยี่ย ทั้งที่เจ้าได้เปรียบกลับแสร้งยอมแพ้ เขาโกรธที่ตระกูลเยี่ยทำการค้าไม่โปร่งใส แต่พอเดินหมากกับเจ้าก็ยอมกลืนคำพูดตัวเองไม่เอาเรื่อง เพราะเห็นแก่ที่เจ้าไม่ทำให้เขาขายหน้าต่อผู้คน”“แต่เขาก็ไม่ทำการค้ากับตระกูลเยี่ยอีกเลย”“เขาเป็นถึงหัวหน้าขันที จะปิดร้านเครื่องกระเบื้องตระกูลเยี่ยนั้นง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ ไม่จำเป็นต้องรอมาจนถึงทุกวันนี้” อู๋เฉิงซวี่คลี่ยิ้มเมื่อมองเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของเยี่ยซูเหยา“ข้า...ขอถามท่านสักประโยค”“ว่ามาสิ”“ท่านต้องการแต่งสตรีเช่นใดเป็นฮูหยิน”“ข้ายังไม่ศรัทธาในสิ่งที่เรียกว่าความรัก เพราะข้ายังไม่เคยมี ดังนั้นข้าจึงต้องการสตรีที่อยู่ด้วยอย่างคู่คิด”“สตรีที่เป็นคู่คิดหรือ” เยี่ยซูเหยานิ่งเงียบไปนานจนอู๋เฉิงซวี่ต้องเงยหน้าขึ้นมาจากถ้วยชาในมือ“หากในใจเจ้ายังไม่ได้มอบให้ผู้ใด เราสองคนก็มาเป็นคู่คิดให้กันและกันเถิด ทางข้างหน้