All Chapters of คิมหันต์อวลรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“ได้โปรด ได้โปรด ปล่อยข้าลง ให้ข้าลงไป ข้าขอร้องท่าน”เสียงร้องไห้ดังขึ้นด้วยความหวาดกลัว มือเล็กสองข้างที่เกาะกุมท่อนแขนที่โอบรอบกาย บวกกับร่างกายอันสั่นเทา ทำให้ในที่สุดเฉินเซี่ยเฟิงก็สังเกตเห็นความผิดปกติ เขาหยุดม้าพร้อมกับกอดรัดร่างเล็กที่กำลังสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก “อันเอ๋อร์เจ้าเป็นอะไรไป”“ข้าขอร้องท่านให้ข้าลงไป ปล่อยข้าลงไป ข้ากลัวแล้ว” นางยังคงหลับตาและอ้อนวอนเขาเสียงแผ่ว ใบหน้าที่พยายามหันกลับมาซุกซบซอกคอแกร่งเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา แรงสะอื้นที่ยิ่งมายิ่งทวีความรุนแรง ทำให้เฉินเซี่ยเฟิงรีบพาหญิงสาวกระโดดลงจากหลังม้า ชายหนุ่มนั่งลงใต้ต้นอู๋ถงวางร่างเล็กลงบนตัก พร้อมกับเสียงปลอบโยนอย่างร้อนรน“อันเอ๋อร์ข้าขอโทษ เจ้ากลัวมากหรือ ข้าผิดเอง ข้าผิดเอง ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะกลัวขนาดนี้”มือใหญ่ลูบแผ่นหลัง และลาดไหล่เป็นเชิงปลอบโยน ทั้งยังโยกตัวนางที่นั่งอยู่บนตักราวกับนางเป็นเด็ก ถึงอย่างนั้นร่างที่ยังคงสั่นเทากลับหาได้ดีขึ้นไม่หลิวผิงอันยังคงหลับตาและซุกใบหน้าเข้ากับซอกคอของเฉินเซี่ยเฟิง เสียงร้องไห้แผ่วเบายังคงหลุดออกมาทั้งที่เจ้าตัวพยายามเก็บกักมันเอาไว้ เห็นได้ชัดจากไหล่มนที่สั่

ไม่คิดเลยว่าข่าวลือเรื่องคุณชายเฉินที่ว่ากันว่าเขาล้ำลึกสุดหยั่ง จนสามารถอ่านคนทั่วไปจนทะลุปรุโปร่งนั้น จะเป็นเรื่องจริง นางมองไม่เห็นพิรุธใดๆ กับสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเลยแม้แต่น้อย “หรือว่าท่าน...ท่านรู้แต่แรกว่านางไม่ใช่คนธรรมดา” ความลังเลฉายชัดออกมาจากดวงตาของจูหรงจี“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า” เฉินเซี่ยเฟิงยังคงท่าทีสุขุมท่าทีของชายหนุ่มทำให้จูหรงจีรู้สึกหงุดหงิด ตลอดเวลาที่วางแผนนางคิดว่าตนถือไพ่เหนือกว่า เนื่องจากก่อนหน้านี้นางเคยใช้ใบเฟิงหยั่งเชิงหลิวผิงอันมาแล้ว หากหลิวผิงอันล่วงรู้เรื่องของนางจากอู๋โป อีกฝ่ายคงจะล่าถอยไปไม่ยุ่งกับเรื่องนี้อีกผู้เป็นนายจะพาตัวเองเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องเดือดร้อนของบ่าวไพร่ให้ตระกูลของตัวเองต้องมาพลอยเสื่อมเสียด้วยเหตุผลใดกันเพียงแต่...เรื่องราวกลับตาลปัตรเมื่อหลิวผิงอันไม่เพียงแต่ไม่ทอดทิ้งอู๋โปแต่นางกลับออกหน้ารับรอง ไม่ให้คนของทางการพาตัวไปขัง นั่นทำให้เรื่องยิ่งยากขึ้นกว่าเดิมนางไม่มีทางเลือกนอกจากวางแผนสำรองและดำเนินการต่อไป นั่นคือการลักพาตัวหลิวผิงอันมา แล้วปล่อยให้อู๋โปเดินเข้ามาติดกับนางด้วยตัวเอง ไม่มีหลิวผิงอันก็หามีผู้ใดขัดขวางแผนการส่ง

“ช่างเถอะ ตอนนี้ข้าเพียงสงสัยว่าท่านกับการขี่ม้านี่เรื่องเป็นมายังไงกันแน่” ซงจื่อพลันถามขึ้นด้วยความสงสัย“ไปจัดการเก็บกวาดเสียก่อนเถิด ลี่จวินเจ้าพาคุณชายเฉินกลับไปก่อนเถิด เรื่องที่เหลือรู้ใช่หรือไม่ว่าต้องทำอย่างไร” จู๋จื่อเห็นชัดว่าหลิวผิงอันไม่อาจหลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถาม เขาจึงออกหน้าให้นาง“สี่ชั่วยาม”ลี่จวินเองก็อดที่จะถอนหายใจด้วยความหนักใจไม่ได้ เฉินเซี่ยเฟิงไม่เคยหายออกมานานขนาดนี้ ยังดีหน่อยที่เขาเองก็ติดตามผู้เป็นนายออกมาพร้อมกัน ดังนั้นนายท่านเฉินที่ไว้ใจในตัวเขาจึงน่าจะยังไม่ได้เอะใจว่าเกิดเรื่องขึ้น “ท่านไม่เป็นอะไรแล้วกระมัง” ลี่จวินเอ่ยถามหลิวผิงอันที่ใบหน้ายังคงซีดเซียว เรื่องนี้หากจะพูดกันตรงๆ แล้วเป็นเขาเองที่ปล่อยให้เฉินเซี่ยเฟิงพาตัวหลิวผิงอันขึ้นหลังม้า“อย่าโทษตัวเองเลย ท่านไม่รู้ว่าข้ากลัวการขี่ม้า ไม่ใช่ความผิดท่านเลย เป็นข้าที่ไม่เคยพูดถึงเพราะไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ ตอนแรกเพียงอยากให้เขาร่วมรับรู้จะได้เป็นพยานให้ได้ แต่ใครจะคิดว่ากั๋วสงจะพูดเรื่องการคุ้มกันคฤหาสน์ของเรา” หลิวผิงอันยิ้มแห้งๆ “คนคำนวณหรือจะสู้ฟ้าลิขิต เฮ้อ!” หญิงสาวหยิบยืมประโยคของกั๋วส

“ข้าถามว่าเกิดอะไรขึ้น! หานเย่หรูทำอะไรลงไป!” หลิวผิงอันตวาดออกมาดังลั่นด้วยความกราดเกรี้ยว ทุกคนในห้องลับใต้ดินสะดุ้งเฮือก แม้แต่ดวงดาวทั้งหกเองก็เพิ่งจะรับรู้ถึงความผิดปกติของหญิงสาว“ขะ...คือ หลังจากฮูหยินสามแต่งเข้าตระกูลเยี่ย ก็ไม่มีใครมาเยี่ยมนาง ทั้งยังไม่มีใครพูดถึงญาติพี่น้องของนางเลย แต่วันนั้นกลับมีคนเดินทางมาขอพบนางทั้งยังมาจากต่างเมือง ข้าได้ยินฮูหยินสามวางแผนกับสาวใช้ว่าจะวางยาลงไปในน้ำชาให้สตรีผู้นั้นดื่มจึงแอบตามไปดู ตอนนั้นพวกนางสนทนากันอยู่นานมาก แล้ว...แล้วสตรีผู้นั้นก็ล้มลงไปกับพื้น หลังเกิดเรื่องข้าตกใจมากตั้งใจจะรีบหนี แต่...คนของนางเห็นข้าเข้าเสียก่อน” จูหรงจีขมวดคิ้วเมื่อมองใบหน้าที่ขาวซีดลงเรื่อยๆ ของหลิวผิงอัน“ท่าน...รู้ทั้งรู้ รู้อยู่เต็มอกว่านางจะถูกวางยา แต่ว่าท่าน... ท่านกลับไม่ทำอะไรเลย...” หลิวผิงอันพึมพำเสียงเบา ใบหน้าขาวซีด ดวงตาแดงช้ำของนางเหม่อลอย ร่างที่ยืนนิ่งก่อนหน้านี้โอนเอนอ่อนแรงความหวังของนางพังทลายลงทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น นางหวังมาโดยตลอดว่ามารดาของนางอาจจะยังมีชีวิตอยู่ มารดาอาจพบปัญหาเล็กน้อยทำให้ไม่อาจกลับไปนาง...คาดหวังเช่นนั้น แม้จะร

ภายในห้องนอนเรือนหลักของคฤหาสน์ตระกูลหลิวอันเงียบเหงา ใครเล่าจะรู้ว่าทันทีที่ปิดประตูห้องนอน หลิวผิงอันก็มีอันต้องทิ้งกายลงนั่งอย่างไร้เรี่ยวแรงความสิ้นหวัง ความอ่อนแอที่เพียรกดข่ม...พังทลายใบหน้าเผือดสีเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา เสียงสะอื้นที่เล็ดลอกออกมา ทว่านางใช้มือสองข้างปิดถึงอย่างนั้นก็ยังมีเล็ดลอดออกมาเพียงแผ่วเบาความเจ็บปวดรวดร้าว ความเสียใจ ความโศกเศร้าเข้าครอบคลุมร่างเล็กที่กำลังสั่นเทาด้วยแรงสะอื้น นางนั่งอยู่ภายในห้องอย่างเดียวดาย ปิดตัวเองเอาไว้ในนั้นเพียงคนเดียวไม่ยอมให้มีผู้ใดรับรู้ นางจะอ่อนแอไม่ได้ พวกเขาจะเห็นนางอ่อนแอเช่นนี้ไม่ได้“ท่านแม่...ท่านแม่ ฮือ...” เสียงที่เล็ดลอดออกมาด้วยความรวดร้าว เสียงสะอื้นที่นางพยายามไม่ให้ฝูหลินที่นอนอยู่ห้องข้างๆ ได้ยินในที่สุดนางก็ต้องยอมรับความจริง แปดปีมานี้นางยังมีความหวังลมๆ แล้งๆ ว่ามารดาอาจจะมีชีวิตอยู่ นางเฝ้าสัญญากับตัวเองว่าขอเพียงมารดายังมีชีวิตอยู่ ไม่ว่ามารดามีเหตุผลใดที่ทิ้งนางเอาไว้เพียงลำพัง นางก็จะยอมรับทั้งสิ้น แต่ตอนนี้ความจริงที่แสนโหดร้ายกลับทิ่มแทงหัวใจของนางอย่างเลือดเย็นท่านแม่ผู้อ่อนโยนของนาง...จากไปแล้วจร