All Chapters of คิมหันต์อวลรัก: Chapter 61 - Chapter 70

“แต่บทกลอนนั่นท่านปราชญ์ยกย่องซือจื่อผู้นี้ให้อยู่ระดับเดียวกันกับเขา เจ้าคิดดูมีไป๋หู่ ย่อมมีเฮยหลาง หากต่อมามีซือจื่ออีกคนจะแปลกอะไร จริงหรือไม่”“ไปดูเดี๋ยวก็รู้ว่าใช่หรือไม่” เฉินเซี่ยเฟิงตอบรับไปเช่นนั้น ทั้งที่ในใจของเขากำลังใคร่ครวญและเชื่อมโยงเรื่องราวหลายๆ เรื่องเข้าหากัน ไม่ว่าจะมองอย่างไรหลิวผิงอันผู้นี้คือผู้ที่เป็นต้นตอของเรื่องทั้งหมด แม้เขาพยายามตัดความน่าจะเป็นออกไป คำตอบของเขาก็ยังคงวนเวียนอยู่ข้างกายนางเช่นนี้“อันเอ๋อร์ขออย่าให้เป็นอย่างที่ข้าหวั่นเลย หรือเจ้ามาที่เมืองกุ้ยโจวจุดประสงค์หลักก็คือตระกูลเยี่ย” เขาพึมพำก่อนมองไปยังแผ่นหลังของสหายซึ่งเดินนำไปยังรถม้าหน้าโรงทอตอนนี้หากให้เขาเลือกระหว่างเยี่ยเผิงเย่และหลิวผิงอัน แน่นอนว่าเขาต้องเลือกมิตรภาพที่แนบแน่นของเขาและเยี่ยเผิงเย่ แต่...เหตุใดเพียงแค่คิด เขากลับรู้สึกราวกับมีเข็มนับพันกำลังทิ่มแทงลงไปกลางใจเช่นนี้รถม้าของอู๋เฉิงซวี่วิ่งมาจอดหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลิว ชายหนุ่มเดินลงมาจากรถด้วยท่าทีเกียจคร้าน เขามองคนที่ตัวเองส่งมาซึ่งทำหน้าที่เฝ้ายามหน้าประตูอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเดินตามสาวใช้ที่รับหน้าที่นำทางเขาเข้าไปยัง

ในขณะที่เจ้าเมืองกุ้ยโจวกำลังโดนกดดันที่ยังไม่อาจปิดคดีฆาตกรรม หลิวผิงอันก็ได้รู้ว่าที่ดินซึ่งหานเย่หรูใช้ซ่อนศพคนตายมากมายนั้น แท้จริงแล้วเยี่ยเผิงเย่คือผู้ที่เป็นเจ้าของ เนื่องจากที่ดินผืนนั้นอยู่นอกเมืองที่ห่างไกล ดังนั้นฮูหยินใหญ่และบรรดาฮูหยินรองของเยี่ยตงเจียง จึงไม่คัดค้านที่เยี่ยตงเจียงมอบมันให้กับเยี่ยเผิงเย่ หลังจากที่หลับตาครุ่นคิดเงียบๆ หลิวผิงอันก็ยอมเปิดปาก “เช่นนั่นก็ยิ่งง่าย” หญิงสาวยิ้มที่มุมปากก่อนจะหันไปสบตากับตงหลิว “ครั้งนี้ก็ใช้แผนยืมดาบฆ่าคน[1]ก็แล้วกัน”“อย่างไรหรือขอรับ” ตงหลิวมองหญิงสาวด้วยท่าทีสงสัย“หากจะให้แนบเนียนเราคงต้องรบกวนคุณชายเฉินแล้ว” หลิวผิงอันหันกลับไปสบตากับเขาตรงๆ “ให้กั๋วสงล่อหยางไห่ฉวนไปยังที่ดินผืนนั้น จากนั้นให้พี่ลี่ทำเช่นไรก็ได้ให้คุณชายเฉินนำมือปราบไปที่นั่นเช่นกัน ส่วนท่านข้าคงต้องขอแรงท่านทำเรื่องบางอย่าง”“อะไรหรือ” ซงจื่อนิ่งรอฟัง“ที่ดินผืนนั้นอยู่ใกล้กับภูเขา ข้าว่าต้องมีหมาป่าแน่นอน ท่านว่าทำอย่างไรจึงจะให้หมาป่าลงเขามายังที่ดินผืนนั้น”“จะให้หมาป่าขุดศพเหล่านั้นขึ้นมาหรือ” ซงจื่อพลันเข้าใจแจ่มแจ้ง “ท่านจะให้คุณชาย

คดีโครงกระดูกยี่สิบสามศพยังที่ดินนอกเมืองกุ้ยโจว สร้างความตื่นตระหนกให้กับชาวเมืองเป็นอย่างมาก ท่านเจ้าเมืองถึงกับปวดเศียรเวียนเกล้า เนื่องจากคดีนี้ไม่เพียงเป็นคดีสะเทือนขวัญเท่านั้น แต่รูปคดียังเกี่ยวพันไปถึงตระกูลเยี่ย ซึ่งเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ของแคว้นเว่ยแม้จะเป็นเช่นนั้นลึกๆ แล้วเยี่ยตงเจียงกลับหวาดผวาเป็นอย่างมาก ศพยี่สิบสามศพที่เขาพยายามกลบฝัง ความชั่วร้ายดำมืดในอดีตที่เป็นเหมือนฝันร้ายคอยหลอกหลอน ในที่สุดวันนี้ก็ย้อนกลับมาทำร้ายเขาอีกครั้ง และครั้งนี้ดูเหมือนเขาคงไม่อาจหลีกเลี่ยงและกลบเกลื่อนเช่นที่แล้วมา“เตรียมเกี้ยว ข้าจะไปจวนเสนาบดี เรื่องจวนตัวเช่นนี้มีเพียงท่านเสนาบดีเท่านั้นที่สามารถหาทางออกให้เราได้ ไปแจ้งฮูหยินสามว่าอย่าวู่วาม รอข้ากลับมาค่อยว่ากัน จับตาดูนางเอาไว้ด้วย อย่าให้นางทำอะไรโง่ๆ แล้วก็ห้ามไม่ให้ทุกคนออกจากจวนเป็นอันขาดจนกว่าข้าจะกลับมา”“ขอรับ” เมื่อเยี่ยตงเจียงออกจากคฤหาสน์ หานเย่หรูก็วิ่งออกมายังประตูหน้าคฤหาสน์ พ่อบ้านเยี่ยจำต้องหยุดนางเอาไว้ “ฮูหยินสามท่านกำลังจะไปไหนหรือขอรับ”“ท่านพี่เล่าออกไปยังจวนว่าการแล้วหรือ ลูกเย่อยู่ที่นั่น เหตุใดเขาไม่รอข้า

“เพียงอยากหาที่นั่งครุ่นคิดเพียงลำพังเงียบๆ ข้าผูกเชือกกับโคมไฟของเจ้า เพื่อให้ง่ายที่เจ้าจะจุดไฟด้วยตัวเอง”เผื่อว่าหลังจากนี้ข้าอาจไม่ได้มานั่งจิบชามองโคมไฟกับเจ้าประโยคหลังเขาเอ่ยกับตัวเองในใจทั้งยังยืนมองหญิงสาวนิ่ง“เช่นนั้นต้องการให้ข้าจากไปหรือไม่ ท่านจะได้มีเวลาครุ่นคิดเงียบๆ” นางลองหยั่งเชิงเขาแล้วเลิกคิ้วรอฟังคำตอบ เขาส่ายหน้าก่อนจะบอกให้หลิวผิงอันลองไปจุดโคมไฟด้วยตัวนางเอง เผื่อว่ามีสิ่งใดที่เขาต้องแก้ไข“เจ้าลองจุดดูสิ” ดวงตาลุ่มลึกของเขาพิจารณาเหตุและผลต่างๆ นับตั้งแต่เขาและนางได้พบกัน ซึ่งเขามองไม่ออกเลยว่านางจะได้ประโยชน์อันใดจากการเข้าใกล้เขา นอกเหนือจากการที่เขาจะนำนางเข้าไปใกล้ตระกูลเยี่ย “อันเอ๋อร์” ในขณะที่นั่งมองหญิงสาวจุดโคมไฟแขวนกลับขึ้นไปบนต้นเฟิง เฉินเซี่ยเฟิงก็เรียกชื่อนางออกมาเสียงแผ่ว“เจ้าคะ”“เจ้ามาที่เมืองกุ้ยโจวด้วยเหตุผลใด” เขาถามออกไปตรงๆ ทั้งยังมองอากัปกิริยาของนางเขม็ง เพื่อไม่ให้เขาพลาดจุดใดไปหากนางพลั้งเผลอแสดวอาการออกมา ทว่าเขากลับต้องผิดหวัง เมื่อนางเพียงหันกลับมามองเขาด้วยดวงตาว่างเปล่า“ท่านถามเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเสี

หลังจากกลับมายังโรงทอกับบิดา เฉินเซี่ยเฟิงก็แทบไม่มีสมาธิที่จะตรวจสมุดบัญชี เขาได้แค่ครุ่นคิดวนเวียนไปมาเกี่ยวกับคดีที่ดินนอกเมืองของเยี่ยเผิงเย่ และพยายามหาความเกี่ยวพันที่อาจโยงไปถึงเรื่องของหลิวผิงอัน แต่กระนั้นคนของเยี่ยเผิงเย่ที่เร่งร้อนมาแจ้งให้เขาทราบกลับยิ่งทำให้เรื่องราวของตระกูลเยี่ยซับซ้อนขึ้น“ลูกเฟิงเจ้ารู้ข่าวเรื่องหยางไห่ฉวนฆ่าพ่อบ้านตระกูลเยี่ยแล้วพาฮูหยินหลบหนีไปหรือยัง”“ท่านพ่อลูกกำลังจะไปตระกูลเยี่ยขอรับ อาเย่ให้คนมาส่งข่าวแล้ว”“ดีเช่นนั้นเจ้ารีบไปเถิด เรื่องนี้บางทีเสี่ยวเย่อาจต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า จริงสิพาลี่จวินไปกับเจ้าด้วย”“ลูกทราบแล้ว” เฉินเซี่ยเฟิงเร่งร้อนไปยังตระกูลเยี่ยทันที ระหว่างทางได้แต่ขมวดคิ้วแน่นจนลี่จวินที่นั่งอยู่ภายในรถม้าด้วยอดที่จะเอ่ยถามไม่ได้“คุณชายท่านคิดเช่นไรกับเรื่องที่ว่าหยางไห่ฉวนคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังคดีโครงกระดูกนอกเมืองขอรับ”“คนของกรมตุลาการพบสิ่งใดที่จะโยงไปถึงเขาหรือไม่ ข้ายังไม่รู้จึงไม่อาจเดาส่งเดช แต่ความเป็นไปได้ที่เขาจะกลายเป็นแพะรับบาปของเรื่องราวในอดีตของตระกูลเยี่ยมีสูงมาก กระนั้นจะปัดเรื่องนี้ให้พ้นจากตัวเขาที่อ