All Chapters of เยี่ยเซียงฮวา บุปผาเพรียกรัก: Chapter 31 - Chapter 40

หาไม่หากจอมยุทธ์เซวี่ยอวี้ขุ่นเคืองใจจนไม่ให้ความช่วยเหลือ ลำพังแค่คนของทางการ ไหนเลยจะสามารถรับมือกับโจรราคะผู้มีฝีมือร้ายกาจได้ ถึงตอนนี้แม้แต่เขาเองก็มั่นใจว่าชายหนุ่มเป็นคู่หมายของโฉมสะคราญเมืองอี๋หยางยามที่ทุกสรรพสิ่งกำลังหลับใหล เงาร่างที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วค่อยๆ เหินกายข้ามกำแพงสูงของคฤหาสน์ตระกูลหลัน วิชาตัวเบาอันเป็นเลิศ อีกทั้งทิศทางของการเคลื่อนไหวที่พลิ้วไหว ทำให้แม้คนคุ้มกันจะมองเห็นเงาแวบผ่านแต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังคงคิดว่าตาฝาด หลังจากเพ่งมองเข้าไปในความมืด กระทั่งมั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติ พกวเขาก็เดินผ่านไปทันที พวกเขาไหนเลยจะรู้ว่าทันทีที่ตนหันหลัง เงาร่างนั้นกลับก้าวออกมาจากความมืด ค่อยๆ แทรกกายเข้าไปยังเรือนเยี่ยเซียง เดินผ่านห้องของสาวใช้ต้นห้อง กระทั่งไปหยุดยืนอยู่ที่หน้าเตียงมือใหญ่ค่อยๆ ยื่นออกไปยังผ้านวมผืนหนาที่มีคนผู้หนึ่งนอนอยู่ กระทั่งร่างนั้นขยับลุก ผู้บุกรุกจึงถอยหลังมาก้าวหนึ่ง เพราะหาไม่กำลังภายในที่ถูกซัดออกมา คงทำให้เขาไม่ตายดีเป็นแน่“ในที่สุดก็ได้พบกันอีกครั้ง”เซวี่ยอวี้พลิกกายลงจากเตียงช้าๆ ความมืดรอบด้านทำให้ดวงตาคมดุ ส่องกระทบกับแสงจั

“เจ้าสำนักลู่ เรื่องนี้เป็นเรื่องของทางการไม่เกี่ยวกับเรื่องในยุทธภพ”“ข้าทราบดี ที่มาวันนี้เพียงมาเป็นพยานเท่านั้น” เอ่ยจบก็หันไปมองหวังหู่ “หวังหู่เจ้ามั่นใจหรือว่าคนที่ว่าจ้างเจ้ามีทั้งหมดสี่คน วันเวลาที่เจ้านัดพบเพื่อรับค่าจ้างนั้น คุณชายฟู่อยู่ที่สำนักคุนหลุน สถานที่อยู่ห่างจากกันถึงสิบลี้ คนคนเดียวจะอยู่สองที่ในเวลาเดียวกันได้อย่างไร”เจ้าเมืองอี๋หยางเลิกคิ้วก่อนหันไปสบตากับหลันเฟิ่งและหลันเซียวที่ยืนอยู่อีกฝั่งในฐานะเจ้าทุกข์ ทั้งสองกำลังยืนมองด้วยสายตาเป็นกังวลถัดออกไปด้านหลังคือหลันเยี่ยเซียงและเซวี่ยอวี้ ซึ่งหากไม่สังเกตแน่นอนย่อมมองไม่เห็น เนื่องจากหญิงสาวถูกกันเอาไว้ในฐานะผู้เสียหาย“เรียนใต้เท้าเจ้าเมือง ข้าน้อยยังคงยืนยันในคำให้การเดิม มีคนว่าจ้างให้ข้าน้อยมาที่เมืองอี๋หยาง ชี้เป้าหมายมาชัดเจนว่าให้ข้าน้อยบุกเข้าหาคุณหนูตระกูลหลัน โฉมสะคราญเมืองอี๋หยาง อาศัยชื่อเสียงของข้าบีบบังคับตระกูลหลัน พวกเขาทั้งสี่คือคุณชายฟู่ คุณชายเจ้า คุณชายจู และคุณชายโจว ไม่ว่าตระกูลหลันยกคุณหนูหลันให้แต่งกับผู้ใด พวกเขาล้วนยอมรับจากใจ”“หวังหู่ หรือเจ้าจะหาว่าข้าผู้ซึ่งเป็นเจ้าสำนักคุนหลุนใ

ปีนั้นเขาฮูหยินของเขาเพิ่งคลอดหลันเฟิ่ง ตัวเขาที่ยังคงค้าขายอยู่ต่างเมืองเองก็ได้ยินมาบ้างคนตระกูลเฉินภายในคืนเดียว กลับถูกวางยาพิษสิ้นลมอย่างน่าเวทนา ภายหลังมีการรื้อคดีพบว่าเฉินอี้โหรวร่วมมือกับสามีของตน วางยาพิษคนในคฤหาสน์ชมฟ้า โดยอ้างว่านางและสามีอยู่ต่างเมือง ทั้งที่ความเป็นจริงคนทั้งสองย้อนกลับไปยังเมืองซินเจิ้ง จุดประสงค์ก็เพื่อเข้ายึดครองกิจการทั้งหมดของตระกูลเฉิน“หรือว่าผู้ที่รื้อคดีคือท่าน”“ข้าโชคดีที่รอดชีวิตมาได้ แต่สาวใช้ของท่านแม่ที่พาข้าหนีออกมา จนถึงวันนี้ก็ยังมีอาการข้างเคียง ตาของนางบอดสนิททั้งสองข้าง”ทั้งสามยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรเพิ่มเติม รถม้าก็วิ่งมาหยุดหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลัน “ท่านแม่บุญธรรมของข้าเป็นคนดี แม้ชื่อเสียงของนางจะทำให้ผู้คนหวาดกลัว แต่ข้ารับรองว่านางหาเป็นเช่นข่าวลือเหล่านั้นไม่”“เชื่อเถิดไม่มีใครตระหนักถึงเรื่องเกินจริงของข่าวลือได้มากเท่าคนตระกูลหลันอีกแล้ว” หลันเซียวยิ้มขื่น“ท่านอย่าได้กังวลเลย ตระกูลหลันของเราแยกแยะผิดชอบชั่วดีที่การกระทำ หาใช่เพราะข่าวลือ” หลันเฟิ่งเห็นด้วยกับบิดาเซวี่ยอวี้ยิ้มก่อนเดินตามทั้งสองเข้าไปในคฤหาสน์ เสียงหัวเราะของส

“เมื่อคืนข้าบอกเซียงเอ๋อร์เกี่ยวกับจุดประสงค์ของจอมยุทธ์เซวี่ย นางต้องการพบเขาสักครั้งก่อนให้คำตอบขอรับ ตอนนี้แม่นางจื่ออวี้พานางไปที่เค่อหลี่แล้ว”หลันเซียวพยักหน้า “แม้พวกเขาจะดูประหลาดไปสักหน่อย แต่อาจเพราะเราไม่คุ้นเคยกับชาวยุทธ์ มีเพียงจอมยุทธ์เซวี่ยกระมังที่สามารถปกป้องคุ้มครองเซียงเอ๋อร์ได้ อีกทั้งเซียงเอ๋อร์เองก็มีท่าทีว่าจะชอบพอเขาเช่นกัน”“ลูกเองก็คิดเช่นนั้น” หลันเฟิ่งเห็นด้วยศาลาแปดเหลี่ยมหน้าหอตำราในยามนี้ หลันเยี่ยเซียงกำลังนั่งอย่างสงบเสงี่ยม นางเหม่อมองกำแพงสูงของสำนักเค่อหลี่ จากนั้นก็นึกถึงวันที่นางนั่งรถม้าเข้ามากระทั่งได้พบกับเซวี่ยอวี้เป็นครั้งแรกวันนั้นนางเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นโจรราคะ ทว่าวันนี้นางกำลังจะได้พบเขาในฐานะที่แตกต่างไปจากวันแรกโดยสิ้นเชิง“รอนานหรือไม่”ร่างสูงก้าวเข้ามานั่งลงยังฝั่งตรงข้ามนาง มือใหญ่คว้ากาน้ำชาขึ้นรินลงไปในถ้วยที่วางคว่ำอยู่ ท่วงท่าที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความสงบเยือกเย็น ทำให้หลันเยี่ยเซียงเหม่อลอย“พี่ใหญ่บอกข้าว่าท่านให้ข้าเป็นผู้เลือก”“ใช่” เขาไม่ปฏิเสธ“เช่นนั้นข้าขอถามท่านได้หรือไม่”“ถามมาสิ ข้ายินดีตอบเจ้าทุกข้อ”“ทุกข้อจริงห

“เซียงเอ๋อร์ไม่ต้องกลัว”หญิงสาวลืมตาขึ้นสบตาคม “ข้าไม่กลัว”นางกระซิบบอกซึ่งนั่นก็เรียกรอยยิ้มจากเซวี่ยอวี้ ชายหนุ่มจุมพิตริมฝีปากเย้ายวน พร้อมกับสัมผัสผิวเนียนละเอียดใต้ร่าง จุมพิตรุกเร้าพัวพันกระทั่งเปลี่ยนเป็นล้ำลึกอกอิ่มนุ่มหยุ่นถูกมือใหญ่สอดเข้าไปกอบกุม หลันเยี่ยเซียงใบหน้าแดงก่ำ กระนั้นความเขินอายไหนเลยจะมีมากกว่าความรู้สึกวูบวาบ ทุกครั้งที่มือใหญ่ของเซวี่ยอวี้ลูบไล้ไปทุกอณูร่างกระทั่งริมฝีปากเร่าร้อนครอบครองความอ่อนไหวที่ปลายยอดปทุมสีอ่อน หลันเยี่ยเซียงบิดกายอย่างร้อนรุ่ม แอ่นกายเข้าหาริมฝีปากที่รุกเร้าพัวพันไม่ยอมผ่อนปรน ราวกับสัมผัสของเขายังไม่ลึกล้ำพอ กลิ่นอายของร่างแกร่งมอมเมาให้นางหวามไหว จุมพิตอ่อนโยนระคนเร่าร้อน ล่อหลอกให้นางเปิดรับเขามากขึ้นเซวี่ยอวี้ส่งเสียงครางออกมาด้วยความพึงพอใจ ความอ่อนนุ่มเย้ายวนของหลันเยี่ยเซียง ทำให้เขากายแกร่งของเขารวดร้าวด้วยความต้องการ เขาพยายามให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างเชื่องช้า เพื่อให้หญิงสาวได้มีโอกาสปรับตัว แต่กลิ่นหอมบนเรือนกายเนียนละเอียด กลับปลุกสัญชาตญาณของบุรุษเพศในกายให้ตื่นเพริศในยามที่ทุกอย่างมาจนถึงจุดที่ไม่อาจต้านทาน เขาพลั้งเ