All Chapters of เยี่ยเซียงฮวา บุปผาเพรียกรัก: Chapter 21 - Chapter 30

หลันเยี่ยเซียงยืนนิ่งงันอยู่เช่นนั้นครู่หนึ่งกว่าจะรู้สึกตัว หญิงสาวขมวดคิ้วก่อนหมุนตัววิ่งตามร่างสูงที่เพิ่งเดินออกไปจากห้อง แผ่นหลังโดดเด่นของเซวี่ยอวี้ ซึ่งหยุดอยู่ตรงทางเดินทำให้นางชะงัก ชายหนุ่มเอนกายยืนพิงเสาทางเดิน สายตามองตรงไปยังพุ่มเยี่ยเซียงตรงหน้า“เยี่ยเซียงฮวา” เซวี่ยอวี้พึมพำ “ดูเหมือนการกลบเกลื่อนของบิดาและพี่ชายของเจ้า จะเป็นการกระทำอันรอบคอบยิ่ง” ร่างสูงหมุนตัวกลับมามองหญิงสาวหลันเยี่ยเซียงก้าวเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าเซวี่ยอวี้ เงยหน้าสานสบสายตาคมที่ยังคงประกายลึกล้ำ “ข้ามองท่านผิดไปจริงๆ หรือ” แววตาของนางปรากฏร่องรอยของความผิดหวัง “ข้านึกว่าท่านเป็นคนดี”เซวี่ยอวี้ยิ้ม “หากมองว่าข้าเป็นคนดี เช่นนั้นเจ้าก็มองข้าผิดไปจริงๆ” เขาเอนตัวลงไปเพื่อให้ใบหน้าของคนทั้งสองอยู่ในระดับเดียวกัน “เซียงเอ๋อร์ข้าไม่ใช่คนดี ไม่ใช่มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว”“ท่าน!” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา ปากเม้มแน่น ดวงตาฉายแววสับสน “แต่ท่านช่วยข้าไว้”ชายหนุ่มยิ้มกว้าง “แค่นั้นก็กลายเป็นคนดีในสายตาเจ้าแล้วหรือ เซียงเอ๋อร์เจ้าช่างไร้เดียงสายิ่งนัก”“ท่านบอกไม่ให้ข้าเปรียบท่านกับผู้อื่น แต่การกระทำของท่านต่า

“กลัวว่า…” หญิงสาวค่อยๆ ช้อนตาขึ้นมองเขาด้วยประกายดวงตาสั่นไหว “หากข้าเป็นต้นเหตุให้พวกเขาเดือดร้อน สักวันพวกเขาอาจ…”“หากพวกเขาทอดทิ้งเจ้าแล้วอย่างไร ชีวิตเป็นของเจ้า หากวันนี้ไม่ลุกขึ้นปกป้องตัวเอง เจ้าจะให้ผู้อื่นคอยปกป้องเจ้าไปจนถึงเมื่อไร”“ท่านเป็นชาวยุทธ์จะไปเข้าใจอะไร ท่านสามารถปกป้องดูแลตัวเองได้ แต่ข้านั้นต่างจากท่าน หาไม่ท่านจะพยายามบีบบังคับข้าเช่นนี้หรือ” หญิงสาวช้อนตามองเขาด้วยดวงตาเจ็บช้ำ“ข้านึกว่าท่านจะสงสารเห็นใจในชะตาชีวิตข้า แต่ท่านก็ไม่ได้ต่างไปจากบุรุษเหล่านั้นที่พยายามครอบครองรูปลักษณ์ภายนอกอันฉาบฉวย โดยที่ไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกของข้าเลยสักนิด”เซวี่ยอวี้เห็นดวงตาของนางเปล่งประกายชอกช้ำก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้นาง มองเห็นนางกระถดตัวไปด้านหลังจนชนเข้ากับผนังรถม้า ชายหนุ่มพลันยิ้มออกมา“หากใช่แล้วอย่างไร ขอเพียงเจ้าปฏิเสธ พูดคำว่า ‘ไม่’ ออกมา ข้าจะจากไปทันที” ดวงตาคมของเขาฉายแววหนักแน่นชัดเจนดังคำพูดที่เขากล่าว “แค่เจ้าพูดมาไม่ให้ข้ายุ่งวุ่นวายกับเจ้าอีก พูดมาว่าไม่ต้องการให้ข้าบีบบังคับเจ้า”หลันเยี่ยเซียงชะงักก่อนกะพริบตามองเขา นางพบว่านาง…พูดปฏิเสธเขาออกมาไม่ได้ “ท่า

หลันอิ๋งชุนหันมาสบตากับเซวี่ยอวี้ ก่อนจะบุ้ยใบ้ให้เขามองไปยังทิศทางหนึ่ง ซึ่งในยามนี้ปรากฏเงาร่างของบุรุษสามคนซึ่งแต่งกายหรูหรา ที่สำคัญทั้งสามคนพร้อมกับผู้ติดตามยังเดินตรงมายังจุดที่พวกเขาอยู่เซวี่ยอวี้ยิ้มให้หลันอิ๋งชุนจากนั้นก็พยักหน้ารับรู้ เขาจงใจเดินช้าลง เพื่อให้หญิงสาวทั้งสองเดินไปก่อน จากนั้นก็รั้งท้ายเพื่อขวางผู้มาใหม่เอาไว้จากทางด้านหลังหลันอิ๋งชุนยิ้มกว้างก่อนชวนผู้เป็นพี่สาวพูดคุย ทั้งนี้ก็เพื่อดึงความสนใจไม่ให้อีกฝ่ายหันไปด้านหลัง เรื่องนี้เป็นความจงใจของนาง เพราะตลอดมานางโกรธแค้นคนทั้งสามมาก เนื่องจากคุณชายจากสามตระกูล ก็คือผู้ที่เคยส่งแม่สื่อมาเจรจาสู่ขอหลันเยี่ยเซียงต้นเหตุของข่าวลือมากมายมาจากคนเหล่านี้ หลังจากที่โดนบิดาและพี่ชายของนางปฏิเสธ คนเหล่านี้กลัวจะเสียหน้าปากจึงไม่อยู่สุข โยนเรื่องราวเสียหายมากมายให้พี่สาวของนางแบกรับ ทั้งที่ตัวเองฉวยโอกาสเรื่องโจรราคะมาบีบบังคับผู้อื่นแท้ๆทันทีที่ได้ยินพี่ชายและบิดาเอ่ยถึงเซวี่ยอวี้ และมั่นใจว่าเขาสามารถปกป้องคุ้มครองพี่สาวของนางได้ หลันอิ๋งชุนที่มั่นใจในความงดงามของพี่สาวจึงอยากให้เซวี่ยอวี้ชำระแค้นให้พี่สาวนางสักครา

เซวี่ยอวี้ หลันเยี่ยเซียง และหลันอิ๋งชุนเดินเล่มชมทิวทัศน์ริมทะเลสาบอยู่ครู่ใหญ่ กระทั่งในที่สุดทั้งสามก็รู้ตัวว่าเริ่มตกเป็นหัวข้อซุบซิบของกลุ่มคนซึ่งเริ่มหนาตาดูเหมือนการปรากฏตัวของหลันเยี่ยเซียง ทำให้ชาวเมืองอี๋หยางให้ความสนใจไม่น้อย ดูจากจำนวนรถม้าที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ก็พอจะเดาได้ว่าหญิงสาวก้าวออกมาจากคฤหาสน์น้อยครั้งเซวี่ยอวี้มองใบหน้างดงามที่เริ่มมีเค้าความประหม่า จากนั้นก็กวาดสายตาไปมองกลุ่มคนที่มาเพื่อยลโฉมสตรีที่ลือกันว่างดงามเป็นอันดับหนึ่งในอี๋หยาง“เรากลับกันดีหรือไม่เจ้าคะ” หญิงสาวถามเขาเสียงเบา“เซียงเอ๋อร์”“เจ้าคะ” นางเงยหน้าขึ้นมองเขา“เจ้าชอบบรรยากาศริมทะเลสาบหรือไม่ ข้าเคยเล่าให้เจ้าฟังถึงทะเลสาบมรกตที่โอบล้อมหุบเขาไป๋หลง”“เจ้าค่ะ” นางและเขาสนทนากัน ในขณะที่มองดูหลันอิ๋งชุนหยอกล้อกับสาวใช้ ซึ่งกำลังเอื้อมมือไปเก็บดอกบัวในทะเลสาบ“บ้านของข้าอยู่บนหุบเขาไป๋หลง ด้านหน้าสามารถมองเห็นทะเลสาบมรกตได้อย่างชัดเจน ฝั่งตรงข้ามเป็นป่าเหมย ด้านหลังคือหุบเขาไป๋หลงที่เต็มไปด้วยต้นเฟิง หน้าหนาวเจ้าสามารถนั่งชมดอกเหมย หน้าร้อน ด้านหลังสามารถรอชมทะเลสีเพลิงของต้นเฟิงที่เปลี่ยนสี”ห

นางถึงกับมองภาพทุกอย่างช้าลงๆ ผิดกับเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำแรงขึ้นๆ กระทั่งตัวนางเองได้ยินอย่างชัดเจนนาง…ดูเหมือนตระหนักในความต้องการของตัวเองแล้ว“กลับกันดีหรือไม่” เซวี่ยอวี้มองดวงตาคู่งามซึ่งจ้องมองมายังเขารอยยิ้มของนางไม่ได้เต็มไปด้วยประกายเปี่ยมล้นด้วยมารยาทอีก แต่เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความยินดีปรี่ล้น เป็นรอยยิ้มจริงใจที่นางมอบให้เขารอยยิ้มอ่อนหวานและอ่อนโยน ราวกับยอมรับตัวเขาเข้าไปในหัวใจ ไว้วางใจอย่างเต็มที่ ยอมวางทุกอย่างเอาไว้ให้เขาเป็นผู้ดูแล“เจ้าค่ะ เรากลับบ้านกัน” นางตอบเขาเสียงเบาด้วยรอยยิ้มเซวี่ยอวี้พยักหน้าก่อนเดินอ้อมไปขึ้นรถม้า ท่ามกลางเสียงซุบซิบกับท่าทีของคนทั้งสอง เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่มุมหออวลวสันต์ สายตาคมมองตามรถม้าที่วิ่งจากไป ก่อนที่เงาร่างนั้นจะเดินปะปนไปกับชาวบ้าน ซึ่งยังคงส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ตระกูลหลันต่อไปพวกเขามั่นใจแล้วจากที่ได้เห็นรอยยิ้มของโฉมสะคราญ เซวี่ยอวี้ผู้นี้คงจะเป็นคู่หมายของหลันเยี่ยเซียงไม่ผิดตัวแน่นอน!!!ว่ากันว่าหลันเยี่ยเซียงมักจะเป็นหัวข้อของข่าวลือเสมอ ไม่ว่านางจะขยับตัวไปที่ใด นางก็มักจะได้รับการกล่าวถึงและได้รับความสนใจไป