All Chapters of เยี่ยเซียงฮวา บุปผาเพรียกรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ก่อนเกิดเรื่องคุณชายตระกูลฟู่ส่งแม่สื่อเข้าไปเจรจาสู่ขอหลันเยี่ยเซียง ทั้งยังพลั้งปากพูดเรื่องโจรราคะออกมา หมายให้ตระกูลหลันยกหญิงสาวให้แต่งออกไปเพื่อแก้ปัญหา กระทั่งทำให้หลันเฟิ่งโกรธจัดจนไล่แม่สื่อทั้งสองออกมาอย่างไม่ไว้หน้าเซวี่ยอวี้ได้ยินหลิวเย่ากวงเอ่ยถึง ในยามที่อีกฝ่ายพาหลันเฟิ่งเข้ามาขอความช่วยเหลือ นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าทั้งหมดนี้กลับเป็นแผนการของคุณชายตระกูลฟู่ผู้นี้ทั้งสิ้น“น่าสนุกยิ่ง”มองดูหญิงสาวที่ยังคงหลับใหลไม่ได้สติ เซวี่ยอวี้พลันแย้มยิ้ม “มาดูกันว่าเขายังมีแผนการใดอีก เจ้าก็เป็นเด็กดีนอนหลับให้สบายรอข้าจัดการเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อย”ภายในห้องที่มีแสงเพียงริบหรี่ หลันเยี่ยเซียงค่อยๆ ขยับตัว นางลืมตาขึ้นพร้อมกับกะพริบตามองเพดานห้องซึ่งที่ไม่คุ้นตา ร่างเล็กลุกพรวดขึ้นเมื่อเห็นแผ่นหลังของบุรุษซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลความทรงจำสุดท้ายที่นางนึกออกก็คือถูกคนชุดดำลักพาตัวมา และสถานที่แห่งนี้นางก็ไม่รู้ว่าเป็นที่ใดมองออกไปด้านนอกเป็นเวลาค่ำมืด บ่งบอกว่าเวลาได้ล่วงเลยมานานหลายชั่วยาม ป่านนี้พี่ชายและคนในตระกูลหลันคงล่วงรู้แล้วว่านางถูกลักพาตัวมา ไม่รู้พวกเขาจะร้อนใจเพียงใดมองดูป

ไม่รอให้นางพูดจบเขาก็ชิงจังหวะคว้ามือของนางมา ก่อนจะใช้แขนอีกข้างรวบเอวเล็กขึ้น ให้นางนั่งซ้อนด้านหน้า โดยมีเขาโอบร่างเล็กเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้นางหล่นลงไปหลันเยี่ยเซียงหวีดร้องคราหนึ่ง มือทั้งสองข้างคว้าจับท่อนแขนแกร่งเอาไว้ด้วยความตื่นกลัว แม้ไม่ได้สูงมาก แต่เมื่อตระหนักว่าตัวเองนั่งอยู่บนหลังม้า นางก็อดที่จะหวาดหวั่นไม่ได้ และความหวาดกลัวที่มีก็เอาชนะความขัดเขินจากความแนบชิดไปโดยปริยาย“อย่ากลัว” เขากระซิบเสียงเบา “ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าตกลงแน่นอน”“สัญญานะเจ้าคะ”เซวี่ยอวี้ก้มลงมองคนที่นั่งตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขน รอยยิ้มอ่อนโยนของเขาเผยออกมาโดยไม่รู้ตัว “ข้าสัญญา” เสียงทุ้มกระซิบออกมาอ่อนโยนพอกับสีหน้าที่หญิงสาวไม่มีโอกาสได้เห็นกระทั่งสำรวจดูจนมั่นใจว่าเสื้อคลุมกันลมของหญิงสาวมิดชิด เซวี่ยอวี้ก็กระตุ้นม้าให้ออกตัว ช่วงแรกเขาเพียงให้ม้าวิ่งเหยาะๆ แต่เมื่อเห็นว่าหญิงสาวพยายามเอนตัวไปด้านหน้า เพราะเกรงว่านางและเขาจะใกล้ชิดจนเกินไป ดังนั้นเขาจึงเพิ่มความเร็วหลันเยี่ยเซียงหลับตาแน่น มือที่เกาะท่อนแขนแกร่งขยับไปคว้าสาบเสื้อของชายหนุ่มเอาไว้แทน ร่างเล็กกระเด็นกระดอนอยู่ไม่กี่ครั้ง มือใหญ่

เจ้าวายุพาเซวี่ยอวี้และหลันเยี่ยเซียง พุ่งทะยานไปข้างหน้าท่ามกลางความมืดและความเงียบงันยามค่ำคืนของเมืองอี๋หยาง สองข้างทางที่ไร้ผู้คน เนื่องจากเป็นเวลาเลยยามโฉ่ว[1]ไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อใกล้ถึงคฤหาสน์ตระกูลหลัน ยามซึ่งทำหน้าที่บอกเวลากลับสามารถมองเห็นคนทั้งสองอย่างชัดเจนหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลัน พ่อบ้านซึ่งรอคอยอยู่ก่อนแล้วรีบออกมาต้อนรับ เขารีบให้คนเข้าไปดูแลม้าของเซวี่ยอวี้ ก่อนจะเชิญชายหนุ่มเข้าไปด้านในด้วยท่าทีสุภาพหลันเยี่ยเซียงซึ่งยังคงอยู่ในชุดคลุมมิดชิด เดินนำเข้าไปด้านใน หลังจากที่ได้ยินว่าทั้งบิดา มารดา และน้องสาวยังคงรอคอยนางด้วยความห่วงใย ทั้งสามปรี่เข้ามาปลอบโยนหญิงสาว จากนั้นก็กล่าวขอบคุณชายหนุ่มที่ช่วยเหลือนางเอาไว้เซวี่ยอวี้แนะนำตัวเองอย่างอ่อนน้อม จากนั้นยังไม่ทันได้สนทนาพาทีกัน หลันเฟิ่งและท่านเจ้าเมืองก็กลับมาถึง“ได้ยินว่าท่านประมือกับโจรราคะผู้นั้นที่หน้าประตูเมือง” หลันเฟิ่งเอ่ยถามทันทีที่เห็นเซวี่ยอวี้“ใช่”“ขอบคุณท่านเหลือเกิน หากไม่ได้ท่านวันนี้ตระกูลหลันของเราคงแย่”“เกรงใจไปแล้ว” เซวี่ยอวี้เอ่ยเสียงนุ่ม“คนของข้าที่เฝ้ายามหน้าประตูเมือง เห็นใบหน้าของโจร

“ยังจะทำเช่นไรได้เล่า จะอย่างไรเราก็หนีไม่พ้นต้องรับมือกับข่าวลือและเสียงซุบซิบนินทาอยู่แล้ว ไม่ว่าคุณชายฟู่จะลงมือกระทำผิดหรือไม่ เซียงเอ๋อร์เป็นสตรี ย่อมหนีไม่พ้นข้อครหาอยู่แล้ว”“แต่เราจะปล่อยให้ชื่อเสียงของเซียงเอ๋อร์เสียหายเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ”“แล้วจะทำอย่างไรเล่า เป็นไปไม่ได้เลยที่จะห้ามคำซุบซิบนินทาของผู้คน เว้นแต่เซียงเอ๋อร์จะออกเรือน หาไม่เรายังคงต้องรับมือเรื่องนี้ไม่จบไม่สิ้น”จบประโยคนั้นทุกคนก็ได้แต่นิ่งเงียบ เพราะดูเหมือนหลันเซียวจะพูดถูก นอกเสียจากหลันเยี่ยเซียงแต่งงานกับใครสักคน หาไม่ความงดงามและข่าวลือมากมายของหญิงสาว ก็จะยังสร้างปัญหาเช่นนี้ไม่หยุดไม่หย่อนเงาร่างอรชรขยับออกห่างจากประตูห้องโถง หญิงสาวก้าวออกไปเงียบๆ หลังจากที่ได้ยินบทสนทนาทุกอย่าง นางหมุนตัวตั้งใจจะเดินย้อนกลับไปยังเรือนของตน แต่ร่างสูงที่ยืนพิงเสาทางเดินก็ทำให้นางชะงักหลันเยี่ยเซียงหันไปมองด้านหลัง เมื่อมั่นใจว่าคนในห้องโถงไม่รับรู้ว่านางอยู่ด้านนอก นางก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหาเซวี่ยอวี้ชายหนุ่มเพียงเลิกคิ้ว เมื่อนางส่งสัญญาณให้เขาเดินตามไปเงียบๆเมื่อนำเขามายังสวนของคฤหาสน์ หลันเยี่ยเซียงก็มองหาสา

ข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วทำให้หลันเฟิ่งได้แต่กลัดกลุ้ม เรื่องโจรราคะยังไม่ทันได้จัดการ กลับมีข่าวลือไม่ดีที่อาจส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของตระกูลหลันและเซวี่ยอวี้ออกมาแม้พยายามกำชับไม่ให้คนในคฤหาสน์พูดเหลวไหล แต่ถึงอย่างนั้นการปิดบังอีกฝ่ายเอาไว้ ทั้งที่เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชื่อเสียงของเซวี่ยอวี้โดยตรง ย่อมไม่เป็นผลดีหากอีกฝ่ายรู้เรื่องในภายหลัง‘หากอยากได้ความจริงใจจากผู้ใด ย่อมต้องมอบความจริงใจออกไปก่อน’นั่นคือสิ่งที่หลันเฟิ่งยึดถือมาโดยตลอด ดังนั้นหลังจากกลับมาจากที่ว่าการ หลันเฟิ่งจึงเชิญเซวี่ยอวี้มาสนทนากันอย่างเปิดอก เขาได้แต่เดิมพันในใจ และหวังว่าเรื่องนี้จะไม่ทำให้อีกฝ่ายตัดสินใจจากไป เพราะรำคาญความยุ่งยากวุ่นวาย “ข่าวลือนั่นว่าอย่างไรบ้าง”เซวี่ยอวี้เอ่ยถามทั้งที่สายตาของเขามองไปยังหน้าต่าง ด้านนอกคือดอกจื่อจิงซึ่งกำลังออกดอกบานสะพรั่ง ดังนั้นในสายตาของหลันเฟิ่งจึงคิดว่าชายหนุ่มเพียงมองดอกจื่อจิงเท่านั้นหลันเฟิ่งไหนเลยจะคาดว่าแท้จริงแล้ว เซวี่ยอวี้กำลังเพิ่งสมาธิไปยังความเคลื่อนไหวที่อยู่มุมข้างหน้าต่าง หาใช่ดอกจื่อจิงไม่“ชาวบ้านต่างคิดว่าท่านคือคู่หมายของเซียงเอ๋อร์”“ค