All Chapters of พันธนาการร้าย พ่ายรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ข้าวหอมรีบไปล้างหน้าเพื่อจะได้รีบจัดการความรู้สึกบางอย่างออกไป เธอไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะพาผู้หญิงมาที่นี่ ถึงแม้เธอจะรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว ถึงจะเป็นสามีภรรยากันแต่ก็แค่แต่งงานหลอก ๆ เท่านั้น เพราะมันไม่ใช่การแต่งงานที่เกิดจากความรักเลยถึงจะพยายามไม่คิด แต่เธอก็อดที่จะเสียใจไม่ได้ ชีวิตแบบนี้สินะที่เขาต้องการ ชีวิตที่เขาโหยหา ชีวิตรักสนุกที่เขาทำมันมาตลอด ถึงแม้จะรู้สึกเสียใจและผิดหวังต่อสิ่งที่เขากระทำ แต่เธอก็คงได้แค่แอบเสียใจเงียบ ๆ เท่านั้น คนอย่างเธอจะมีสิทธิ์เรียกร้องอะไรได้ เพราะคอนโดห้องนี้ก็เป็นของเขา ทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นของเขา เขาจะทำอะไรก็เป็นสิทธิ์ของเขาอยู่แล้ว ถึงเธอจะมีสถานะเป็นภรรยาของเขา แต่เธอก็เป็นได้เพียงแค่นั้นจริง ๆ ข้าวหอมเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ หลังจากอาบน้ำเสร็จก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงหรู ก่อนจะมองไปตรงหมอนที่อยู่ข้างกาย บนเตียงนอนข้างเธอที่ว่างเปล่า ตอนนี้สามีของเธอกำลังมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่น ถึงจะไม่อยากคิดมาก แต่ข้าวหอมก็อดเสียใจไม่ได้ถึงจะรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขามันไม่มีวันเป็นจริง ถึงจะแค่แต่งงานกันเพราะมีเหตุผลส่วนตัวของแต่ละค

"เสร็จสักทีนะ" ข้าวหอมใช้หลังมือปาดเหงื่อที่หน้าผาก หลังจากที่ทำความสะอาดห้องครั้งใหญ่ เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุด เธอจึงอยากทำความสะอาดให้เรียบร้อย ถึงแม้ว่าสามีของเธอแทบจะไม่ได้มาเหยียบที่นี่เลยก็ตาม"เธออยู่ที่ไหน""สวัสดีค่ะคุณภูผา ฉันเพิ่งทำความสะอาดห้องเสร็จน่ะค่ะ เอ่อ...คุณภูผาจะเข้ามาที่นี่หรือคะ""เธอจะถามทำไม! คอนโดห้องนั้นมันเป็นของฉัน ฉันจะเข้าหรือจะออกมันก็เป็นสิทธิ์ของฉันไหม ใครสั่งให้เธอมาถามฉันไม่ทราบ""เอ่อ...คือฉันแค่อยากจะให้คุณมาหลังจากนี้อีกสักพักน่ะค่ะ เพราะว่าฝุ่นมันอาจจะยังมีอยู่ ฉันเกรงว่าคุณภูผาอาจจะไม่ชอบ""ถ้าทำเสร็จแล้วก็รีบแต่งตัวด้วย เดี๋ยวฉันจะไปรับเธอที่นั่น""เราจะไปที่ไหนกันหรือคะ""ถ้าไม่มีเธอสักคน ฉันก็คงจะได้พักผ่อนแบบสบาย ๆ ไม่ต้องมาคอยพาเธอไปโน่นไปนี่หรอก""คุณภูผาคะ ฉันไม่ได้อยากไปไหนหรอกค่ะ คุณภูผาไม่ต้องพาฉันออกไปข้างนอกหรอกนะคะ อยากไม่อยากรบกวนคุณ""รีบแต่งตัวได้ละ เพราะมันเป็นคำสั่งของแม่ฉัน คิดว่าถ้าแม่ฉันไม่สั่ง ฉันจะพาเธอออกไปไหนหรือไง เสียเวลาชะมัด งั้นก็รีบแต่งตัวด้วย อย่าชักช้าล่ะ""ค่ะ ๆ"สามสิบนาทีต่อมา ภูผาก็พาเธอมาถึงที่ศูนย์การค้า

ข้าวหอมเปิดโทรทัศน์นั่งอยู่ที่ห้องรับแขกหลังจากที่ทำความสะอาดเสร็จ เพื่อจะได้รอภูผากลับมาที่นี่เสียงเปิดประตูดังขึ้น ข้าวหอมก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เพราะเธอไม่เคยรออะไรขนาดนี้มาก่อน ถึงเขาจะบอกว่าไม่ต้องทำอะไรและไม่ต้องยุ่ง แต่ข้าวหอมก็เตรียมของโปรดของเขาไว้รอต้อนรับ เพราะเธออยากจะทำหน้าที่ของภรรยาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธออยากจะให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอดีขึ้น อยากจะลดระยะห่างลงบ้างแม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม เธอก็อยากให้ความสัมพันธ์ในตอนนี้ผ่านไปด้วยความเข้าใจกันให้ได้จากที่ใบหน้ากำลังเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ข้าวหอมก็หุบยิ้มแทบไม่ทัน เมื่อสามีของเธอไม่ได้เข้ามาที่นี่เพียงคนเดียว แต่กลับมีผู้หญิงหน้าตาสวยเดินควงแขนแกร่งเข้ามาในคอนโดนี้ด้วยถึงจะรู้อยู่แล้วว่ายังไงเธอกับเขาก็ไม่สามารถที่จะเป็นสามีภรรยาแบบคนทั่วไปได้ แต่เมื่อได้เห็นเขาพาผู้หญิงเข้ามาแบบนี้ก็ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน กับเธอเองเขาไม่อยากให้เธอยุ่งกับใคร แต่ทำไมเขาถึงต้องเป็นฝ่ายสามารถทำอะไรก็ได้ การกระทำที่ทำกับเธอโดยไม่ถนอมน้ำใจและไม่เคยแคร์ความรู้สึกแบบนี้ ทำให้ข้าวหอมแทบจะร้องไห้ออกมา แต่ก็ต้องกล้ำกลืนมันไว้แล

"โอ้โห...หรูหราขนาดนี้เลยหรือเนี่ย" ข้าวหอมในชุดเดรสสีแดงยาวเลยเข่าเล็กน้อย ผมยาวถูกเกล้าขึ้นบนและแต่งหน้าโดยรุ่นพี่ที่ทำงานในบริษัท ข้าวหอมรู้สึกประหม่าที่ตัวเองแต่งตัวแบบนี้แถมยังใส่ส้นสูงที่แทบไม่เคยใส่อีกด้วยเธอแค่รู้สึกว่ามันไม่ค่อยเป็นตัวเอง เพราะปกติเธอไม่ได้แต่งตัวแบบนี้ แต่โดนเอ๋คะยั้นคะยอให้ใส่ เธอก็เลยต้องจำใจแต่งแบบนั้นพอเข้าไปถึงบริเวณงานที่เธอได้ถามทางจากพนักงานรักษาความปลอดภัย เธอก็รู้สึกดีใจที่เธอแต่งตัวแบบนี้มา ไม่อย่างงั้นเธอคงได้เป็นแกะดำแน่ ๆ"ข้าว ข้าวจริง ๆ ด้วย""น้ำขิง" ทั้งสองคนวิ่งไปกอดกันกลมด้วยความดีใจ สองปีตั้งแต่เรียนจบ ข้าวหอมก็ไม่ได้เจอเพื่อนคนไหนอีกเลย โดยเฉพาะเพื่อนสนิทที่เคยช่วยเหลือกันมาตลอด ถึงจะได้คุยกันในไลน์บ้าง แต่ก็ไม่ได้เจอกันจริง ๆ จัง ๆ แบบนี้"เธอเป็นไงบ้างเนี่ย ตกใจเลยที่รู้ว่าอยู่กรุงเทพฯ น่ะ แต่ก็ดีแล้วล่ะ เพราะมันทำให้เราได้มาเจอกัน""แล้วงานเริ่มหรือยังล่ะ จัดงานหรูหราขนาดนี้ฉันแทบไม่กล้าเข้างานเลย""ปีที่แล้วก็จัดที่นี่แหละ ก็สถานที่ฟรีนี่นา แถมยัยฟ้าก็มีสามีเป็นหลานเจ้าของโรงแรมด้วย ทีนี้ก็คงจะจัดที่นี่ทุกปีแหละ""แบบนี้นี่เอง""ง

"คนนี้ชื่อคุณภูผา เป็นคนรู้จัก...""ฉันชื่อภูผา เป็นสามีของข้าวหอม""คะ...คุณภูผาบอกแบบนี้กับเพื่อนฉันไปจะดีหรือคะ ฉันเกรงว่าเพื่อนจะเข้าใจผิดเรื่องคุณ""ซุบซิบอะไรกันล่ะคะคุณภูผา หรือว่าจะยังนัดหมายอะไรกันมาไม่หมดก็เลยต้องพูดท่องบทพูดไว้ก่อน เพราะกลัวจะโป๊ะแตกหรือเปล่าคะ""ทำไมเธอถึงพูดแบบนั้นล่ะยัยฟ้า คนนี้เป็นสามีของข้าวหอมนะ จะพูดอะไรก็เกรงใจเพื่อนบ้าง""เธอหุบปากไปเถอะยัยขิง ฉันก็แค่อยากจะเปิดโปงความจริงแค่นั้นเอง ว่าทั้งสองคนนี้กำลังจะหลอกลวงอะไรพวกเราอยู่หรือเปล่าต่างหาก""ทำไมเธอถึงคิดแบบนั้นล่ะ จะอคติไปถึงไหน""อคติหรือเปล่าฉันไม่รู้หรอก แต่ว่ายัยข้าวกับผู้ชายคนนี้ต้องไม่ใช่สามีภรรยากันแน่ ๆ ฉันเอาหัวเป็นประกัน""ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้นล่ะว่าคุณภูผาไม่ใช่สามีของข้าวจริง ๆ ก็คุณภูผายังบอกอยู่ว่าเป็นสามีของข้าวน่ะ""ขิง ปล่อยฟ้าไปเถอะ ถึงจะพูดอะไรก็ปล่อยไป เพราะฉันไม่ได้ใส่ใจคำพูดของคนพวกนั้นอยู่แล้ว""แหม...ทำเป็นปากดีนะ กลัวความจริงจะถูกเปิดเผยล่ะสิไม่ว่า""ฉันขอถามอะไรเธอหน่อยนะฟ้า ทำไมเธอถึงได้ชอบกัดฉันอยู่ตลอดเลยล่ะ ทำไมถึงชอบจับผิดฉันตลอดเลย ฉันไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจหรือยังไ