All Chapters of พันธนาการร้าย พ่ายรัก: Chapter 1 - Chapter 10

"คุณแม่คะ เรื่องแต่งงานนี่มันยังไงกันคะ ทำไมหนูไม่เห็นรู้เรื่องเลย แล้วที่คุณแม่อยากให้หนูมาทำงานที่กรุงเทพฯ นี่ ความจริงแล้วอยากให้หนูมาแต่งงานหรือเปล่าคะ""แม่รู้ก็จริงลูก แต่แม่อยากให้หนูตัดสินใจเอง อีกอย่างพ่อของลูกก็ไม่กล้าปฏิเสธเพราะเป็นรุ่นพี่ที่มีบุญคุณกับพ่อของลูก แม่จึงให้หนูเป็นคนตัดสินใจ ถ้าไม่อยากแต่งก็บอกกับผู้ใหญ่ไปตรง ๆ นะลูก ยังไงการที่ลูกปฏิเสธเองก็น่าจะดีกว่า""แล้วทำไมคุณแม่ถึงไม่ปฏิเสธไปตั้งแต่แรกเลยล่ะคะ ถึงจะเกรงใจแต่ทำไมต้องให้หนูเป็นคนพูดเอง คนที่ไม่เคยเห็นหน้าและไม่เคยรู้จักนิสัยใจคอกันมาก่อน ต่อให้ต้องบังคับแต่งงานก็ไม่มีใครยอมแต่งอยู่แล้วล่ะคะ""แม่ขอโทษนะลูก แต่แม่แค่คิดว่าถ้าลูกไปคุยเอง ถึงลูกจะปฏิเสธแต่ลูกก็ยังทำงานที่บริษัทต่อได้ เพราะแม่ก็ได้คุยกับคุณกานดาไว้แล้วว่าฝากให้ลูกได้ทำงานที่บริษัทด้วย ส่วนตำแหน่งก็พิจารณาตามความเหมาะสม""แต่ถ้าหนูปฏิเสธล่ะคะ หนูยังจะได้ทำงานไหม คุณป้าคนนั้นจะโกรธเราไหมคะคุณแม่ เฮ้อ...ทำไมหนูต้องออกหน้าด้วยล่ะคะ แบบนี้ก็ลำบากใจแย่เลย""แต่แม่ไม่ได้ต้องการที่จะยัดเยียดให้หนูต้องแต่งงานหรอกนะ หนูอาจจะคิดว่าแม่แก้ตัวก็ไม่เป็นไร

งานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย โดยมีผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายและคนในครอบครัวของแต่ละฝ่ายที่มาร่วมเป็นสักขีพยานเท่านั้น เพราะนั่นคือคำขอของภูผาเองหลังจากที่สวมแหวนแต่งงานและถ่ายรูปเสร็จ งานแต่งงานเล็ก ๆ แต่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของครอบครัวอย่างเต็มเปี่ยมก็ทำให้ข้าวหอมยิ้มออกมาได้บ้าง แต่ก็ยิ้มได้เพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น เพราะคนข้างกายเธอได้แต่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ แล้วเธอก็ไม่เคยเห็นรอยยิ้มของเขาปรากฎบนใบหน้าหล่อเหลาเลยแม้แต่ครั้งเดียวรถหรูสองคันเคลื่อนตัวออกไปจากบ้านหลังใหญ่ จุดหมายปลายทางคือคอนโดหรูที่เป็นห้องชุดแบบเพนท์เฮ้าส์ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวงที่ราคาสูงลิ่ว ทั้งสองครอบครัวกำลังส่งตัวเจ้าบ่าวและเจ้าสาวไปที่นั่น เพราะเป็นคอนโดที่ภูผาอาศัยอยู่เป็นหลักมาหลายปีแล้ว แถมยังเดินทางสะดวกและไม่ไกลจากบริษัทด้วย"แม่ดีใจด้วยนะลูกที่ได้เป็นฝั่งเป็นฝาสักที จงเป็นภรรยาที่ดีและดูแลสามีให้ดีที่สุดด้วยนะลูก ขอให้ลูกมีความสุขในคืนแต่งงานนับตั้งแต่วันนี้และตลอดไปนะ""ขอบคุณมากนะคะคุณแม่""แม่ขอฝากลูกสาวด้วยนะลูก" มารดาของข้าวหอมหันไปพูดกับเจ้าบ่าวที่ฝืนยิ้มเล็กน้อย ซึ่งยุพินก็ทราบดีว่าเป็นการแต่งงานแบ

"เป็นอย่างที่ฉันคิดจริง ๆ สินะ นึกแล้วไม่มีผิดเลย""อะ...โอ๊ย!""จะหนีไปไหนล่ะ คิดว่าทำอะไรกับฉันไว้แล้วจะหนีไปง่าย ๆ หรือไง คิดตื้นไปหน่อยล่ะมั้ง" ข้อเท้าเล็กถูกมือใหญ่จับไว้ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดกดคนตัวเล็กลงบนเตียงอีกครั้ง จากนั้นก็ฉีกกระโปรงออกตามเสื้อไปจนร่างกายขาวผ่องเหลือเพียงแค่ชุดชั้นในเท่านั้น"ฉันก็บอกความจริงไปแล้ว ปล่อยฉันเถอะนะคะ""เธอคิดว่าคนอย่างฉันจะปล่อยให้คนที่มาลอบกัดข้างหลังลอยนวลไปหรือไง มันต้องสั่งสอนให้หลาบจำ จะได้ไม่ต้องไปทำแบบนั้นอีก เธอผิดเองนะที่กล้ามาหัวหมอกับคนอย่างฉัน""อื้อ...จะ...เจ็บ ปล่อยฉันเถอะนะคะ" เนินอกสวยภายใต้ชุดชั้นในสีหวานถูกมือใหญ่ขย้ำอย่างแรง เธอทั้งเจ็บทั้งอายเพราะเป็นครั้งแรกที่โดนผู้ชายสัมผัสร่างกายแบบนี้ ด้วยสภาพที่หมิ่นเหม่แทบจะเปลือยกายล่อนจ้อนข้าวหอมพูดอะไรไม่ออกและร่างกายก็ถึงตรึงด้วยร่างแกร่ง ได้แต่คิดในใจว่าเธอคิดผิดเหลือเกินที่โกหกออกไปแบบนั้น เพราะยิ่งกระตุ้นให้เขาโกรธเคืองเธอมากกว่าเดิมอีก"ช่วยไม่ได้นะ เธอมายั่วให้ฉันไม่พอใจเอง เตรียมรับผลกรรมที่ทำไว้ด้วยแล้วกัน เพราะฉันไม่มีวันยกโทษให้!" อาภรณ์ชิ้นสุดท้ายถูกมือหนากระตุกออกด้วยค

ภูผาเดินเข้ามาในร้านเหล้าพร้อมกับสาวสวยที่เดินขนาบข้างร่างสูงมาด้วย พลางควงแขนของชายหนุ่มด้วยความสนิทสนม ทั้งสองคนเรียกความสนใจของแขกในร้านได้เป็นอย่างดี เพราะสายตาทุกคู่แทบจะหันมามองหนุ่มหล่อสาวสวยกันแทบตาไม่กะพริบ"สวัสดีค่ะบอส มาดื่มที่ร้านนี้เหมือนกันหรือคะ""อ้าว พวกเธอฝ่ายการตลาดนี่ มาดื่มกันทั้งแผนกเลยหรือ""สวัสดีครับบอส วันนี้ผมพาน้อง ๆ ที่แผนกมาเลี้ยงเพื่อต้อนรับพนักงานน้องใหม่น่ะครับ"ข้าวหอมเพิ่งได้เห็นใบหน้าของสามีในรอบหนึ่งสัปดาห์ เนื่องจากเขาไม่ได้กลับไปนอนที่คอนโดเลยตั้งแต่เกิดเรื่องในตอนนั้น เธอมองไปที่คนทั้งสองเล็กน้อย ผู้หญิงคนนั้นดูเหมาะสมกับเขามาก ก่อนที่จะรีบก้มหน้าไม่สบตาเขา เพราะเธอกลัวว่าทุกคนจะรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับผู้ชายคนนั้น ความลับที่เธอต้องเหยียบเอาไว้ จะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด"มากันทั้งแผนกเลยหรือ""ครับบอส พอดีวันนี้เป็นวันศุกร์ด้วย ก็เลยจะเลี้ยงให้เต็มที่เลย เพราะยังไงพรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดน่ะครับ""งั้นพวกเธอทุกคนก็ดื่มกันให้เต็มที่เลยนะ วันนี้ฉันเลี้ยงเอง""เอ่อ...บอสครับ จะดีหรือครับ คือว่าผมไม่อยากรบกวนบอสเลย เพราะที่ผมชวนน้อง ๆ มาที่นี่มั

"ว๊าว...พี่เอิร์นซื้อกระเป๋าใบใหม่มาหรือคะ ไม่เคยเห็นเอามาใช้ที่ทำงานเลย นี่มันรุ่นใหม่ล่าสุดเลยไม่ใช่หรือคะ ราคาคงจะแพงมากเลยแน่ ๆ สวยมาก ๆ เลยค่ะ""ก็แสนต้น ๆ น่ะ พอเห็นคอลเลคชั่นใหม่ออกมาก็อดใจไม่ไหวทุกที ก็เลยต้องจัดมันสักหน่อย ของมันต้องมีก็แบบนี้แหละ""ฉันอยากมีเงินเยอะ ๆ แบบพี่บ้างจัง จะได้ซื้อของที่อยากได้ราคาแพง ๆ แบบพี่เอิร์นบ้าง""เธอก็ใช้ใบตั้งหลายหมื่นนะ ก็ของแบรนด์เนมดี ๆ ทั้งนั้น ไม่เห็นต้องอิจฉาพี่เลย สาว ๆ ที่แผนกเราก็ใช้แต่ของแบรนด์เนมกันแทบทุกคน พี่ว่ามันก็ปกตินะ""ไม่ปกตินะพี่เอิร์น น้องใหม่ที่แผนกเราก็ยังใช้กระเป๋าผ้าลดโลกร้อนอยู่เลยค่ะ""ก็ข้าวเพิ่งมาทำงานเองนี่ จะเอาเงินที่ไหนมาซื้อล่ะ เดี๋ยวทำงานไปสักปีก็มีเองแหละ เดี๋ยวเห็นพวกเรามีก็จะมีความทะเยอทะยานอยากได้เอง เราจะต้องกระตุ้นน้องใหม่โดยไม่ให้รู้ตัว แล้วชวนคุยเรื่องกระเป๋าแบรนด์เนมบ่อย ๆ เพื่อกระตุ้นต่อมความอยากของข้าวได้ไง""นั่นสิคะ แผนกเรามีแต่คนห่วงภาพลักษณ์กันทั้งนั้น อย่างน้อยก็ต้องมีของแบรนด์เนมติดตัวสักชิ้นในแต่ละวันอยู่แล้วล่ะ ก็แผนกเราต้องเป็นหน้าเป็นตาให้บริษัท ต้องคุยกับลูกค้าบ่อย เราก็ต้องให้เกีย