All Chapters of พันธนาการร้าย พ่ายรัก: Chapter 21 - Chapter 30

"โทรมาหาฉันเอาป่านนี้เนี่ยนะ มีอะไร""ผมไม่ยักรู้นะครับว่าปู่จะนอนไว นี่เพิ่งสี่ทุ่มเอง""แล้วแกมีอะไรล่ะ โทรมาหาฉันแบบนี้แปลกมากนะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า""ผมขอรบกวนแค่แป๊บเดียวครับ นอกจากผมแล้วปู่มีหลานที่ไหนอีกหรือเปล่า""แกก็ถามแปลกนะ ฉันก็มีแกเป็นหลานคนเดียวแล้วฉันจะไปมีหลานที่ไหนอีกล่ะ""แล้วปู่รู้จักคนชื่อเสกสรรหรือเปล่า" ใบหน้าหล่อเหลาจ้องไปที่ผู้ชายที่บอกว่าตัวเองเป็นหลานเจ้าของโรงแรมนี้เขม็ง จนเสกสรรใบหน้าถอดสีฉันจะไปรู้จักคนชื่อนี้ได้ไงล่ะ แล้วแกถามทำไม""ก็คนที่ชื่อเสกสรรบอกว่าตัวเองเป็นหลานของปู่ ปิดห้องจัดเลี้ยงตรงแถว ๆ ชั้นลอยเพื่อจัดงานเลี้ยงรุ่น แถมยังบอกไม่เสียค่าใช้จ่ายด้วย ปู่มีใครแล้วไม่บอกผมหรือครับ ถึงได้มีหลานของปู่โผล่มาแบบนี้น่ะ""เสกสรรหรือ ฉันคุ้นอยู่นะ อ้อ...เป็นลูกชายของผู้จัดการที่ดูแลห้องจัดเลี้ยงนี่ แต่งตัวดีและชอบมาที่โรงแรมเราบ่อย ๆ มีอะไรจะถามอีกไหม ฉันจะพักผ่อนละ""อ๋อ...มีแม่เป็นผู้จัดการของโรงแรมนี่เอง" ภูผาวางสายก่อนที่ทุกสายตาจะจองไปทางเสกสรรไม่วางตา"พอดีฉันเป็นหลานของปู่เจ้าของโรงแรมนี่เอง แล้วฉันก็มีหุ้นส่วนในโรงแรมนี้ด้วย ฉันอยากจะรู้

ข้าวหอมตื่นแต่เช้ากว่าปกติทุกวัน เธอรีบเตรียมอาหารเช้าไว้บนโต๊ะและทำความสะอาด แล้วออกจากจากคอนโดไปที่ทำงานก่อนที่สามีจะตื่น เธอทำแบบนี้มาตลอดหนึ่งสัปดาห์ตั้งแต่วันที่เธอขอร้องให้สามีอย่าออกไปนอนที่อื่นจนภูผาเองก็สังเกตเห็นถึงสิ่งผิดปกตินี้ได้ร่างแกร่งในชุดสูทหรูเดินลงมาที่โต๊ะอาหารก่อนออกไปทำงานทุกวัน วันนี้ก็ไร้วี่แววของเธออีกตามเคย จนเขาก็รู้สึกได้ว่าเธอตั้งใจที่จะพยายามหลบหน้าเขาอยู่ข้าวหอมยืนคุยอยู่กับหัวหน้าแผนกด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอยู่หน้าทางเข้าบริษัท ตั้งแต่ที่เธอตั้งใจจะออกมาทำงานก่อนสามี เธอก็เลือกที่จะเดินมาทำงานแทน เพื่อจะได้มาพอดีกับเวลาที่เข้าไปตอกบัตรทำงาน ข้าวหอมยิ้มให้หัวหน้าแผนกแล้วกล่าวขอบคุณที่เขาเอาขนมตอนที่ไปสัมมนาที่ต่างจังหวัดมาฝาก ก่อนที่จะแยกย้ายไปกันคนละทางเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก็อยู่ในสายตาของภูผามาตลอด มือแกร่งกำหมัดแน่นด้วยความหงุดหงิด ทำไมเขาจะต้องหงุดหงิดใจเวลาที่เห็นเธอกำลังยิ้มให้กับผู้ชายคนอื่นด้วย ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันภูผายืนหันหลังอยู่หน้าลิฟต์เมื่อเห็นข้าวหอมกำลังเดินมาที่ลิฟต์เหมือนกัน พอข้าวหอมเผลอไปสบตากับสามีเข้าพอดีก็ตกใ

"คุณแม่" ข้าวหอมลืมตาตื่นก็รู้ทันทีว่าตัวเองอยู่ที่โรงพยาบาล ข้างเตียงมีทั้งสามีของเธอที่ยืนทำใบหน้าเรียบเฉย พร้อมกับบิดาและมารดาของสามียืนเฝ้าเธออยู่ข้างเตียงด้วย"แม่ตกใจหมดเลยที่ตาภูโทรมาบอกแม่ว่าหนูไม่สบายจนต้องมารักษาตัวที่โรงพยาบาลน่ะ""คุณพ่อกับคุณแม่ก็เลยอุตส่าห์มาเยี่ยมหนูถึงที่นี่เลยหรือคะ ไม่เห็นต้องลำบากเลยค่ะ หนูไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย""ไม่ได้หรอก ข่าวดีขนาดนี้จะไม่ให้แม่มาได้ยังไงล่ะลูก ตอนนี้พ่อแม่ของหนูก็กำลังเดินทางมาที่นี่แล้วด้วย""เอ๊ะ? คุณพ่อคุณแม่ ท่านจะขึ้นมาทำอะไรที่นี่หรือคะ หรือเพราะเป็นห่วงข้าวที่ไม่สบาย ความจริงเรื่องแค่นี้ไม่เห็นเป็นไรเลยค่ะ ข้าวไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย รบกวนท่านทั้งสองแย่เลย""ข่าวดีขนาดนี้จะไม่ให้คนใกล้ตัวเข้ามาแสดงความยินดีด้วยได้ยังไงล่ะลูก ข่าวใหญ่ขนาดนี้มันต้องฉลองสิ ก็ลูกจะได้เป็นแม่คนแล้วนี่นา ส่วนแม่ก็จะได้เป็นคุณย่าแล้ว เรื่องดี ๆ แบบนี้มันต้องอยู่กันพร้อมหน้าจริงไหม""ทะ...ท้องหรือคะ หนูท้องหรือคะ" "ใช่ลูก หนูท้องได้สองเดือนแล้วนะ ต่อไปก็ต้องดูแลตัวเองให้ดี เพราะตอนนี้หนูไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้ว อีกไม่ถึงเจ็ดเดือนเด็กคนนี้ก

"ข้าว วันนี้เงินเดือนออก ถ้าเลิกงานแล้วพวกพี่จะไปเดินห้างซื้อของกัน เธอจะไปด้วยไหม""ข้าวเดินเป็นเพื่อนได้นะคะ แต่ว่าจะดีหรือคะที่ให้คนท้องไปด้วยแบบนี้ จะไม่เป็นภาระพวกพี่มากใช่ไหม""ภารงภาระอะไรกัน เธอก็ไปดูของใช้เด็กด้วยสิ ถ้าหิ้วไม่ไหวก็ให้ทางร้านส่งไปที่บ้านก็ได้นี่""ค่ะ งั้นเย็นนี้ข้างจอไปด้วยนะคะ""แล้วนี่จะรู้เพศตอนไหน""สัปดาห์หน้าหมอนัดแล้วก็จะทราบเพศค่ะ""งั้นค่อยไปซื้อสัปดาห์หน้าดีกว่าไหม จะได้ซื้อของให้ลูกของเธอเลยทีเดียว""ข้าวยังไงก็ได้ค่ะพี่เอ๋""นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้วนี่ วันนี้ไปทานอาหารด้วยกันไหม ตั้งแต่ที่บอสไม่ได้ให้เธอซื้ออาหารขึ้นไปให้ เธอก็ทำกับข้าวมากินเองทุกวัน แถมยังกินในห้องทำงานไม่ออกไปไหนอีก วันนี้ก็ถือกล่องข้าวมาทานกับพี่ด้วยก็แล้วกัน""งั้นข้าวไปด้วยก็ได้ค่ะ เดี๋ยวอีกหน่อยก็ต้องลาคลอดแล้วด้วย อีกนานกว่าจะได้มาทานข้าวด้วยกันแบบนี้อีก เอ่อ...หัวหน้าไปด้วยกันไหมคะ""แน่นอนสิ ฉันต้องไปอยู่แล้ว ว่าแต่เธอโอเคใช่ไหมที่จะไปที่นั่นน่ะ เพราะเอิร์นก็ปล่อยข่าวมั่วบอกคนอื่นไปทั่วแบบนั้น เธอโอเคใช่ไหม""ฉันไม่ได้ใส่ใจหรอกค่ะหัวหน้า เพราะฉันไม่ได้เป็นแบบที่พี่เอิร์นพูด อี

"จู่ ๆ ร้องไห้ทำไมเนี่ย" ร่างสูงทำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย เขาไม่ชอบเห็นน้ำตาของคนตรงหน้าเลย เพราะมันยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่เหมือนตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องมีน้ำตาแบบนั้น"ขอโทษค่ะ" ข้าวหอมรีบปาดน้ำตาจนหมด แล้วสูดหายใจเข้าเต็มปอด "คือ...ฉันมีเรื่องอยากจะขอร้องคุณภูผาหน่อยได้ไหมคะ""มีอะไร""คุณอย่าทำใจดีกับฉันเลยได้ไหมคะ ให้คุณใจร้ายกับฉันเหมือนที่ผ่านมาดีกว่า เพราะว่าในวันที่เราก็ต้องแยกทางกันไป ฉันกลัวว่าจะลืมคุณไม่ได้ อย่าใจดีกับฉันเลยนะคะ" เสียงหวานสั่นเครือเวลาที่เอ่ยออกมาเพราะเธอกำลังกลั้นน้ำตาไว้อย่างสุดกำลัง"ฉันได้แต่คิดมาตลอดว่าจะมีทางไหนบ้างที่เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป เพราะฉันก็อยากจะเห็นลูกที่ค่อย ๆ เติบโตในทุกช่วงวัยของชีวิตเหมือนกัน แต่ก็รู้แก่ใจว่าการที่ฉันจะอยู่กับคุณตลอดไปมันเป็นไปไม่ได้ แต่พอคุณทำดีกับฉัน มันก็อดคิดไม่ได้ว่าคุณหายรังเกียจฉันแล้ว"ภูผาไม่ได้พูดอะไรออกมา ซึ่งเธอก็รู้ดีแก่ใจดีอยู่แล้วว่าถึงเธอจะพูดอะไรไปก็เปล่าประโยชน์ เพราะชีวิตที่อิสระคือความสุขของเขา ความเป็นอิสระคือสิ่งที่เขารอคอย ถ้าลูกคลอดออกมาเมื่อไหร่ สิ่งที่เขาปรารถนาก็ใกล้เข้ามาหาเขาเท่านั้น