All Chapters of รอยรักมาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

"ขอบคุณมากนะคะที่ชมหนู แต่จริง ๆ แล้วหนูไม่รู้จักพ่อกับแม่หรอกค่ะ ตั้งแต่จำความได้หนูก็อยู่กับพี่ชายแค่สองคน พี่ชายก็เป็นคนอบรมสั่งสอนและดูแลหนูมาตลอดเลยล่ะค่ะ""ป้าขอโทษนะลูก ป้าไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้หนูรู้สึกไม่ดีจริง ๆ""หนูไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ คุณป้าไม่ต้องขอโทษหนูหรอกนะคะ ว่าแต่คุณป้ามาทำอะไรที่นี่หรือคะ มาอยู่คนเดียวแบบนี้ตรงที่มืด ๆ ไม่ดีหรอกค่ะ หนูว่าคุณป้ารีบเข้าไปข้างในเถอะนะคะ""ป้ามารอลูกสาวน่ะลูก เดี๋ยวถ้าลูกสาวป้ามาก็จะเข้าไปแล้วล่ะ นั่นไง พอพูดถึงก็มาเลย""ทำไมคุณแม่ยังอยู่ตรงนี้อีกล่ะคะ ทำไมยังไม่เข้าไปข้างในอีก แล้วนี่อยู่กับใครคะ ผู้หญิงท่าทางไม่มีรสนิยมคนนี้มารบกวนอะไรคุณแม่หรือเปล่าคะ""นับดาวลูกอย่าพูดเสียมารยาทกับคนอื่นสิ""ทำไมหนูต้องพูดดีด้วยล่ะคะ ดูจากการแต่งตัวแล้วก็คงจะเป็นลูกคนใช้ที่นี่ละมั้ง เพราะสภาพนี้คงไม่ใช่ลูกหลานของคนบ้านนี้หรอกค่ะ หนูไม่ให้ค่าคนแบบนี้อยู่แล้ว""นับดาว...แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าพูดเสียมารยาทกับคนอื่น แม่ไม่เคยสอนให้หนูเป็นคนนิสัยก้าวร้าวแบบนี้เลยนะ ขอโทษเดี๋ยวนี้เลยลูก""นี่คุณแม่เข้าข้างมันหรือคะ เข้าข้างมันมากกลัวหนูที่เป็น

อิ่มเอมเห็นครูซกำลังเดินมาทางนี้ เธอก็รีบเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็วก่อนที่เขาจะเดินมาถึงที่นี่ "มากินลมชมวิวเยอะไปแล้วมั้ง กลับเข้าไปในที่ของเธอซะ อ้อ...เดี๋ยวคืนนี้อย่าลืมมาทำหน้าที่ด้วยล่ะ รู้หรือเปล่าว่าอะไร""ค่ะ" อิ่มเอมรับคำสั้น ๆ ก่อนจะลุกจากมานั่งแล้วเดินตามลูกน้องของครูซเข้าไป"เห้ย! ไหนแกบอกว่าเด็กคนนั้นจืดชืดไม่เร้าใจไง แล้วทำไมถึงยังเรียกให้ไปหาอีกล่ะวะ""หึ แล้วจะให้ฉันปล่อยให้ยัยนั่นนอนหลับอย่างสบายใจหรือไง""ก็จริงของแก ว่าแต่ฉันก็สนใจเด็กคนนั้นอยู่นะ คืนนี้ขอร่วมวงด้วยคนสิ ยังไงก็ต้องทำให้ทรมานอยู่แล้ว ก็เอาให้อกแตกตายไปเลยไม่ดีกว่าหรือไง เห็นแกบอกว่าแกได้เป็นคนแรกของเด็กคนนั้นด้วยนี่ ฉันก็อยากจะลิ้มลองบ้างเหมือนกัน"แกนี่มันไม่เปลี่ยนจริง ๆ ว่าแต่ทำไมถึงอยากได้ยัยนั่นล่ะ ทั้ง ๆ ที่แทบจะไม่มีเสน่ห์ดึงดูดอะไรเลยด้วยซ้ำ""แล้วไง ที่แกยังเรียกตัวได้ตลอด ยังไงก็ต้องย่ำยีให้สมกับสิ่งที่คาร่าได้รับอยู่แล้ว งั้นคืนนี้ก็แค่จัดหนัก แกคิดว่าผู้หญิงที่ไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อนจะรู้สึกช็อกไหมล่ะ ถ้าต้องโดนผู้ชายสองคนรุมกระทำพร้อมกันแบบนั้น ฉันว่าถ้าแกจะแก้แค้นนะทำแค่นี้มันยังน้อยไป มัน

อิ่มเอมตกใจมากเมื่อได้ยินเสียงที่เธอจำได้ดี ก่อนจะรีบคว้าข้อมือหนาของมาเฟียหนุ่มแล้วขอร้องเขาด้วยสายตาอ้อนวอน"มะ...ไม่นะคะคุณครูซ ฉันยอมคุณทุกอย่าง คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ แต่อย่าให้คุณคนนั้นเข้ามาทำอะไรฉันเลยนะคะ""ปล่อยมือของเธอออกจากตัวฉันได้ละ ฉันว่าดีออกนะ เธอจะได้ผัวทีเดียวพร้อมกันสองคนเลยไง ดีเสียอีก จริงไหม ในชีวิตนี้จะได้ติดเป็นตราบาปเธอไปตลอดชีวิตไง""อย่านะคะคุณครูซ ถ้าจะมีใครสักคนต้องการแก้แค้นฉัน ขอเป็นแค่คุณคนเดียวก็พอนะคะ ฉันกลัว ฉันไม่ได้อยากมีอะไรกับใครพร้อมกับผู้ชายสองคนแบบนี้ ขอร้อง...""หุบปาก!" ร่างแกร่งเดินตรงไปยังประตูเพื่อจะเปิดให้เพื่อนสนิทเข้ามา แต่อิ่มเอมก็รีบวิ่งไปยืนดักหน้าเขาไว้ "ฉันบอกว่าอย่ามาเกะกะไง ออกไป!" มือหนาผลักคนตัวเล็กเปลือยเปล่าออกไปเต็มแรง จนอิ่มเอมล้มลงไปกองกับพื้น แต่นั่นก็ทำให้ครูซชะงักไปพักใหญ่เพราะเขาได้เห็นสิ่งที่น่าตกใจบางอย่างเต็ม ๆ ตาแผ่นหลังบางเปลือยที่มีรอยเขียวช้ำเป็นวงใหญ่ ถึงจะไม่บอกเขาก็รู้ว่ารอยเหล่านั้นมาจากไหนเนื่องจากร่างเล็กถูกผลักออกไปอย่างแรง จึงทำให้อิ่มเอมไม่สามารถขยับตัวได้เพราะเธอรู้สึกถึงร่างกายที่บอบช้ำจนเกินจะร

"เดี๋ยวค่อยให้กินยาเอาแล้วกัน ปล่อยแค่รอบเดียวหวังว่าคงไม่ท้องหรอกนะ" หลังจากที่ผละออกจากร่างนุ่มที่กำลังหายใจเหนื่อยหอบของอิ่มเอมแล้ว ครูซก็เดินไปอาบน้ำเหมือนทุกครั้งโดยปล่อยให้อิ่มเอมนอนอยู่คนเดียวอิ่มเอมก็ลุกตามบ้าง แล้วก้มลงไปหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาระหว่างรออาบน้ำ ก่อนที่จะมีคราบน้ำสีขาวขุ่นไหลออกมาตามร่องสาวจนลามไปถึงขาอ่อนของตัวเอง"เอ๊ะ? ทำไมถึงมีคราบออกมาล่ะ ปกติไม่เคยมีนี่นา" ตอนที่มีอะไรกันเธอก็ไม่ได้เอะใจว่าเขาได้สวมถุงยางป้องกันหรือเปล่า ส่วนเธอก็คิดว่าเขาก็ไม่น่าจะพลาดไม่สวมแน่นอน แถมตอนที่เขาปลดปล่อยออกมา เธอก็ยังรู้สึกเหนื่อยล้าเกินกว่าที่จะไปสนใจสิ่งเหล่านั้นอิ่มเอมเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดใหม่ที่แม่บ้านได้เตรียมเอาไว้ให้ ก่อนจะมองไปยังพี่ชายของเพื่อนที่อยู่ในชุดสูทหรูเต็มยศตรงตู้เสื้อผ้าในห้องความรู้สึกเก่าเมื่อหลายปีก่อนก็ทำให้เธอย้อนกลับไปนึกถึงตอนที่เจอเขาครั้งแรก ในตอนนั้นเขาก็อยู่ในชุดสูทประมาณนี้ แต่ตอนนี้ดูน่าเกรงขามกว่า อาจจะเป็นเพราะว่าด้วยอายุที่มากขึ้นจึงทำให้ดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่าแต่ก่อนที่เคยเจอกันไม่รู้ทำไมเธอถึงไม่เคยเกลียดเขาเลยส

"ยืนนิ่งอยู่ทำไมล่ะ ถอดชุดสิ หรือจะให้ฉันถอดให้""เดี๋ยวฉันถอดเองก็...""ไม่ต้องละชักช้า เดี๋ยวฉันถอดเอง"อิ่มเอมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเพราะเธอเดาอารมณ์คนตรงหน้าไม่ถูก ถ้าขัดใจก็อาจจะทำให้เขาไม่พอใจและอารมณ์เสียอีกก็ได้ ครูซเดินไปที่ปลายเตียงตรงที่อิ่มเอมยืนอยู่ ก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้ามาประชิดตัวเธอทันที เมื่อเขาเข้ามาใกล้แล้ว ใบหน้าแห่งความเกรี้ยวกราดก็ปรากฎขึ้นมาอีกครั้ง"ทำอะไรกับเจ้านั่นมาบ้างล่ะ""คะ? คุณครูซหมายถึงอะไร""ก็เห็นเธอกับเพื่อนฉันจู๋จี๋กันอยู่นี่ คิดว่าฉันหมายถึงใครล่ะ""จู๋จี๋หรือคะ ไม่ใช่นะคะ ฉันไม่ได้ต้องการแบบนั้นสักหน่อย แต่เพื่อนของคุณเป็นฝ่ายเข้าหาฉันเองนะคะ ฉันก็พยายามห้ามแล้วแต่ฉันก็ขัดขืนเขาไม่ได้""ก็เลยให้เจ้านั่นแตะเนื้อต้องตัวได้ตามใจสินะ""ไม่ใช่นะคะ ฉันไม่ได้เต็มใจนะคะ เพื่อนของคุณเขาพยายามจะให้ฉันยอมมีอะไรกับเขาค่ะ""ไม่ใช่ว่าเธอก็ยอมด้วยหรือไง ก็กลิ่นน้ำหอมของเพื่อนฉันมันติดเธอมาเต็มเลยนี่ คงจะยอมให้เจ้านั่นแตะเนื้อต้องตัวได้ตามใจเลยสินะ""เปล่านะคะ ฉัน...""หุบปาก ไม่ต้องมาแก้ตัวอะไรทั้งนั้น ฉันจะถอดเสื้อผ้าเธอออก แล้วจะได้จัดการสักที"เมื่อร่างกายของอ