รอยรักมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

"เอม พี่ตกใจมากเลยนะ ทำไมถึงขาดการติดต่อไปเฉย ๆ แบบนี้ล่ะ เกือบเดือนเลยนะ รู้ไหมว่าพี่โทรหาลุงที่ขายก๋วยเตี๋ยวข้างบ้านก็บอกว่าเอมไม่ได้กลับมาที่บ้านเลย พี่เป็นห่วงมากเลยนะ แถมจะกลับก็กลับไม่ได้เพราะพี่เริ่มรักษาขามาสักพักแล้ว พี่ก็ยังคิดอยู่เลยว่าถ้ายังติดต่อเอมไม่ได้อีก ยังไงพี่ก็คงต้องกลับไปที่ประเทศไทยแน่นอน แต่พอได้ยินเสียงเอมแล้วพี่ก็สบายใจขึ้นมาหน่อย""ขอโทษจริง ๆ นะคะพี่โอบ ก็อย่างที่หนูอธิบายไปนั่นแหละ ว่าหนูมีเหตุจำเป็นจริง ๆ หนูขอโทษจริง ๆ นะคะพี่โอบ แล้วนี่การรักษาเป็นยังไงบ้างคะพี่""ดีมากเลยล่ะ จากกำหนดการณ์ที่ว่าสองปีถึงจะกลับมาเป็นปกติ พี่ว่าอาจจะรักษาได้ไวกว่านี้นะ เพราะหมอที่นี่เก่งกันมาก ถ้าพี่ให้ความร่วมมือด้วยก็จะยิ่งหายไว เห็นหมอที่นี่บอกมาแบบนี้นะ""เป็นข่าวที่ดีมากเลยค่ะพี่โอบ หนูคิดถึงพี่มากเลย หนูก็ได้แต่ให้กำลังใจพี่ผ่านทางโทรศัพท์เท่านั้นนะคะ หนูขอให้พี่หายไว ๆ แล้วกลับมาที่ไทยเร็ว ๆ นะคะ หนูจะรอต้อนรับกลับบ้านตอนที่พี่หายเป็นปกติแล้วค่ะ""แล้วนี่เป็นยังไงบ้างล่ะที่ทำงาน ราบรื่นดีไหม""ดีมากเลยค่ะพี่โอบ พี่โอบไม่ต้องเป็นห่วงหนูเลยนะ แล้วก็พี่ออกไม่ต้องโทรหา

ผ่านไปเกือบสองเดือนแล้วที่อิ่มเอมเข้ามาอยู่ที่นี่ แต่เธอก็ยังไม่ทราบข่าวคราวของคาร่าเลยแม้แต่นิดเดียว ถึงแม้ว่าช่วงนี้เธอจะสามารถเดินออกไปนอกห้องได้บ้าง แต่ทุกคนในนี้รวมถึงพ่อบ้านแม่บ้านก็ไม่มีใครพูดถึงคาร่าเลยแม้แต่ครั้งเดียวไม่รู้ว่าตอนนี้คาร่าจะยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า อิ่มเอมก็ได้แต่เฝ้าภาวนาขอให้คาร่ายังมีชีวิตอยู่ ถึงแม้ในความเป็นจริงแล้วอิ่มเอมแทบจะหมดหวังกับคาร่า เพราะถึงจะภาวนาอยู่ในใจตลอดว่าขอให้คาร่ายังมีชีวิตอยู่ แต่ในความเป็นจริงแล้วข่าวคราวของคาร่าแทบจะไม่มีคนพูดถึงเลย ราวกับว่าคาร่าไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้วอิ่มเอมมักจะเดินมาสูดอากาศที่สวนดอกไม้เป็นประจำทุกครั้งหลังพระอาทิตย์ตกดิน เพราะครูซยอมปล่อยให่เธอออกมาเดินเล่นที่สวนได้ที่เดียวเท่านั้น แต่ก็ต้องอยู่ในสายตาของลูกน้องเขาตลอดเวลาด้วย"วันนี้ที่นี่คงจะมีแขกอีกแล้วสินะ" อิ่มเอมมองดูตรงหน้าคฤหาสน์หรูที่นี่มารดาของครูซและครูซเดินไปส่งตรงจุดที่จอดรถของแขก"นั่นคุณไพลินก็มาด้วยสินะ" อิ่มเอมมองดูผู้หญิงที่อยู่ในตระกูลที่สูงส่ง แต่เธอก็ยังทำตัวเป็นกันเองทุกครั้งเวลาที่มาที่นี่ ถึงแม้ว่าทุกครั้งที่มาจะไม่ได้เจอกันต

อิ่มเอมถูกเรียกตัวให้เข้าไปที่ห้องของครูซตามที่ลูกน้องของเขามาบอก ซึ่งเธอก็รู้สึกชินที่จะต้องเป็นฝ่ายรองรับอารมณ์ของเขา ตลอดระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมา เธอเข้ามาห้องนี้ทุกครั้งเธอก็รู้ตัวเองดีว่าจะต้องเจอกับเหตุการณ์อะไรบ้าง แต่รอบนี้แปลกกว่าทุกครั้งที่เขาไม่ได้สั่งให้เธอถอดเสื้อผ้าหรือให้ขึ้นไปบนเตียงพอไม่ได้รับคำสั่งแบบนั้น อิ่มเอมก็ทำตัวไม่ถูกเลย ไม่รู้ว่าเธอควรจะไปอยู่จุดไหนในห้องนี้ จึงได้แต่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูเพื่อให้เขาสั่งเท่านั้น เพราะเธอกลัวว่าเขาจะไม่พอใจถ้าเกิดทำอะไรเกินหน้าที่"จะมัวแต่ยืนบื้ออยู่หน้าประตูไปอีกนานแค่ไหน เห็นฉันเป็นหัวหลักหัวตอหรือไง""ขอโทษค่ะ" "ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย นั่งลงสิ""ค่ะ" ถึงจะรู้สึกแปลกใจที่เขามีเรื่องอะไรอยากจะคุยด้วย เพราะที่ผ่านมาไม่เคยได้คุยอะไรกันแบบนี้นอกจากเรื่องบนเตียงเท่านั้น"มันเป็นคำสั่งของแม่ฉันให้มาถามเธอว่าอยากจะได้อะไร""เอ๊ะ? เอ่อ...หมายถึงอะไรหรือคะคุณครูซ ฉันไม่ค่อยเข้าใจน่ะค่ะ""เพราะเมื่อตอนหัวค่ำ เธอได้ช่วยชีวิตแม่ฉันไว้ แม่ฉันก็เลยให้มาถามว่าเธอต้องการอะไรเพื่อเป็นสิ่งตอบแทน""สิ่งตอบแทน? ฉันไม่ได้ต้องการอะไรหรอกค่ะ ก็แค่

"เป็นไงละ สมใจเธอหรือยัง เห็นสภาพของน้องสาวฉันแล้วเป็นยังไงล่ะ สะใจหรือเปล่า" ดวงตากลมโตของอิ่มเอมแดงช้ำเพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก เธอไม่ได้พูดอะไรนอกจากก้มหน้าฟังในสิ่งที่เขาพูดเท่านั้น "นี่แหละคือสิ่งที่ครอบครัวฉันต้องเป็นทุกข์มาตลอด เพราะคาร่าต้องมาอยู่ในสภาพที่ไม่ต่างจากตายทั้งเป็นแบบนี้ สมใจเธอหรือยัง สมใจเธอแล้วใช่ไหม สะใจดีไหมล่ะ นี่แหละคือความจริง!""ฉันขอโทษค่ะ""เก็บคำขอโทษเอาไว้เองเถอะ เพราะครอบครัวฉันไม่ต้องการ!""ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป ขอให้ฉันไปเจอคาร่าทุกวันได้ไหมคะ ฉันอยากจะไปอยู่เป็นเพื่อนกับคาร่าค่ะ คาร่าจะได้ไม่เหงาเวลาอยู่ในห้องนั้นคนเดียว""เธอชักจะขอมากเกินไปแล้วหรือเปล่า""ถ้ามันเป็นสิ่งที่สามารถขอจากมารดาของคุณได้ ก็ฉันบอกไปแล้วว่าฉันจะขอเรื่องเกี่ยวกับคาร่าค่ะ""นี่เธอคิดจะต่อรองกับฉันหรือไง""ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นหรอกค่ะ แต่ฉันขอแค่เรื่องของคาร่าเท่านั้น ก็เพราะฉันอยากอยู่กับคาราค่ะ คาร่าจะได้ไม่เหงา ฉันอยากจะชดเชยเวลาที่เสียไปหลายเดือนตั้งแต่ที่คาร่าเป็นแบบนี้ ฉันว่าคาร่าอยู่ในห้องนั้นคนเดียวต้องเหงามากแน่ ๆ""ก่อนจะเป็นห่วงน้องสาวของฉัน ฉันว่าเธอน่าจะ

"แกมาทำอะไรที่นี่วะ""อ้าว...ไอ้นี่ เพื่อนจะมาหาสู่เพื่อนไม่ได้หรือไงวะ""ได้ แต่ทำไมแกไม่ไปเจอฉันที่บริษัทล่ะ""แล้วทำไมต้องเป็นที่บริษัทวะ ฉันก็มาเจอแกที่บ้านออกจะบ่อย ปกติแกก็ไม่เห็นพูดแบบนี้เลยนี่หว่า แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงไม่อยากให้ฉันมาที่นี่วะ""แล้วนี่แกจะมาค้างหรือไงวะ""อ้าว...ฉันก็มาค้างบ้านแกออกจะบ่อย อะไรอีกล่ะเนี่ย ว่าแต่เด็กคนนั้นไปไหนล่ะ""แกจะถามถึงทำไม""ก็ถามดูไง ปกติก็ถามถึงทุกคนอยู่แล้วไหม""ไม่รู้! อยากรู้แกก็ไปหาเองสิ""น่าจะหาไม่ยากหรอก ก็คงจะอยู่ที่เดิมประจำแหละมั้ง งั้นฉันไปล่ะ"ครูซได้แต่มองตามหลังเพื่อนด้วยความหัวเสีย ถึงจะไม่ทราบสาเหตุที่ทำให้ตัวเองหงุดหงิดเพราะอะไร แต่นั่นก็ทำให้จิตใจของเขาไม่สงบลงเลยสักนิดเนื่องจากเป็นช่วงที่พยาบาลต้องดูอาการของคาร่า อิ่มเอมจึงออกไปนั่งรออยู่สวนตกแต่งดอกไม้ประจำ ที่เธอมักจะไปอ่านหนังสือที่นั่นกับคาร่าบ่อย ๆ เพื่อจะได้ไม่เป็นการรบกวนการรักษาของหมอ"นั่งทำอะไรอยู่คนเดียวล่ะครับสาวน้อย" อิ่มเอมผงะด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าชานนท์จะเอาใบหน้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ "คุณ!""ตกใจอะไรฉันขนาดนั้นล่ะ ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือไง""ก็คุณมาแบ