รอยรักมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

"นายครับ ผมพาผู้หญิงคนนั้นไปอยู่ที่ห้องลับตามเดิมแล้วนะครับ จะให้ผมเอาผ้าห่มกับหมอนไปให้เธอเลยไหมครับ""เอาไปให้ทำไม อย่าทำอะไรนอกเหนือจากคำสั่งของฉัน นายมีหน้าที่แค่ทำตามที่ฉันบอกก็พอ""ครับนาย""อ้อ...แล้วก็อย่าลืมไปลดอุณหภูมิที่ห้องนั้นด้วยล่ะ เอาให้หนาว ๆ ไปเลย""นายหมายถึงห้องลับที่ผู้หญิงคนนั้นอยู่หรือครับ""นายรู้อยู่แล้วจะมาถามย้ำทำไม ฉันสั่งก็ไปทำสิ""ครับนาย"อิ่มเอมที่กำลังร้องไห้อยู่รีบปาดน้ำตาอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออก ผู้ชายคนเดิมที่พาเธอมาที่นี่ก็ถือจานอาหารกับขวดน้ำดื่มมาให้"ขอบคุณค่ะ" อิ่มเอมรู้สึกหิวทันทีเมื่อได้กลิ่นอาหาร ก่อนจะรับประทานอาหารอย่างรวดเร็วแล้ววางจานไว้ที่ข้างประตูเหมือนทุกครั้ง"ทำไมถึงได้รู้สึกขนลุกแบบนี้นะ จู่ ๆ ในห้องนี้ก็รู้สึกหนาวขึ้นมาเฉยเลย" อิ่มเอมนั่งกอดเข่าแล้วห่อไหล่ เพราะเธอรู้สึกหนาวจนตัวสั่น แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอเครียดเท่ากับเรื่องของเพื่อนรักเลย"ฉันหวังว่าเธอจะไม่เป็นอะไรนะคาร่า หวังว่าเธอจะยังอยู่ในบ้านหลังนี้นะ ฉันอยากเจอเธอเหลือเกินคาร่า..."เสียงใสเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ก่อนจะก้มหน้าร้องไห้อีกครั้ง ทั้งกัง

อิ่มเอมรีบสูดอากาศเอาออกซิเจนเข้าเต็มปอด ถ้าเธอช้าไปอีกแม้แต่วินาทีเดียว เธออาจจะขาดอากาศหายใจแล้วก็ได้"อ๊ะ! เจ็บ..." ยังไม่ทันที่อิ่มเอมจะสูดหายใจได้เต็มที่ ขาเรียวก็ถูกแยกออกด้วยแรงของคนตัวใหญ่ ร่างกายของเธอตอนนี้ราวกับถูกตรึงด้วยโซ่เส้นใหญ๋ก็ไม่ผิดนักอารมณ์โกรธของคนตัวใหญ่พุ่งถึงขีดสุด เพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่กล้าผลักไสเขาแบบนี้ มือแกร่งเคล้นคลึงเนินอกสาวอย่างเต็มแรงทั้งสองข้าง จนเสียงหวานโอดครวญเสียงสั่นด้วยความเจ็บปวด"จะเจ็บก็ไม่แปลก ก็ฉันตั้งใจจะทำให้เธอเจ็บ" มือหนาใส่แรงไปเต็มฝ่ามือแล้วออกแรงไม่ยั้ง จนเนื้อตัวขาวใสของอิ่มเอมเต็มไปด้วยรอยมือของคนใจร้ายไปหมด ยิ่งผิวขาวใสของอิ่มเอมเมื่อโดนกระทบกับแสงไฟ รอยแดงจากฝ่ามือหนาก็ยิ่งเด่นชัดมากยิ่งขึ้น"อย่ามาร้องไห้ให้ฉันเห็น อย่ามาเสแสร้งแกล้งบีบน้ำตาให้ฉันเห็นใจ เพราะฉันไม่มีวันใจอ่อนกับน้ำตาของเธอหรอก ต่อให้จะร้องไห้ออกมาจนน้ำตาเป็นสายเลือด ก้อย่าคิดว่าจะเรียกร้องความเห็นใจจากฉันได้ จำไว้ว่าเธอจะได้รับบทเรียนที่สาสมกับสิ่งที่เธอได้ทำกับน้องสาวฉันอย่างแน่นอน"อิ่มเอมรีบหันหน้าไปทางอื่นเมื่อเห็นคนที่คร่อมร่างเธอกำลังถอดเสื้อสูทหรู

ความทรงจำเก่า ๆ ก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ความรู้สึกที่เธอเคยแอบรักผู้ชายที่ไม่ควรรักก็หวนกลับมาอีกครั้ง ถึงเธอจะตัดใจและเลิกสนใจผู้ชายตรงหน้าได้ตั้งนานแล้วก็ตาม แต่เมื่อโดนเขาทำท่ารังเกียจเธอขนาดนั้น อิ่มเอมก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจไม่น้อยเลย"ยังจะนอนนิ่งอยู่ทำไมอีก รีบออกไปจากห้องของฉันได้แล้ว คิดหรือไงว่าฉันจะให้ผู้หญิงแบบเธอมานอนร่วมเตียงด้วย ฝันไปเถอะ!"อิ่มเอมรีบขยับตัวลงจากเตียงทั้ง ๆ ที่ไร้เรี่ยวแรงแบบนั้น เพราะกว่ากิจกรรมบนเตียงจะจบลง เธอก็แทบขยับตัวไม่ไหว อิ่มเอมพยายามเคลื่อนไหวลงจากเตียงจนสำเร็จ แต่พอปลายเท้าสัมผัสกับพื้นแล้วรับน้ำหนักตัว ร่างนุ่มก็ทรุดลงกับพื้นทันที เพราะเธอรู้สึกเจ็บแปลบที่จุดกลางกาย ก่อนจะร้องโอดครวญอยู่ในด้วยความทรมานอิ่มเอมนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ เธอพยายามอย่างเต็มที่เพื่อจะได้ประคองตัวลุกขึ้นให้ได้ เธอกัดฟันทนและข่มความปวดร้าวไว้ เพราะร่างสูงที่เปลือยเปล่ากำลังจ้องมาทางเธอด้วยความไม่พอใจ"ยังจะมาเกะกะสายตาฉันอยู่อีก บอกให้ออกไปไง อย่ามาทำสำออยแถวนี้ ออกไป!""ขอโทษค่ะ แต่ว่าฉันลุกขึ้นยืนไม่ไหว""น่ารำคาญจริง ๆ เลย" ครูซรั้งข้อศอกเล็กขึ้นหาตัว ก่อนจะดึงร่างเปล

อิ่มเอมเดินตามหลังลูกน้องของครูซเข้าไปในห้องนั้นอีกครั้ง ความทรงจำที่แสนโหดร้ายเมื่อคืนก่อนก็หวนกลับมาเตือนความจำให้เธออีกจนได้อิ่มเอมตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อเผลอสบสายตาคมเข้าพอดี ก่อนจะรีบก้มลงมองไปที่พื้น เพราะไม่คิดว่าเขาจะมองมาทางนี้เหมือนกัน"ยังจะยืนบื้ออยู่อีก เธอรู้ใช่ไหมว่าถ้าเข้ามาที่นี่แล้วจะทำยังไง""แต่ว่าเราเพิ่งทำเมื่อวานเองนะคะ""เลิกพล่ามแล้วไปขึ้นเตียง ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับเธอ""แต่ร่างกายฉันไม่ไหวจริง ๆ นะคะ เอ่อ...ฉันไม่มีแรงจริง ๆ ค่ะ" ใบหน้าใสซีดเซียวไร้สีสัน เพราะร่างกายยังร้อนวูบวาบอยู่บวกกับอาการปวดหัวด้วย ยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัวเป็นอย่างมาก"แค่นี้อย่ามาทำสำออย! คิดว่าสิ่งที่เธอกำลังเจออยู่มันจะเทียบกับสิ่งที่คาร่าได้เผชิญอยู่หรือเปล่า คาร่าต้องเจ็บปวดมากแค่ไหน ครอบครัวของฉันต้องทุกข์ทรมานมากแค่ไหน ฉันที่มีน้องสาวเพียงแค่คนเดียวในชีวิต คาร่าที่เป็นที่รักของทุกคน คนใกล้ชิดของคาร่าต้องเจ็บปวดมากขนาดไหน เพราะครอบครัวของฉันทุกคนได้สูญเสียคาร่าที่สดใสไปแล้ว ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะเธอและพวกเพื่อนสวะที่ไปกับคาร่าในวันนั้นด้วย จำไว้ว่าที่ครอบครัวฉันต้อง

ภายในคฤหาสน์หรูของตระกูลวาเลนติโน่ กำลังต้อนรับแขกคนสำคัญด้วยความราบรื่น โดยมีทั้งเจ้าสัวสุพจน์และครอบครัวพร้อมกับเพื่อนสนิทของครูซที่มาร่วมอาหารมื้อค่ำในคืนนี้มารดาของครูซได้จ้างเชฟมืออาชีพระดับประเทศมารังสรรค์เมนูอาหารสุดพิเศษเพื่อต้อนรับแขกคนสำคัญที่มาในวันนี้จนเป็นที่ประทับใจของแขกเป็นอย่างมากเพล๊ง!เสียงแก้วน้ำร่วงตกลงกับพื้น ทำให้ลูกสาวคนเดียวของเจ้าสัวรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก จึงวีนเหวี่ยงแม่บ้านที่เผลอทำพลาดด้วยความไม่พอใจตามประสาลูกสาวคนเดียวที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เกิด"กรี๊ด...เธอพลาดแบบนี้ได้ยังไง เห็นไหมว่ากระโปรงของฉันเปียกหมดแล้ว ไหนจะรองเท้าคู่โปรดอีก" เด็กสาวในวัยสิบเก้าปีกรีดร้องและด่าทอแม่บ้านเสียงหลงด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะผลักแม่บ้านออกไปให้ห่างตัวเพราะแม่บ้านพยายามจะเอาผ้าเช็ดหน้าของตัวเองมาเช็ดให้"เอาผ้าเช็ดสกปรก ๆ ออกไปเลยนะ อย่าเอามาแตะตัวฉัน คุณแม่คะ นับดาวเปียกหมดแล้วค่ะ""นิดหน่อยเองนะลูก อย่าทำกิริยาไม่งามแบบนี้ต่อหน้าผู้ใหญ่สินับดาว ดิฉันต้องขอโทษแทนลูกสาวด้วยนะคะที่ทำกิริยาไม่งามแบบนี้ใส่ทุกคน รวมถึงเธอด้วยนะแม่บ้าน ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจหรอก รีบออกไปจาก