All Chapters of รอยรักมาเฟีย: Chapter 61 - Chapter 70

อิ่มเอมเอาเป้อุ้มเด็กมาสะพายไว้ด้านหน้า แล้วเอาลูกชายให้นั่งในเป้ วันนี้เธอตั้งใจจะพาลูกชายไปตัดผมที่ร้านตัดผมเด็กในห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน เพราะร้านที่นั่นจะมีของเล่นเด็กที่ลูกชายชอบ ถึงราคาจะแพงกว่าร้านทั่วไปหลายเท่า แต่เธอก็อยากให้ลูกชายรู้สึกสบายใจในการตัดผมมากกว่าอิ่มเอมดูลูกชายที่กำลังนั่งบนตัวหุ่นยนต์ ส่วนช่างตัดผมก็กำลังคุยกับเด็กพร้อมกับตัดผมไปด้วยความระมัดระวังสามสิบนาทีผ่านไป อิ่มเอมก็พาลูกชายไปเล่นของเล่นในสวนสนุกสำหรับเด็กต่อ จนเมื่ออคินเริ่มเหนื่อยล้า อิ่มเอมก็พาลูกชายไปนั่งพักที่จุดนั่งถ่ายภาพ ซึ่งเป็นจุดยอดนิยมสำหรับคนรุ่นใหม่ที่ชอบทำ Content ลงโซเชียลเป็นอย่างมาก"ดื่มนมหน่อยนะลูก เดี๋ยวแม่จะพาหนูไปนอนนะครับ"พออิ่มเอมป้อนขวดนมให้ เด็กชายตัวน้อยก็จับขวดแล้วดูดนมจนแก้มป่องทันที อิ่มเอมยิ้มออกมาด้วยความรักใคร่ พลางใช้นิ้วเขี่ยแก้มป่องของลูกชายที่กำลังตั้งใจดูดนมอย่างเอร็ดอร่อยชีวิตที่เธอต้องการต่อจากนี้ก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว นอกจากการได้เห็นลูกชายที่เธอรักที่สุดค่อย ๆ เติบโตและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว"รบกวนเชิญออกจากตรงนี้ก่อนนะครับคุณ พอดีจะมีสัมภาษณ์คร

พยาบาลสองคนช่วยกันพยุงคาร่าลงจากรถ ก่อนที่มารดาของคาร่าจะรีบเข้ามาดูลูกสาวด้วยความห่วงใย"เป็นยังไงบ้างล่ะลูก วันนี้ไปเจอเพื่อนมา อิ่มเอมมีอาการยังไงบ้างล่ะ ถ้าให้แม่เดาคงจะตกใจมากแน่ ๆ""ตกใจสิคะคุณแม่ ตกใจจนเข่าอ่อนเลยล่ะค่ะ""แล้วหนูล่ะคาร่า เป็นยังไงบ้าง วันนี้ยังเหนื่อยอยู่ไหม แม่ว่าขึ้นไปพักเลยดีหรือเปล่า วันนี้ก็ออกไปข้างนอกมาทั้งวันคงจะเหนื่อยแย่เลย""แล้ววันนี้คุณแม่ไม่ไปไหนหรือคะ มาอยู่กับหนูแบบนี้จะไม่ทำให้เสียงานคุณแม่หรือคะ""ไม่เสียงานหรอกลูก เดี๋ยวนี้แม่เริ่มลดงานลงบ้างแล้วแหละ งานสังสรรค์ก็เพลา ๆ ลงบ้างแล้ว เอาเวลามาอยู่กับลูกสาวแม่ดีกว่า""คุณแม่แน่ใจนะคะว่าคุณแม่ไม่ได้ลำบากใจ หนูไม่อยากทำให้คุณแม่ต้องมาฝืนใจอยู่กับหนูแบบนี้น่ะค่ะ อย่าคิดว่าหนูเป็นคนป่วยเลยนะคะ ตอนนี้หนูไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ถ้าคุณแม่จะอยู่กับหนูเพียงเพราะสงสาร หนูไม่ดีใจหรอกนะคะ""แม่ขอโทษนะลูก ที่ผ่านมาแม่คงทำกับหนูแบบนี้มาตลอดสินะ แม่ขอโทษนะลูก แม่ขอโทษจริง ๆ กับทุกสิ่งที่ผ่านมาที่แม่เคยละเลยความรู้สึกของหนูมาตลอด""คุณแม่ไม่ต้องขอโทษหนูหรอกค่ะ หนูไม่ได้โกรธและไม่เคยโกรธคุณแม่เลย""ไม่ได้สิลูก หนูต้อง

"แล้วทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงไม่อยากบอกพี่ล่ะ มีเหตุผลอะไรที่ต้องไม่อยากให้พี่รู้ขนาดนั้น""เฮียคะ เฮียคงจำไม่ได้สินะ ว่าที่ผ่านมาเฮียกีดกันหนูกับอิ่มเอมมาตลอด เพราะสถานะทางสังคมของหนูกับอิ่มเอมที่ต่างกัน เฮียก็เอาแต่ดูถูกอิ่มเอมว่าจน ไม่เหมาะสมที่จะเป็นเพื่อนกับหนู เฮียรู้ไหมคะว่าคำพูดพวกนี้มันฝังใจของเพื่อนของหนูไปแล้ว เธอก็เอาแต่พูดว่าไม่อยากให้เฮียมารับผิดชอบอะไร ไม่อยากให้เฮียต้องมาเห็นใจและสงสาร แถมยังบอกให้หนูอย่าเอาเรื่องที่เฮียเป็นพ่อของเด็กมาบอกเฮียอีก"คาร่าซบศีรษะเล็กลงกับอกแกร่ง พลางพูดกับพี่ชายด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล"เฮียคะ หนูไม่รู้ว่าเฮียกำลังคิดยังไงกับเรื่องนี้อยู่กันแน่ แต่หนูอยากบอกเฮียเหลือเกินว่าอิ่มเอมก็เป็นคนแบบนี้แหละค่ะ เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความรู้สึกของคนอื่นมาก่อนตัวเองเสมอ คิดแต่เรื่องของคนอื่นโดยไม่สนใจเรื่องของตัวเอง ที่ผ่านมาอิ่มเอมไม่เคยเอ่ยเรื่องเงินกับหนูแม้แต่ครั้งเดียวนะคะ เวลาที่เธอขัดสนหรือลำบากแค่ไหน เธอก็ไม่เคยเอ่ยเรื่องเงินกับหนูเลยสักครั้งนะคะ"คาร่าพักหายใจเล็กน้อย เพราะเธอยังมีอาการข้างเคียงจากการป่วยก่อนหน้านี้อยู่"ขนาดหนูเคยเสนอที่จะช่วยเ

"ลูก? นี่คุณพูดบ้าอะไรกัน อย่ามาพูดอะไรมั่ว ๆ แบบนี้นะคะ""ฉันรู้นะว่าเด็กคนนี้คือลูกของฉัน แค่มองแวบเดียวฉันก็รู้แล้ว""ไม่จริง...คุณรู้ได้ยังไง ไม่จริงค่ะ คุณเข้าใจผิดแล้ว""มันจะเข้าใจผิดได้ยังไง ก็เด็กคนนั้นเป็นลูกของฉัน ถึงจะแค่นิดเดียวที่ได้เจอกันเมื่อวันก่อน แต่เด็กคนนั้นก็หน้าตาเหมือนฉันอย่างแน่นอน เอาล่ะ ในเมื่อเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วฉันก็จะขอพูดบ้างได้ไหม"อิ่มเอมแทบไม่อยากจะได้ยินคำที่พ่นออกมาจากคน ๆ นี้เลย ถึงเขาไม่ต้องอธิบายเธอก็รู้ความจริงเรื่องนี้ดีกว่าใครอยู่แล้ว"สมมุติถ้าเป็นลูกของคุณจริง ๆ แล้วมันยังไงคะ? คุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่""ก็ถ้าเป็นลูกของฉัน ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะเจอลูกได้ใช่ไหม แล้วฉันก็มีสิทธิ์ที่จะเลี้ยงดูเด็กคนนั้นได้ใช่ไหม""นี่คุณต้องการจะสื่ออะไรกันแน่ คุณพูดแบบนี้ก็หมายความว่า คุณต้องการจะเอาลูกไปแบบนั้นใช่ไหมคะ""เปล่านะ ไม่ใช่แบบนั้น" โถ่เอ๊ย! ทำไมการที่จะพูดอะไรสักอย่างให้ผู้หญิงเข้าใจมันถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้วะ ถ้าการพูดดี ๆ มันยากนัก งั้นก็พูดตรง ๆ ไปเลยก็แล้วกัน"ฉันก็จะมาทำทุกอย่างให้มันถูกต้องน่ะสิ เธอคงจะถามต่อสินะว่าถูกต้องแบบไหน ก็แบบที่เธอกับฉ

วันนี้...เจ้าสัวสุพจน์และภรรยาก็มาที่โรงพยาบาลเอกชนที่เคยรักษาไพลินให้กลับมาแข็งแรงได้อีกครั้ง ทั้งสองคนพร้อมกับพ่อบ้านได้พากันถือดอกไม้ช่อใหญ่และซองขาวเพื่อสมทบทุนให้กับโรงพยาบาลอีกจำนวนสิบล้านบาท"ขอบคุณท่านเจ้าสัวมากนะคะที่เมตตาโรงพยาบาลของเรามาตลอด" ผู้อำนวยการที่มาต้อนรับด้วยตัวเองก็รับซองขาวและช่อดอกไม้ไว้ด้วยความนอบน้อม ก่อนจะนำแขกวีไอพีทั้งสองคนไปที่ห้องรับรองแขกสุดหรู"ไม่เป็นไรหรอก ก็ทางโรงพยาบาลช่วยเหลือภรรยาของผมอย่างเต็มที่ ผมก็ต้องตอบแทนในความเอาใจใส่ของเจ้าหน้าที่ทุกคนอยู่แล้วล่ะครับ โดยเฉพาะการช่วยหาเลือดให้กับภรรยาของผมอย่างทันท่วงที แม้ในสภาวะที่ขาดแคลนเลือดแบบนั้น""ไม่หรอกค่ะ เป็นเพราะมีคนที่รักท่านจำนวนมากมาช่วยบริจาคเลือดมากกว่า โดยเฉพาะญาติของท่านที่มาช่วยบริจาคด้วยตัวเองแบบนี้""เดี๋ยวนะครับ ญาติหรือครับ ใครครับ? เรื่องนี้ผมไม่เคยทราบมาก่อนเลยว่ามีญาติของผมมาบริจาคด้วย เพราะส่วนมากญาติของผมก็มีแต่คนกรุ๊ปเลือดเอทั้งนั้น มีแค่ภรรยาของผมที่กรุ๊ปเลือดโอ แต่ญาติฝั่งภรรยาผมไม่มีใครแล้วนะครับ""แต่คนมาบริจาคโลหิตเป็นคนที่มีความสัมพันธ์กับคุณไพลินจริง ๆ นะคะ เพราะทางเร