All Chapters of หัวใจไร้เงารัก Loveless: Chapter 51 - Chapter 60

เม็ดพลอยเดินกลับไปที่ห้องด้วยความรู้สึกใจหาย ทำไมเธอถึงต้องรู้สึกใจหายกันนะ ทั้ง ๆ ที่เธอควรจะดีใจที่ได้ออกจากไปจากบ้านที่ไม่ต่างจากขุมนรกนี้ ความชอกช้ำใจที่เธอเจอมาไม่เว้นแต่ละวัน ความทุกใจ ความเจ็บปวดที่โดนกระทำจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีและคนรอบตัวทำร้ายจิตใจจนแทบไม่เหลือชิ้นดีเม็ดพลอยกวาดสายตามองดูห้องนอนหรูหราขนาดใหญ่ที่เธออยู่อาศัยมานานร่วมหกเดือน ถึงแม้จะแทบไม่มีความทรงจำดี ๆ ให้น่าจดจำก็ตาม แต่เธอก็รู้สึกผูกพันกับสถานที่แห่งนี้ไปแล้วข้าวของเครื่องใช้ของเธอไม่ได้มีอะไรมาก เธอก็เก็บแค่เสื้อผ้าที่เธอเคยเอามาจากบ้านเท่านั้น เธอเก็บทุกอย่างให้เข้าที่เหมือนเดิม วางของทุกอย่างไว้ที่เดิมเหมือนตอนที่เธอมาที่นี่วันแรก แม้แต่วันที่ต้องจากกัน เธอก็อยากจะบอกลาอดีตสามีบ้าง แต่เธอไม่มีทั้งเบอร์โทรศัพท์หรือช่องทางการติดต่อเลย ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่าเธอกับอดีตสามีแทบจะไม่รู้จักกันเลยตลอดหกเดือนที่ผ่านมานี้เม็ดพลอยจึงตัดสินใจเขียนข้อความที่อยากจะบอกใส่กระดาษโน้ตไว้ อย่างน้อยเธอก็ได้บอกลาเขา ถึงแม้จะรู้อยู่แล้วว่าข้อความนี้เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้เห็นก็ตามเม็ดพลอยเดินถือกระเป๋าออกจากห้อง ก่อนจะห

"เป็นยังไงบ้างล่ะ รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว รู้สึกปล่อยวางได้บ้างหรือยัง""บอกตามตรงก็ยังทำใจไม่ได้เรื่องที่ฉันต้องเสียบ้านหลังนั้นไปน่ะ พอนึกถึงเมื่อไหร่มันก็เศร้าทุกทีเลยล่ะ รู้นะว่าบ้านที่คุณพ่อสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงมันราคาแพงแค่ไหน ชาตินี้ทั้งชาติฉันคงหาเงินตั้งเกือบสิบล้านเพื่อเอาบ้านคืนมาไม่ได้หรอก""คิดว่าหมดเวรหมดกรรมแล้วกันนะ รีบทำใจให้ได้แล้วจะได้ตั้งใจทำงานเก็บเงิน ไปทำงานที่โรงแรมด้วยกันนั่นแหละ แต่ถ้าเธอยังไม่อยากเป็นพนักงานประจำเหมือนฉันก็พาร์ทไทม์แบบเดิมไปก่อนก็ได้ หรือเธออยากจะหางานใหม่ที่ตรงกับสายงานล่ะ""ตอนนี้ฉันไม่อยากทำอะไรเลยล่ะ แต่ว่าไม่ต้องเป็นห่วงนะ ฉันพอจะมีเงินเก็บอยู่บ้างตอนที่ทำงานโรงแรม แล้วฉันก็ไม่ได้เอาเงินไปใช้อะไรเพราะกินอยู่ที่บ้านหลังนั้นตลอด เดี๋ยวจะรีบไปหาที่พักใหม่ เพราะฉันไม่อยากรบกวนเธอนาน แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว พอหลังจากที่หาที่พักได้แล้วฉันก็จะเริ่มกลับไปทำงานนะ""ไม่ต้องรีบหรอกฉันก็อยู่ที่ห้องพักคนเดียว อยู่ที่นี่จนกว่าจะสบายใจเถอะ ว่าแต่เธอจะพักอยู่ที่เดียวกับฉันเลยไหมล่ะ อยู่ใกล้กันมีอะไรจะได้ช่วยเหลือกันได้ เธอก็ไม่

สองสัปดาห์ต่อมา"วันนี้ฉันจะเริ่มไปทำงานที่โรงแรมด้วยนะ""อ้าว...สรุปว่าจะทำที่โรงแรมต่อใช่ไหม แล้วงานที่สมัครไว้ล่ะไม่ผ่านสัมภาษณ์ใช่ไหม เธอก็สมัครตั้งหลายที่นะ""คนที่ยังไม่มีประสบการณ์การทำงานในบริษัทแบบฉันก็คงจะยากหน่อย เป็นแบบที่เธอเคยพูดจริง ๆ นั่นแหละ แต่ถ้าถามว่าผ่านการสัมภาษณ์ไหมฉันก็ผ่านหมดทุกที่นะ แต่ว่าเขากดเงินเดือนมากเลย พอรู้ว่าฉันไม่มีประสบการณ์เงินเดือนก็ได้เริ่มต้นแค่แรงงานขั้นต่ำ ซึ่งเงินเดือนจากที่ทำพาร์ทไทม์จากโรงแรมยังได้มากกว่าอีก ขนาดว่าฉันยังไม่ได้ทำประจำนะ ที่โรงแรมยังได้มากกว่าทำที่บริษัททั้งเดือนอีก ถ้าเป็นแบบนี้ฉันคงไม่ไหวหรอก""ก็เพราะแบบนี้แหละฉันถึงทำงานที่โรงแรมต่อ เพราะว่าถ้าทำงานที่บริษัทน่ะมันไม่ใช่แค่เงินเดือนไม่พอนะ ไหนจะเรื่องการแต่งตัว การเข้าสังคมอะไรอีก ซึ่งเราก็ต้องใช้แต่ของดี ๆ น่ะ แต่ว่าอยู่ที่โรงแรมทางโรงแรมก็มีชุดยูนิฟอร์มให้ อาหารกลางวันก็ทานฟรี สวัสดิการก็ดีแถมได้เบี้ยขยันอีก ฉันก็คิดว่าเป็นพนักงานเสิร์ฟที่โรงแรมนั่นแหละดีละ ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วใช่ไหมล่ะเม็ดพลอย ว่าทำไมฉันถึงไม่ทำงานบริษัท""เข้าใจนะ แต่ไม่ใช่ว่าทำงานบริษัทจะไม่ดี เพียงแ

"เดี๋ยวเย็นนี้เราจะทานอะไรกันดีล่ะ""ไหนบอกว่าจะลดน้ำหนักไง ถามหาของกินอีกละ""เม็ดพลอย เธออย่าพูดมากได้ไหม เลิกงานมันก็ต้องเติมพลังสิ""งั้นต่อไปฉันไม่เตือนแล้วนะ พอเตือนก็โดนว่า" ทั้งสองคนเดินออกจากโรงแรมหลังจากเลิกงานแล้ว ก่อนที่จะหยุดชะงักเมื่อจู่ ๆ ก็มีร่างสูงของใครบางคนเดินมาดักหน้าไว้"คุณลืมอะไรไปหรือเปล่าครับ คุณพนักงานเสิร์ฟ" "คะ...คุณคนเมื่อตอนนั้น""อย่าบอกนะครับว่าลืมเรื่องที่เราคุยกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี้แล้วน่ะ""ขอโทษนะคะ แต่ว่า...""ตอนนี้ก็ได้เวลาเลิกงานแล้วนะครับ ไม่ใช่เวลางานสักหน่อย คุณไม่เห็นต้องกลัวใครแล้วนี่ครับ""คุณนิวตันมาหาพวกเรามีอะไรหรือคะ" น้ำตาลรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่เจอชายคนนี้ เพราะเขาเป็นนายแบบในดวงใจ หลายครั้งที่เธอมักจะได้คุยกับเขาเพราะที่ผ่านมาเขามักจะถามถึงเม็ดพลอยอยู่ตลอดว่ามาทำงานหรือเปล่า จนสนิทกันในระดับหนึ่ง ซึ่งในฐานะแฟนคลับเธอก็รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก ที่ได้คุยกับไอดอลแบบใกล้ชิดขนาดนี้"ไปทานข้าวกันเถอะครับ วันนี้ผมเลี้ยงเอง""ไปค่ะ ๆ เม็ดพลอย...เราไปทานข้าวกับคุณนิวตันกันเถอะ เขาบอกจะเลี้ยงด้วยนะ""หวังว่าคุณคงยังไม่ลืมเรื่องที่เราคุ

"ที่เรียกทุกคนมาวันนี้เพราะมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ เนื่องจากวันพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของบอสที่จะอายุครบสามสิบปี ทางโรงแรมจึงงดให้บริการเจ็ดวัน ปิดหนึ่งวันเพื่อจัดงานเลี้ยงฉลอง โดยบอสจะปิดโรงแรมเพื่อเลี้ยงฉลองโดยใช้สถานที่นี้เป็นที่จัดงานวันเกิดของบอสเอง ซึ่งเราก็ยังคงทำหน้าที่กันตามปกติ ส่วนอีกหกวันที่เหลือถือเป็นการพักร้อน ทางโรงแรมจะให้พนักงานทุกคนหยุดพักผ่อนหกวัน แล้วค่อยกลับมาทำงานกันอีกครั้งในสัปดาห์หน้า""จริงหรือครับหัวหน้า นี่เราจะได้หยุดยาวขนาดนี้เลยหรือครับ เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ได้หยุดยาวแบบนี้ ปกติเต็มที่ก็แค่สี่วันเอง""งั้นก็แสดงว่าบอสเข้าใจพนักงานอย่างพวกเราสินะ ถึงได้ให้หยุดยาวแบบนี้ ถ้าแบบนั้นฉันก็จะได้กลับต่างจังหวัดไปหาพ่อแม่บ้าง ดีใจจังเลย""เอาล่ะพรุ่งนี้ทุกคนจะต้องเหนื่อยหน่อยนะ เพราะว่ามันไม่เหมือนการจัดงานเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา อันนี้จะมีแต่แขกระดับสูง เป็นระดับผู้บริหาร นักการเมือง ดารานักแสดงมากมายที่จะมาร่วมงานในวันพรุ่งนี้ เพราะฉะนั้นพวกเราอาจจะต้องเหนื่อยหลายเท่า ก็ขอให้ทุกคนทำกันด้วยความตั้งใจและเต็มที่กับงานด้วยล่ะ อดทนไว้เพราะอีกหกวันเราก็จะได้พักผ่อนกัน