All Chapters of หัวใจไร้เงารัก Loveless: Chapter 61 - Chapter 70

งานฉลองวันเกิดครบรอบสามสิบปีของผู้บริหารโรงแรมระดับห้าดาวคนใหม่ก็จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ เป็นงานที่รวมคนมีชื่อเสียงมาที่งานแห่งนี้มากมาย ไม่ว่าจะเป็นนักการเมือง ดารานักแสดงและนักธุรกิจชั้นนำของประเทศต่างก็มารวมตัวกันอย่างคับคั่งภายในโรงแรมหรูที่จัดเตรียมสถานที่ไว้อย่างยิ่งใหญ่หลังจากที่พนักงานเสิร์ฟรวมถึงเม็ดพลอยพากันถือถาดเครื่องดื่มเดินบริการแขกไปทั่วทั้งงานแล้ว พนักงานเสิร์ฟก็ไปรวมกันตามจุดต่าง ๆ เพื่อดูแลแขกคนสำคัญแต่ละจุดไม่ให้ขาดตกบกพร่อง"พี่สาวครับ พี่สาว" เสียงเด็กที่เธอคุ้นเคยและคิดถึงดังก้องอยู่ในหู เพราะผ่านมาสองเดือนแล้วที่เธอออกมาจากบ้านหลังนั้น ถึงเธอจะคิดถึงไทก้ามากแค่ไหนแต่ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะหูแว่วได้ขนาดนี้จะมีเสียงของไทก้าเรียกได้ยังไง ก็นี่มันงานฉลองวันเกิดนะ ถึงไทก้าจะมาร่วมงานด้วย แต่คนมากมายขนาดนี้ไทก้าจะเห็นเธอได้ยังไง แถมเธอยังสวมชุดยูนิฟอร์มของโรงแรมและยังสวมหมวกอีกต่างหาก"พี่สาวครับ ไม่ได้ยินที่ผมเรียกหรือครับ" เม็ดพลอยรีบหันไปตามเสียงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเห็นเด็กชายในชุดสูทสีแดงเข้มวิ่งตรงมาทางเธอโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น โดยมีพี่เลี้ยงเดินตามหลังไทก้ามาแทบไม่ทั

สองสัปดาห์ต่อมา"น้ำตาล เดี๋ยวช่วงพักกลางวัน บอสเรียกให้เธอขึ้นไปพบที่ห้องทำงานนะ""เอ๊ะ? เรียกฉันหรือคะ""ใช่ เดี๋ยวทานข้าวตอนพักกลางวันเสร็จแล้ว อย่าลืมขึ้นไปพบบอสด้วยล่ะ""มีเรื่องอะไรหรือเปล่านะ หรือว่าบอสจะให้ไปจัดเอกสารแทนเม็ดพลอยหรือเปล่า"หลังจากที่ถึงเวลาพักกลางวันแล้ว น้ำตาลก็รีบขึ้นไปที่ห้องทำงานของผู้บริหารทันที เพราะเธอไม่อยากให้เจ้านายต้องรอนานและเกรงใจที่ต้องให้ผู้บริหารแบบเขาต้องเป็นฝ่ายรอเธอด้วย"เข้ามา""สวัสดีค่ะบอส เห็นหัวหน้าบอกว่าเรียกฉันขึ้นมาพบ มีอะไรจะให้ทำหรือเปล่าคะ""เธอนั่งลงก่อนสิ""ค่ะ""งั้นเข้าเรื่องเลยแล้วกัน เธอเป็นเพื่อนกับคนที่ชื่อเม็ดพลอยใช่หรือเปล่า เพราะฉันเห็นพวกเธอสองคนไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยนี่""ใช่ค่ะบอส พวกเราเป็นเพื่อนสนิทกันค่ะ บอสมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ หรือว่ากำลังหาคนมาจัดเอกสารให้คะ ถ้าแบบนั้นฉันทำแทนเพื่อนได้ค่ะ""ทำไมถึงต้องทำแทนล่ะ แล้วเพื่อนของเธอจะไม่มาทำแล้วหรือไง""เพื่อนของฉันไม่มาทำงานที่นี่แล้วล่ะค่ะ แต่ถ้าบอสจะหาคนมาจัดเอกสารแทน เดี๋ยวฉันทำแทนให้ได้นะคะ""ทำไมถึงไม่มาทำงานแล้วล่ะ ถ้าไม่ทำแล้วทำไมถึงไม่มาลาออก""เพื่อนฉันเป็น

เม็ดพลอยที่กำลังเตรียมเนื้อหาสอนพิเศษอยู่บนเตียง ก็มองไปที่โทรศัพท์มือถือของตัวเองที่มีเบอร์แปลกโทรมาทั้งวัน แต่เธอก็ไม่ได้รับสายจากเบอร์แปลกเหล่านั้น เพราะคิดว่าคงเป็นผู้ชายที่เธอไม่อยากเจอที่สุดในตอนนี้ จนมีข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา เม็ดพลอยจึงรีบกดเข้าไปเปิดอ่านทันที"จะติดต่อเรื่องสอนพิเศษค่ะ ถ้าเห็นข้อความนี้กรุณาโทรกลับด้วยนะคะ เพราะโทรไปก็ไม่รับสายเลย"เมื่อเห็นข้อความที่ส่งเข้ามาแล้ว เม็ดพลอยก็รู้สึกผิดทันทีเพราะไม่ใช่มีแค่เบอร์เดียวที่โทรเข้ามา แต่มีหลายสายที่ไม่ใช่เบอร์เดียวกันที่ติดต่อมาวันนี้ เม็ดพลอยรู้สึกเสียดายมาก ก่อนจะรีบโทรกลับไปหาเบอร์นั้นอย่างรวดเร็ว เพราะเธอมัวแต่กังวลจึงทำให้เสียโอกาสไปหลายคนเลยทีเดียว"ต่อไปก็คงต้องรับทุกสายแล้วสินะ แต่ถ้าเป็นเบอร์ของคุณธามก็ค่อยวางสายเอาแล้วกัน"เม็ดพลอยแทบไม่อยากเชื่อว่าหลังจากที่เธอประกาศรับสอนติวหนังสือให้เด็กประถมวัยในอินเทอร์เน็ตแล้ว ก็มีคนความสนใจให้บุตรหลานมาเข้าเรียนพิเศษกับเธอมากพอสมควร แต่เธอก็รับสอนนักเรียนได้เพียงวันละไม่กี่คนเท่านั้น เพราะเธอสะดวกสอนแค่ตัวต่อตัวเท่าที่ไหวแม้จะมีผู้ปกครองหลายท่านที่พลาดโอกาสให้ลูกของ

เกือบสองสัปดาห์แล้วที่หญิงสาวไม่โผล่หน้ามาให้เขาเห็นเลยสักวัน ช่วงสองสัปดาห์นี้เขาขับรถมาที่นี่ด้วยตัวเองแทบทุกวัน บางวันก็นั่งรอในรถจนถึงค่ำก็ไม่เห็นว่าเธอจะเดินออกไปไหน จนทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่าเธอกำลังหลบหน้าเขาอยู่อย่างแน่นอนธามไทจึงตัดสินใจเดินไปที่ตลาดเพื่อซื้อผลไม้และของที่มีประโยชน์ที่คนตั้งครรภ์สามารถทานได้ แล้วหิ้วกลับไปที่หน้าหอพักของเธอ ระหว่างที่เขายืนอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าอาคารเพราะเข้าไปข้างในไม่ได้ เขาจึงยืนรอให้มีคนเดินเข้าไปก่อน แล้วค่อยเดินตามเข้าไปอีกทีธามไทขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นที่เม็ดพลอยพักอาศัย ก่อนจะเดินไปที่หน้าห้องของเธอแล้วแขวนของกินไว้ที่หน้าประตูให้สายตาคมมองไปที่ประตูห้องด้วยสายตาละห้อย เขากับเธอที่อยู่ห่างกันเพียงแค่ประตูกั้นไม่กี่เซนติเมตร แต่เขาก็ยังไม่สามารถที่จะพูดคุยหรือมองเห็นเธอได้เลยร่างแกร่งเดินคอตกไปที่รถเหมือนคนหมดแรง นับวันยิ่งมีแต่ความเหินห่างและยิ่งมองไม่เห็นทางว่าเธอจะให้อภัยเขาได้เลย ช่วงหลังเธอก็มักจะหลบหน้าหลบตาเขาตลอด แถมตอนนี้เขาก็ไม่ได้เห็นใบหน้าของเธอมาเกือบสองสัปดาห์แล้วเม็ดพลอยแอบแง้มมองดูผ้าม่านแค่เพียงเล็กน้อยเพื่อดูว่าเขาคนน

เป็นอีกวันที่ธามไทมายืนมองที่หน้าหอพักของหญิงสาว วันนี้เขาออกจากบ้านมาแต่เช้าตรู่เพื่อจะได้มาถึงที่นี่ไว ๆ เพราะเขาค่อนข้างเบื่อกับการจราจรที่แสนติดขัดบนท้องถนนมากตั้งแต่วันที่เขาเข้าไปเยี่ยมเม็ดพลอยในห้องพักผู้ป่วยช่วงระหว่างที่เธอยังหมดสติหลังจากคลอดอยู่นั้น ภาพของเด็กทารกแก้มแดงผิวขาวที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา ถูกห่อหุ้มในผ้าอ้อมสีขาวก็ยังจำได้ติดตามาจนถึงทุกวันนี้ นี่ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วตั้งแต่วันนั้น เขาก็ยังไม่เคยได้เชยชมโฉมหน้าของลูกสาวอีกเลยเม็ดพลอยไม่เคยเปิดโอกาสให้เขาได้พบหน้าเลยสักครั้ง ตอนนี้ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว แต่ดูเหมือนเธอก็พยายามหลีกเลี่ยงที่จะหลบหน้าเขา หลีกเลี่ยงที่จะพบเจอกัน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาย่อท้อเลยแม้แต่น้อย เขาก็ยังมายืนเฝ้ามองอยู่ที่หน้าหอพักอยู่ประจำ เผื่อว่าสักวันจะบังเอิญได้เจอหน้าของเธอกับลูกบ้าง"มีอะไรคะ" เขาไม่คาดคิดเหมือนกันว่าเธอจะรับสายไวขนาดนี้ "มีอะไรจะคุยก็รีบคุยค่ะ ที่รีบรับสายเพราะกลัวว่าลูกจะตื่นตกใจเพราะเสียงเรียกเข้า แต่ไม่ได้มีเวลาคุยมากนะคะ เพราะว่าฉันไม่สะดวกคุยค่ะ""ฉันขอเจอหน้าลูกสักครั้งได้ไหม นี่ก็ตั้งหนึ่งเดือนแล้วที่