หัวใจไร้เงารัก Loveless

หัวใจไร้เงารัก Loveless

last updateDernière mise à jour : 2026-01-24
Langue: Thai
goodnovel16goodnovel
Notes insuffisantes
86Chapitres
1.4KVues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

อยากได้ใบทะเบียนนักไม่ใช่หรือไง ก็เอาสิ! ฉันจดให้ แต่อย่าหวังว่าจะได้อะไรจากฉัน โดยเฉพาะหัวใจ! ________ การแต่งงานที่ไร้งานแต่ง การแต่งงานที่เหมือนกับการเอาตัวเธอเข้าแลกกับเงินเท่านั้น เคราะห์ซ้ำที่เจ้าบ่าวของเธอดันเป็นคนตาบอด แต่แม่เลี้ยงของเธอก็ยังยัดเยียดการแต่งงานที่ปราศจากความรักให้ เธอยินยอมทำตามทุกอย่างเพราะต้องการรักษาสิ่งสำคัญสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ที่บิดาของเธอทิ้งไว้ให้ เมื่อแต่งงานโดยปราศจากความรัก ก็มีแต่ความดูถูก เหยียดหยามและเกลียดชัง ที่เจ้าบ่าวมอบให้เธอเท่านั้น

Voir plus

Chapitre 1

1 | ยื่นคำขาด

มือเล็กปาดเหงื่อตัวเองบนหน้าผาก เมื่อเดินเข้ามาถึงบ้านหลังใหญ่ บ้านที่เคยอบอวลไปด้วยรักของเธอกับบิดา แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นอดีตไปเสียแล้ว

ร่างบางแต่อวบอิ่มรีบเดินเข้าไปในบ้านด้วยความรีบเร่ง เพราะถูกมารดาเรียกให้รีบกลับบ้านอย่างเร่งด่วนในช่วงที่กำลังทำงานเสริม เธอจึงต้องรีบขอออกมาก่อนเวลาที่กำหนด

 นอกจากเธอจะมีงานหลักโดยทำงานเป็นพนักงานในโรงแรมแล้ว เธอยังรับงานเสริมนอกเวลางานอีก เพื่อให้พอต่อการใช้จ่ายสำหรับคนในครอบครัว

"สวัสดีค่ะคุณแม่ เรียกเม็ดพลอยมาด่วนขนาดนี้คุณแม่คงมีเรื่องสำคัญมากแน่ ๆ เลยใช่ไหมคะ"

หญิงสาววัยยี่สิบสามปีหย่อนกายลงนั่งบนโซฟา พลางมองหน้ามารดาที่ไม่ใช้มารดาแท้ ๆ ของเธอ กำลังนั่งไขว่ห้างเปิดดูนิตยสารแฟชั่น ข้างกายมีน้องสาวที่ไม่ใช่สายเลือดของเธอกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ข้าง ๆ กัน

"ไหนล่ะ เงินของเดือนนี้" ชิดจันทร์แบมือขอเงินจากลูกเลี้ยงที่เป็นเสาหลักของครอบครัวในการหาเงินให้สองแม่ลูกใช้ทุกเดือน

"คุณแม่คะ ใช้จ่ายประหยัดหน่อยนะคะ เดือนนี้เม็ดพลอยหาเงินมาให้คุณแม่ไม่ทันแล้วนะคะ ไหนจะค่าน้ำค่าไฟของเดือนที่แล้วอีกที่เม็ดพลอยให้เงินไปแต่คุณแม่ยังไม่เอาไปจ่าย เดือนนี้เม็ดพลอยขอหักค่าน้ำค่าไฟออกเลยนะคะ ก่อนที่บ้านเราจะไม่มีน้ำมีไฟใช้ค่ะ"

"ได้ไงล่ะ เธอก็ออกเองสิ เอาเงินมา! หรือจะให้ฉันเอาสมบัติในบ้านนี้ไปขาย"

"อย่านะคะคุณแม่ อย่าแตะต้องของสำคัญของคุณพ่อนะคะ"

"งั้นก็รีบเอาเงินมา อย่าเบี้ยวแม้แต่บาทเดียวล่ะ ไม่งั้นพวกแจกันและของประดับอันแสนสำคัญของพ่อเธอถูกแปรเป็นเงินไปหมดแน่ ๆ"

"ขอร้องล่ะค่ะ อย่าทำแบบนี้เลยนะคะคุณแม่"

"งั้นก็เอาเงินมา อย่ามัวแต่ชักช้า" เม็ดพลอยรีบโอนเงินเดือนจากการเป็นพนักงานโรงแรมทั้งหมดให้แม่เลี้ยงทันที เพราะเธอไม่อยากให้ข้าวของที่เป็นของต่างหน้าของบิดาของแปรไปเป็นเงินให้สองแม่ลูกผลาญเล่น ส่วนเธอก็หารายได้เสริมหลังเลิกงานเพื่อเอามาเป็นค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของตัวเอง

"ไหนล่ะพี่ ส่วนของฉันล่ะ"

"พี่ก็โอนให้ไปรวมกับของแม่แล้วไง เธอก็ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ อีกปีเดียวก็จะจบแล้วนี่"

"อย่ามาสอนฉันนะ พี่ไม่ใช่พี่แท้ ๆ ของฉันสักหน่อย"

"ว่าแต่คุณแม่มีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงได้เรียกเม็ดพลอยมากะทันหันแบบนี้"

"มีสิ สำคัญมาก ๆ ด้วย"

"ค่ะ แล้วเรื่องอะไรล่ะคะคุณแม่"

"สัปดาห์หน้าเธอต้องออกไปจากบ้านหลังนี้ แล้วไปแต่งงานกับลูกชายของคนที่พ่อของเธอเคยร่วมธุรกิจด้วย คนที่เป็นเพื่อนสนิทของพ่อเธอน่ะ"

"ตะ...แต่งงาน!"

"ตกใจอะไรล่ะ ก็แค่แต่งงานเอง"

"คุณแม่คะ เรื่องแต่งงานคุณพ่อก็เคยพูดอยู่นะคะ แต่คุณพ่อเคยบอกเม็ดพลอยแล้วก่อนที่คุณพ่อยังมีชีวิตอยู่ คุณพ่อจะไม่บังคับเรื่องแต่งงานกับลูกชายของเพื่อนคุณพ่อแล้ว เพราะจะให้เม็ดพลอยแต่งงานกับคนที่เม็ดพลอยรักนะคะ แล้วทำไมเรื่องแต่งงานถึงมีได้ล่ะคะ"

"ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก แต่สัปดาห์หน้าฝ่ายเจ้าบ่าวจะมาที่บ้านเรา"

"คุณแม่ไม่มีสิทธิ์บังคับเม็ดพลอยนะคะ เพราะคุณพ่อไม่ได้ให้เม็ดพลอยทำแบบนั้นแล้ว และเม็ดพลอยก็จะเชื่อฟังคำสั่งของคุณพ่อเท่านั้นค่ะ ถ้าคุณแม่อยากให้มีงานแต่งงาน ก็ให้สายป่านแต่งสิคะ"

"นี่เธอกล้าต่อล้อต่อเถียงฉันหรือยัยเด็กเมื่อวานซืน ฉันยื่นคำขาดว่าเธอต้องแต่งงานกับคนบ้านนั้นเธอก็ต้องแต่ง ถ้าไม่อย่างนั้นบ้านหลังนี้ฉันจะขายทอดตลาดให้หมดเลย"

"ไม่ได้นะคะคุณแม่ บ้านหลังนี้เป็นสมบัติชิ้นเดียวที่เหลืออยู่ที่คุณพ่อทิ้งไว้ให้พวกเรา คุณแม่จะขายไม่ได้นะคะ"

"อย่ามาเถียงฉันฉอด ๆ นะ ได้…ถ้าเธอจะไม่แต่งงานก็ได้ แต่ฉันก็จะขายบ้านหลังนี้แทน เอาไงล่ะ? จะแต่งไหม? ไม่มีเวลามาเล่นตอบคำถามกันแล้วนะ เพราะเธอไม่มีทางเลือกมากนักหรอกจะบอกให้"

"แต่เม็ดพลอยไม่รู้จักคนที่จะแต่งงานด้วยเลยนะคะ หน้าตาก็ไม่เคยเห็น จู่ ๆ จะให้แต่งงานกับคนที่ไม่รู้จักเนี่ยนะคะ"

"สัปดาห์หน้าก็ได้รู้จักกันแล้วไง อย่ามาถามและสงสัยมาก แล้วเธอก็เตรียมตัวลาออกจากงานได้เลยนะ เพราะว่าพอแต่งงานแล้วเธอจะต้องย้ายไปอยู่ที่บ้านของเจ้าบ่าวเลย"

"นี่คุณแม่จะไม่ให้เม็ดพลอยมีทางเลือกเลยหรือคะ"

"อย่าเรื่องมากนักนะ ฉันบอกให้แต่งก็ต้องแต่ง แล้วก็วันที่ต้องเจอกับว่าที่เจ้าบ่าวก็หาชุดดี ๆ มาใส่ซะบ้างล่ะ ไม่ใช่ใส่แต่ชุดเก่า ๆ ซ้ำซากแบบที่เธอใส่อยู่"

"โอ๊ยแม่...ถ้าใส่ชุดของพี่เม็ดพลอยล่ะก็ ญาติเจ้าบ่าวอาจจะตกใจจนเปลี่ยนใจไม่รับพี่เป็นเจ้าสาวก็แย่สิคะ เดี๋ยวพี่เม็ดพลอยเอาชุดของสายป่านไปใส่ก็แล้วกัน ดีกว่าใส่ชุดเก่า ๆ เชย ๆ คงไม่ไหวแน่"

"แล้วนี่เม็ดพลอยยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำนะคะว่าเจ้าบ่าวเป็นใคร คนที่ไม่รู้จักกัน จู่ ๆ จะแต่งงานกันเลยแบบนี้มันไม่เร็วไปหน่อยหรือคะคุณแม่"

"เดี๋ยวนี้คนรวย ๆ เขาแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์ธุรกิจก็มีเยอะแยะไป อย่ามาเรื่องมากทำเป็นบ่นหน่อยเลย มีคนมาแต่งงานด้วยก็ดีแค่ไหนละ อย่างเธอน่ะจะหาผู้ชายมาจากไหน วัน ๆ เอาแต่ทำงานงก ๆ ไม่สนใจอะไรแบบเธอน่ะมีคนแต่งด้วยก็ดีแล้ว"

"ใช่แล้วค่ะแม่ เสียดายเปล่า ๆ พี่เม็ดพลอยถ้าแต่งตัวแต่งหน้าหน่อยก็คงจะดูสวยแหละ แต่เพราะไม่แต่งหน้าไงเลยดูเหมือนยัยเฉิ่มคนหนึ่ง มีคนแต่งด้วยก็ดีแล้วล่ะพี่ ดีกว่าขึ้นคานนะ"

"นี่คุณแม่จะไม่ให้เม็ดพลอยมีทางเลือกในชีวิตบ้างเลยหรือคะ ทุกวันนี้เม็ดพลอยก็หาเงินอยู่คนเดียวจนแทบไม่มีเวลาส่วนตัวแล้ว แล้วนี่ยังจะให้แต่งงานกับใครก็ไม่รู้อีก"

"จะไปทำอะไรก็ไปทำได้แล้ว เพราะคำสั่งของฉันคือเด็ดขาด ถ้าเธอไม่ยอมรับการแต่งงาน ฉันก็จะเตรียมขายบ้านหลังนี้เหมือนกัน ถ้าเข้าใจแล้วพรุ่งนี้ก็ไปเตรียมตัวลาออกจากงานด้วยล่ะ ไปได้แล้ว!"

เม็ดพลอยไม่สามารถคัดค้านอะไรได้เลย นอกจากเดินออกมาจากตรงนั้น แล้วเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเอง เพราะคำว่า "บ้าน" มันค้ำคออยู่ บ้านที่เป็นสมบัติต่างหน้าชิ้นสุดท้ายที่บิดาของเธอทิ้งไว้ให้ บ้านที่เป็นแหล่งพักพิงใจ บ้านที่เคยมีแต่ความความทรงจำระหว่างเธอกับบิดามาตั้งแต่จำความได้

"โล่งอกไปนะคะคุณแม่ ที่พี่เม็ดพลอยยอมแต่งงานน่ะค่ะ เพราะหนูไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จักหรอกนะคะ เผื่อเป็นคุณชายที่อ้วนพุงพลุ้ยก็ไม่ไหวนะคะคุณแม่"

"แม่ไม่มีวันให้หนูไปลำบากหรอกลูก มันโง่ไง แค่เอาบ้านมาขู่หน่อยมันก็ยอมทำตามทุกอย่างแล้ว เพราะเรากุมจุดอ่อนของมันอยู่"

"แล้วสรุปฝ่ายเจ้าบ่าวมาทาบทามฝ่ายเราเลยหรือคะคุณแม่"

"จะบ้าหรือไง แม่เป็นคนไปขอเองแหละ แต่อ้างชื่อพ่อของพี่แกไปเขาก็ไม่มีทางปฏิเสธแล้ว แม่จะได้เรียกสินสอดให้หนัก ๆ ไปเลย"

"คุณแม่จะเรียกเท่าไหร่ล่ะคะ หนูขอด้วยนะคะ อยากได้กระเป๋าแบรนด์เนมที่ออกมาใหม่ค่ะคุณแม่ นะคะ"

"ถ้ายัยเม็ดพลอยได้แต่งงานแล้ว ต่อให้ลูกอยากจะได้กระเป๋าแบรนด์หรูสักสิบใบแม่ก็ให้ได้"

"จริงนะคะคุณแม่ แสดงว่าคุณแม่จะเรียกสินสอดเยอะเลยสินะคะ"

"ระดับทายาทธุรกิจโรงแรมหรูที่มีสาขาอยู่ทั่วประเทศ คงไม่ขัดหรอกถ้าแม่จะเรียกแพง ๆ น่ะ"

"นั่นสิคะคุณแม่"

"แต่ลูกชายที่เม็ดพลอยจะแต่งงานด้วยน่ะ ก็จบโทจากเมืองนอกเลยนะ โปรไฟล์ก็ดีมาก แต่แม่ก็ไม่รู้จักหน้าตาเหมือนกัน เพราะเพิ่งกลับมาอยู่ไทยได้แค่ครึ่งปีเอง"

"ถ้ายังโสดอยู่ล่ะก็ คงจะหน้าตาดูไม่ได้แหละค่ะคุณแม่ ถ้าหน้าตาดีจริงแถมยังรวยขนาดนี้ คงจะมีเมียไปนานแล้วล่ะค่ะ คงไม่อยู่เป็นโสดมาจนถึงทุกวันนี้หรอก ไปอยู่ต่างประเทศเป็นส่วนใหญ่ ก็ต้องหิ้วแฟนมาบ้างสิคะ แบบนี้หน้าตาคงดูไม่ได้หรอก"

"แม่ก็ไม่รู้รายละเอียดหรอกว่าคนที่จะแต่งงานกับพี่สาวลูกมีแฟนหรือยัง แต่จะเป็นใครก็ช่างเถอะลูก ตอนนี้เราเตรียมตัวเป็นเศรษฐีได้เลย เพราะแม่จะเรียกสินสอดให้สมน้ำสมเนื้อกับฐานะของฝ่ายนั้นอย่างแน่นอน"

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres
Pas de commentaire
86
1 | ยื่นคำขาด
มือเล็กปาดเหงื่อตัวเองบนหน้าผาก เมื่อเดินเข้ามาถึงบ้านหลังใหญ่ บ้านที่เคยอบอวลไปด้วยรักของเธอกับบิดา แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นอดีตไปเสียแล้วร่างบางแต่อวบอิ่มรีบเดินเข้าไปในบ้านด้วยความรีบเร่ง เพราะถูกมารดาเรียกให้รีบกลับบ้านอย่างเร่งด่วนในช่วงที่กำลังทำงานเสริม เธอจึงต้องรีบขอออกมาก่อนเวลาที่กำหนด นอกจากเธอจะมีงานหลักโดยทำงานเป็นพนักงานในโรงแรมแล้ว เธอยังรับงานเสริมนอกเวลางานอีก เพื่อให้พอต่อการใช้จ่ายสำหรับคนในครอบครัว"สวัสดีค่ะคุณแม่ เรียกเม็ดพลอยมาด่วนขนาดนี้คุณแม่คงมีเรื่องสำคัญมากแน่ ๆ เลยใช่ไหมคะ"หญิงสาววัยยี่สิบสามปีหย่อนกายลงนั่งบนโซฟา พลางมองหน้ามารดาที่ไม่ใช้มารดาแท้ ๆ ของเธอ กำลังนั่งไขว่ห้างเปิดดูนิตยสารแฟชั่น ข้างกายมีน้องสาวที่ไม่ใช่สายเลือดของเธอกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ข้าง ๆ กัน"ไหนล่ะ เงินของเดือนนี้" ชิดจันทร์แบมือขอเงินจากลูกเลี้ยงที่เป็นเสาหลักของครอบครัวในการหาเงินให้สองแม่ลูกใช้ทุกเดือน"คุณแม่คะ ใช้จ่ายประหยัดหน่อยนะคะ เดือนนี้เม็ดพลอยหาเงินมาให้คุณแม่ไม่ทันแล้วนะคะ ไหนจะค่าน้ำค่าไฟของเดือนที่แล้วอีกที่เม็ดพลอยให้เงินไปแต่คุณแม่ยังไม่เอาไปจ่าย เดือนนี
Read More
2 | ข้อตกลง
"ไม่เอานะคะคุณแม่ ไม่เอานะสายป่าน จะบ้าแล้วหรือไง ให้พี่ใส่ชุดวาบหวิวขนาดนี้เนี่ยนะ""แล้วพี่จะใส่ชุดยัยป้าแก่ ๆ ไปพบแขกหรือไงล่ะพี่""พี่ก็ชอบแต่งตัวแบบนี้อยู่แล้ว แล้วจะเปลี่ยนสไตล์เพื่ออะไรล่ะ""พี่ ถ้าว่าที่เจ้าบ่าวเห็นสภาพพี่แล้วใครจะเอาล่ะ คิดสิคิด""งั้นหาชุดอื่นที่วาบหวิวน้อยกว่านี้หน่อย พี่ไม่ใช่เธอนะที่จะแต่งตัวแบบนี้แล้วทำตัวได้อย่างสบายใจ ถ้าพี่ให้เธอใส่ชุดของพี่บ้างเธอจะยอมไหม""เรื่องมากจริง ๆ เลย""งั้นก็เอาชุดที่มันไม่โป๊มากมาให้พี่""หนูไม่มีหรอกนะ ชุดแม่ชีแบบนั้นน่ะ""งั้นพี่จะใส่ชุดพี่ดีกว่า เดี๋ยวจะหาตัวที่ดีที่สุดก็แล้วกัน แม่อย่าบังคับเม็ดพลอยนะ ไม่งั้นเม็ดพลอยไม่แต่งแน่ค่ะ""งั้นก็รีบ ๆ หน่อยล่ะ ใกล้ได้เวลาแขกจะมาเยี่ยมแล้ว"ลูกไม้เดินลงมานั่งรอแขก ก่อนที่แขกจะมาถึงหลังจากนั้นสิบนาที"สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับนะคะคุณนาย คนนี้หรือคะลูกชายของคุณหญิงที่จะให้แต่งงานกับลูกสาวของฉันน่ะค่ะ""ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ" หลังจากที่ชิดจันทร์เชิญแขกคนสำคัญนั่งลงกันแล้ว ทั้งสามแม่ลูกก็พากันมองว่าที่เจ้าบ่าวด้วยความแปลกใจ"ลูกชายของคุณนายพิการหรือคะ ขอโทษนะคะที่เสียมารยาทถามไปแบ
Read More
3 | เจ้าสาวของชายตาบอด
"นี่เงินสดสามสิบล้านค่ะ""ขอบคุณนะคะคุณนาย ถ้าลูกสาวของฉันทำอะไรให้ไม่พอใจก็โทรมาบอกได้เลยนะคะ ฉันจะสั่งสอนเอง ว่าแต่เจ้าบ่าวไม่ได้มาด้วยหรือคะ""ไม่อยากมาน่ะค่ะ เห็นบอกว่ามาก็ไม่เห็นหน้าเจ้าสาวอยู่ดี ก็เลยรออยู่ที่บ้าน ว่าแต่หนูเตรียมพร้อมหรือยังล่ะ""เตรียมเสร็จแล้วค่ะคุณนาย""ก็ดี งั้นก็ไปกันได้ละ อ้อ…คุณชิดจันทร์อย่าลืมข้อตกลงของเรานะคะ ถ้าลูกสาวของคุณทนอยู่กับลูกชายฉันไม่ไหว คุณต้องจ่ายเรามาสองเท่า""เม็ดพลอย มานี่ก่อนสิลูก" ชิดจันทร์ทำท่าทางใจดีเรียกลูกสาวเสียวหวาน ก่อนจะกระซิบบอกเม็ดพลอยเสียงห้วนแกมขู่เบา ๆ "ห้ามหนีออกมาจากที่นั่นเด็ดขาด นี่คือคำขาดของฉัน ถ้าต้องเสียเงินหกสิบล้านบาท ฉันก็ต้องขายบ้านหลังนี้เท่านั้นเข้าใจไหม!""เข้าใจแล้วค่ะคุณแม่ แต่ห้ามขายบ้านเด็ดขาดนะคะ""กำชับลูกสาวแล้วเรียบร้อยค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะคุณนาย ลูกสาวฉันเป็นคนจิตใจดี เชื่อว่าจะดูแลลูกชายของคุณได้อย่างดีแน่นอนค่ะ""โอเค งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ เธอก็ตามมาที่รถสิ""ค่ะ" เม็ดพลอยไม่ได้มีความรู้สึกว่านี่คือการแต่งงานเลยด้วยซ้ำ แต่มันเหมือนการขายของอะไรบางอย่างที่แค่จ่ายเงินแล้วก็จบเม็ดพลอยขึ้นไปนั่ง
Read More
4 | เธอมันน่ารำคาญ
"เม็ดพลอยจะไม่หนีแน่นอนค่ะ จนกว่าคุณธามจะไม่ต้องการให้เม็ดพลอยอยู่ที่นี่ วางใจได้เลยค่ะ" เธอไม่ได้พูดเล่นเลย เพราะถ้าเธอเผ่นหนีไป แม่เลี้ยงก็ต้องหาเงินมาจ่ายชดใช้ถึงหกสิบล้าน ไม่มีทางที่แม่เลี้ยงจะหาเงินจำนวนมากได้แน่นอน นอกจากต้องขายบ้านของเธอเท่านั้น"เข้าใจง่าย ๆ ก็ดี""แต่เราไม่ได้จัดงานแต่งกัน เอ่อ…คุณแม่บอกให้เราจดทะเบียนกันอย่างเดียวค่ะ เอกสารก็เตรียมมาครบแล้วนะคะ คุณแม่เตรียมมาไว้ให้แล้วค่ะ ถ้าคุณธามพร้อมเซ็นเมื่อไหร่ก็บอกได้เลยนะคะ""กลัวฉันจะไม่จดหรือไง? ถึงได้เตรียมเอกสารไว้เองทุกอย่างเลยน่ะ เตรียมพร้อมดีนี่ แต่ฉันต้องให้แน่ใจก่อนนะว่าเธอจะไม่ขอร้องอ้อนวอนออกไปจากที่นี่ก่อนน่ะ""ตามแต่คุณธามจะสะดวกเลยค่ะ งั้นเม็ดพลอยขอเก็บเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าก่อนนะคะ แต่ว่าห้องมืดมาก มองไม่ค่อยเห็นเลยค่ะ ขออนุญาตเปิดไฟแป๊บเดียวได้ไหมคะ""กี่นาทีว่ามา""ขอเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้แป๊บเดียวค่ะ จะรีบทำให้เร็วที่สุดค่ะคุณธาม ขอรบกวนเวลาสักนิดนะคะ"ร่างสูงลุกจากรถเข็น ก่อนจะถือไม้เท้าแล้วแกว่งไม้ไปมาก่อนจะค่อย ๆ เดินช้า ๆ"คุณธามจะไปไหนคะ เดี๋ยวเม็ดพลอยพาไปค่ะ""ไม่ต้องยุ่ง! แค่นี้ฉันเดินจนชินละ ห้อง
Read More
5 | บ้านหลังใหญ่ที่แสนโดดเดี่ยว
"มะ...ไม่จริงค่ะ เม็ดพลอยไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะคะ แล้วไฟในห้องนี้เม็ดพลอยก็ปิดหมดแล้วจริง ๆ ค่ะคุณธาม เม็ดพลอยไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องโกหกคุณธามเลยนะคะ""งั้นก็เลิกตัวสั่นได้ละ ก่อนที่ฉันจะหมดอารมณ์""ขะ…เข้าใจแล้วค่ะ" เม็ดพลอยรีบข่มอารมณ์อย่างเต็มที่ เธอจะต้องทำตัวเองให้ปกติที่สุด 'แค่หยุดตัวสั่นเองเม็ดพลอย เธอต้องทำได้อยู่แล้ว ส่วนหน้าตาจะเป็นยังไงก็ช่างเถอะ เพราะยังไงเขาก็ตาบอด ห้ามอาย…ห้ามอายเด็ดขาด เธอต้องทำได้สิ'เม็ดพลอยให้กำลังใจตัวเองอยู่ในใจพลางหลับตาปี๋ เธอพยายามเกร็งตัวอย่างสุดฤทธิ์เพื่อให้บังคับตัวเองไม่ให้สั่นมือแกร่งทั้งสองข้างจับไหล่เล็กแล้วผลักเธอลงเตียงอีกครั้ง ก่อนจะสบถออกมาด้วยความหัวเสีย"ตัวแข็งเป็นท่อนไม้แบบนี้จะให้ฉันเอาเธอลงได้ยังไงวะ ออกไปจากเตียงฉันเดี๋ยวนี้! เธอทำให้ฉันหมดอารมณ์นะ จำไว้ด้วยว่าคืนนี้อย่าให้เป็นแบบนี้อีก ถ้าไม่อยากให้ฉันต้องใช้กำลังจะลองทำแบบตอนนี้ดูก็ได้นะ""ขอโทษนะคะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะ" เม็ดพลอยรีบลุกออกจากเตียงอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจเธอรีบไปหยิบเสื้อผ้าและชุดชั้นใน แล้วไปยืนแอบอยู่มุมหนึ่งของห้องและใส่เสื้อผ้าไปเงียบ ๆ ถึงตอ
Read More
6 | คนน่ารังเกียจ
หลังจากเม็ดพลอยเข็นรถเข็นอาหารออกไปนอกห้องแล้ว เธอก็เหลือบไปเห็นเด็กอายุประมาณหกถึงเจ็ดปี กำลังแอบอยู่ตรงกระถางตกแต่งดอกไม้ขนาดใหญ่ที่มุมหนึ่งของบ้าน แล้วแอบชะเง้อมองเธอเป็นระยะ ๆ ด้วยความสนใจ"หนุ่มน้อยมาทำอะไรตรงนี้ครับ แล้วคุณพ่อคุณแม่ไปไหน หลงทางมาหรือเปล่า" เม็ดพลอยจึงเดินเข้าไปทักทายทันที เพราะเธอรู้สึกเอ็นดูในความช่างสงสัยของเด็กน้อยตรงหน้า"เธอเป็นใครน่ะ เข้าไปในห้องอาธามได้ไง""ทำไมถึงพูดไม่เพราะแบบนี้ล่ะคะ ไม่น่ารักเลยนะ เป็นเด็กต้องพูดเพราะและพูดมีหางเสียงกับผู้ใหญ่สิคะ ไหนลองพูดให้พี่ฟังหน่อยสิคะ ต้องพูดครับลงท้ายด้วยนะ จะน่ารักมากเลย""เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน ฉันเป็นใหญ่ในบ้านหลังนี้นะ ทุกคนรวมถึงคนใช้ต่างก็ก้มหัวให้ฉันทั้งนั้น เธอเป็นใครถึงได้มาสั่งฉันแบบนี้""เรียกไม่เพราะอีกแล้วค่ะ ทุกคนที่ทำงานในนี้ไม่ใช่คนใช้นะคะ เรียกพ่อบ้านแม่บ้านจะดีกว่าค่ะ ถ้าพูดแบบที่พี่สอนจะน่ารักมากเลยค่ะ""เธอเป็นแฟนอาธามสินะ" เด็กชายตัวเล็กที่น่าจะเอาแต่ใจพอสมควรและคงจะถูกทุกคนตามใจจนเคยชินแน่ ๆ กำลังยืนกอดอกจ้องมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า"ประมาณนั้นค่ะ ว่าแต่หนุ่มน้อยรู้จักพี่ด้วยหรือคะ""แด๊
Read More
7 | ผู้ชายคนแรก NC
"อ๊ะ!" มือใหญ่จู่โจมทันทีเมื่อพูดจบ เขาไม่รอให้คนตรงหน้าได้ตั้งตัวอะไรทั้งนั้น เพราะเขาค่อนข้างหงุดหงิดที่คนตรงหน้ายังแสดงอาการตื่นกลัวไม่เลิก นี่เขาต้องแกล้งทำเป็นไม่เห็นทั้ง ๆ อยากจะพูดใส่เหลือเกินว่าเลิกทำทีว่าตัวเองบริสุทธิ์ผุดผ่องได้แล้วเพียงแค่สัมผัสแรก เม็ดพลอยก็สะดุ้งโหยง เพราะมือหนาเคล้นคลึงเนินอกอวบอิ่มของเธออย่างไม่ปรานี มันรู้สึกเจ็บมากกว่ารู้สึกดีเสียด้วยซ้ำ"เลิกตัวสั่นสักทีสิวะ ทำอย่างกับไม่เคยอยู่ใกล้ผู้ชายอยู่ได้ น่าตลกสิ้นดี!"แสงไฟสีส้มสลัวข้างหัวเตียงแม้จะสว่างไม่มาก แต่มันก็สว่างพอที่จะทำให้เขาเห็นคราบน้ำตาของคนใต้ร่างได้อย่างชัดเจน"ขอโทษจริง ๆ ค่ะ" เพียงแค่สัมผัสแรกที่เขาแตะต้องเนื้อตัวเธอ มันทั้งรุนแรงและเจ็บแปลบแทบไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด เม็ดพลอยพยายามแข็งใจและกัดฟัน เพราะมือหนากำลังเคล้นคลึงหน้าอกเธออย่างแรงเงาดำของร่างสูงที่คร่อมตัวเธออยู่ดูน่ากลัวมาก เม็ดพลอยรีบหลับตาทันที เมื่อเห็นคนตัวใหญ่กำลังถอดเสื้อนอนออก หัวใจดวงน้อยเต้นแรงเพราะเป็นครั้งแรกที่เธอได้ใกล้ชิดกับเพศตรงข้ามมากขนาดนี้"ตัวแข็งทื่อขนาดนี้ฉันจะมีอารมณ์ได้ยังไง""ขอโทษค่ะ""เลิกพูดคำว่าขอโท
Read More
8 | หิวเซ็กส์ NC
ขาเรียวเล็กที่ไร้เรี่ยวแรงก็อ่อนปวกเปียกด้วยความเหนื่อยล้า เม็ดพลอยจับไหล่แกร่งที่โน้มตัวเข้ามาแนบชิดกับเรือนร่างของเธออีกครั้ง พลางนึกในใจว่าเมื่อไหร่มันจะจบลงสักทีถึงแม้ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน แต่คนที่อยู่ตรงหน้าเธอก็ไม่มีทางรับรู้ได้ว่าเธอเหนื่อยแสนเหนื่อย เพราะถึงเธอจะทำหน้าตาทรมานแค่ไหน คนตรงหน้าก็ไม่สามารถรับรู้อะไรได้อยู่แล้ว"ออกไปจากตัวฉันได้ละ" หลังจากที่เขาถอนแก่นกายออกจากตัวเธอ มือหนาก็ผลักร่างนุ่มนิ่มไปที่เตียงอีกฝั่ง ตอนนี้แค่ขยับร่างกายก็แทบจะไม่ไหว เพราะเธอมีเซ็กส์กับเขายาวนานจนเธอไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ามันนานขนาดไหนกันเม็ดพลอยค่อย ๆ พยุงตัวเองที่ยังเปลือยเปล่าลงจากเตียงช้า ๆ พอเท้าเล็กสัมผัสกับพื้น ความเจ็บแปลบก็ทำให้เธอเสียววาบไปทั่วร่างกาย จนเธอต้องร้องออกมาเสียงดังอย่างลืมตัว"โอ๊ย!" "เสียงดังน่ารำคาญจริง ๆ เลย เงียบหน่อยได้ไหม คนจะนอน!""ขอโทษนะคะ" เม็ดพลอยรู้สึกทรมานจนน้ำตาไหล พลางมองไปที่เตียงเพื่อดูว่าคนที่เพิ่งพรากเอาความสาวของเธอไปกำลังทำอะไรอยู่ เม็ดพลอยชะงักไปเล็กน้อยที่เขาหันหน้ามานอนทางนี้ แต่เงาของแสงไฟก็ทำให้เธอมองเห็นใบหน้าเขาไม่ชัดอยู่ดีถึงจะรู้ว่าเขาหันมาท
Read More
9 | ที่รองรับอารมณ์ NC
"รับไปสิ""ค่ะ" เม็ดพลอยรับซองถุงยางป้องกันไปมือไม้สั่น เธอไม่จำเป็นต้องกังวลว่าเธอจะทำหน้าตายังไง เพราะชายตรงหน้าไม่มีทางที่จะเห็นเธออยู่แล้ว แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ยังไม่คลายความกังวลอยู่ดี"เอ้า! สวมสิ จะชักช้าลีลาอยู่ทำไม ฉันอยากปลดปล่อยเต็มทนแล้ว หรือเธอไม่อยากให้ฉันใส่หรือไง""มะ…ไม่ใช่นะคะ เดี๋ยวเม็ดพลอยจะใส่เดี๋ยวนี้แหละค่ะ"มือเล็กแกะซองถุงยางมือไม้สั่น แล้วที่ต้องใช้ปากสวมเข้าไป เธอจะต้องทำยังไงบ้างยังไม่รู้เลย"ช้าจังล่ะ อย่าบอกนะว่าทำไม่เป็น""เป็นค่ะ""แค่เอาถุงยางใส่ แล้วใช้ปากรูดลงไปมันจะยากตรงไหนกัน เอ้า เร็วเข้าสิ!""เข้าใจแล้วค่ะ"มือเล็กรีบใช้ถุงยางครอบที่ส่วนหัว ก่อนจะค่อย ๆ ใช้มือรูดไปตามแก่นกายที่แข็งชันอยู่ตรงหน้าสีหน้าของคนตัวเล็กดูกังวลเล็กน้อย กังวลว่าเธอจะทำได้ไม่พอใจเขา กังวลว่าเธอจะทำได้ไม่ดีพอสองมือเล็กกอบกำที่แก่นกายใหญ่ พยายามบังคับมือตัวเองไม่ให้สั่น"ไม่รู้จะสั่นอะไรนักหนา เมื่อคืนยังไม่ชินอีกหรือไง แบบนี้คงต้องทำบ่อย ๆ สินะ เพราะฉันไม่ชอบผู้หญิงที่ไม่ประสีประสาด้วยสิ ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันเบื่อจนต้องเฉดหัวไล่ออกไปจากบ้านหลังนี้ซะก่อน เธอก็ต้องรีบช่ำชองให้เ
Read More
10 | ความกดดันที่ปฏิเสธไม่ได้
"นี่ไง ผู้หญิงที่จ้องจะจับคุณธามไทน่ะ""คนนี้จริงหรือเปล่า ทำไมถึงดูไร้รสนิยมจัง ใช่หรือเปล่า จำผิดหรือเปล่า ถึงคุณธามไทจะตาบอด แต่คุณธามไทก็หน้าตาดีมากเลยนะ ใช่แน่หรือ?""ใช่สิ คนนี้แหละ ตอนเห็นที่ห้องครัวเมื่อวานก็ตกใจเหมือนกัน นึกว่าจะสวยและดูดีกว่านี้เสียอีก ไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณธามไทจะนอนร่วมเตียงได้ลงน่ะ""ก็คุณธามไทตาบอดนี่นา แต่ก็น่าตกใจจริงแหละ แล้วดูการแต่งตัวเข้าสิ แทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นลูกคุณนะ""คุณหนูอะไรกันล่ะ คุณหนูตกอับล่ะสิ""ยัยนั่นจะรู้หรือเปล่าว่าคุณธามไทน่ะมีแฟนอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยังอยู่ต่างประเทศ""ถึงจะรู้หรือไม่ก็ไม่สำคัญหรอก เพราะยังไงสักวันก็ต้องโดนเฉดหัวออกไปจากที่นี่อยู่แล้ว"เม็ดพลอยที่กำลังปัดฝุ่นอยู่ตรงชั้นหนังสือของบ้านก็แอบได้ยินการสนทนาทุกประโยคของแม่บ้านสาวทั้งสองคน แต่จะบอกว่าแอบได้ยินก็คงจะไม่ใช่ เพราะดูเหมือนทั้งสองคนจะจงใจพูดให้เธอได้ยินมากกว่าก็ไม่แปลกสำหรับเขาที่จะมีแฟน แต่การที่เขาต้องแยกจากกับแฟนแบบนี้ สาเหตุก็คงเป็นเพราะการแต่งงานครั้งนี้แน่ ๆเม็ดพลอยทำหน้าเศร้า เธอเพิ่งรู้ความจริงจากปากของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี เรื่องที่ความจริงแล้วแม่เลี
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status