หัวใจไร้เงารัก Loveless

หัวใจไร้เงารัก Loveless

last updateLast Updated : 2026-01-24
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
86Chapters
1.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

อยากได้ใบทะเบียนนักไม่ใช่หรือไง ก็เอาสิ! ฉันจดให้ แต่อย่าหวังว่าจะได้อะไรจากฉัน โดยเฉพาะหัวใจ! ________ การแต่งงานที่ไร้งานแต่ง การแต่งงานที่เหมือนกับการเอาตัวเธอเข้าแลกกับเงินเท่านั้น เคราะห์ซ้ำที่เจ้าบ่าวของเธอดันเป็นคนตาบอด แต่แม่เลี้ยงของเธอก็ยังยัดเยียดการแต่งงานที่ปราศจากความรักให้ เธอยินยอมทำตามทุกอย่างเพราะต้องการรักษาสิ่งสำคัญสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ที่บิดาของเธอทิ้งไว้ให้ เมื่อแต่งงานโดยปราศจากความรัก ก็มีแต่ความดูถูก เหยียดหยามและเกลียดชัง ที่เจ้าบ่าวมอบให้เธอเท่านั้น

View More

Chapter 1

1 | ยื่นคำขาด

「みのり……ずっと愛しているよ」

深夜の寝室、佐原景斗(さはら けいと)はベッドの上で抑えきれない呻き声を漏らしていた。

絶頂に達しかけたその刹那――

枕元に置いたスマホが不意に振動し始めた。

普段の彼なら無視するはずだった。

だが、画面が灯り、表示された名前を見た瞬間、景斗の動きは止まった。

橘みのり(たちばな みのり)は、荒い息を整えながら、その様子を黙って見つめていた。

「……もしもし?」

静まり返った夜気の中で、電話の向こうから男の声が響いた。

「景斗!詩織のこと、覚えてるか?!」

景斗は低く声を抑え、アラビア語で遮った。

「声を抑えろ、今は都合が悪い」

相手もすぐにアラビア語に切り替えたが、声は依然として大きいままだった。

「病院の診断が出た!詩織は末期がんだそうだ!余命一ヶ月だって!彼女は死ぬ前にお前と一緒にいたいと言っている。それが彼女の最後の願いなんだ!」

その瞬間、景斗の顔色が一変した。

「……何だと!?すぐ行く!」

電話を切ると、景斗は振り返りもせずに言った。

「みのり、急用ができた。家で待っててくれ。すぐ戻る」

彼女が答える間もなく、彼は身を起こし、シャワーを浴びて服を着替え、玄関のドアを閉めて去っていった。

部屋には再び静寂が落ちた。

振動音が響き、みのりのスマホ画面が明るく光った。

そこには沢木詩織(さわき しおり)からのメッセージが表示されていた。

【橘みのり、あなたの負けよ。言ったでしょ?景斗は私のものだって】

その上には、三日前に届いたメッセージがあった。

【もし私が癌になったら、彼はどうすると思う?あなたを捨てて、私のもとへ来るに違いないわ】

みのりはゆっくりとスマホを伏せ、開け放たれた寝室の扉を見つめた。

景斗は知らなかった。

彼女がとっくにアラビア語を習得し、さっきの通話内容をすべて理解していたことを。

静かな沈黙の中で、みのりはうっすらと苦笑を浮かべた。

「そうね……私の負けよ……」

その呟く声は、夜の静寂の中に消えていった。

彼と過ごした日々のひとつひとつが、囁きとともに脳裏に蘇る。

景斗は南城市随一の財閥、佐原家の御曹司にして、「天才」と謳われた青年だった。

一方の私、みのりは、山奥の桐ノ里育ちの田舎娘に過ぎなかった。

十七歳の夏、崖から転落した彼と出会った。

あれほど整った顔立ちの人を、私はそれまで見たことがなかった。

私は必死で彼を家まで背負い、懸命に看病した。

目を覚ましたとき、景斗は視力を失い、記憶すら失くしていた。

それから一年以上、彼は私の家で暮らした。

記憶を取り戻した彼は、ようやく私の助けで佐原家へ連絡を取ることができた。

その夜、景斗は私に告げた。

「一緒に南城市へ戻ってほしい。一生、君だけを愛している」

私は泣きながら頷き、迷いなく南城市へついて行った。

そして、後になって知った。

あの日、彼が崖から落ちたのは事故ではなかったことを。

当時、彼には詩織という恋人がいて、彼女と山道を散策していたとき、詩織を庇って転落したのだと。

だが、沢木詩織は何も語らず、そのまま海外へ去っていった。

南城市に戻った頃、景斗の視力はまだ回復してなかった。

佐原家は後継者の交代を検討し始めていた。

私は彼がその現実に耐えられるのか不安だったが、彼は私の手を握りしめ、微笑んで言ってくれた。

「俺にはみのりがいてくれれば、それで十分だ」

その言葉を信じて、私は大学で寝食を忘れて勉学に励み、人体実験に近い危険な治療法すら試した。

そして、ようやく――彼の目は光を取り戻した。

彼の視力が戻ったとき、「一生、君を裏切らない」と言って、私を抱きしめてくれた。

そして、彼は再び佐原家の後継者となった。

「佐原家の跡取りが、訛りの残る田舎娘なんかと一緒にいるはずがない」と陰で笑う人もいた。

それでも彼は私を宝物のように大切に扱い、誰かが私を侮辱すれば、その場で怒りをあらわにした。

佐原景斗の最愛の人は橘みのりであると、彼は態度で示し続けた。

周囲も次第に信じるようになり、私自身も信じて疑わなかった。

――三ヶ月前、沢木詩織が戻ってくるまでは。

彼女は帰国後、私にLINE登録をして、彼との思い出話を毎日のように送ってきた。

でも、私は気にしなかった。

過去のことだし、今の景斗は私一筋だと信じていたから。

でも――彼は一本の電話で、何の躊躇もなく私を置いて、彼女の元へ行った。

詩織が「癌で余命わずか」と告げてきた電話一本で。

三日前、沢木詩織から届いたメッセージを景斗に見せたとき、「気にするな、あれは君の気を引きたいだけだ」と彼は笑っていた。

その言葉を信じていたのに……。

私は部屋の片隅で身体を丸め、息を殺していた。

どれくらい時間が経ったのだろう。

スマホが震え、見知らぬ番号から動画が送られてきた。

震える指で再生ボタンを押すと、聞き慣れた景斗の声が耳に刺さった。

「詩織……」

沢木詩織が彼の胸に飛び込み、顔を上げてキスを求めていた。

「景斗、私はもうすぐ死んじゃうの……お願い、突き放さないで……」

景斗は目を閉じ、そのキスを受け入れた。

画面は途切れ、残されたのは二人の荒い呼吸だけだった。

その声は骨の髄まで染み付いていて、聞き間違えるはずもなかった。

頬に、音もなく涙がつたった。

私はスマホを握りしめ、一通のメッセージを打ち込んだ。

【教授、海外研修の件はお受けします】

景斗は私たちの誓いを裏切った。

だから私は――彼のもとを去る決心をした。
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
86 Chapters
1 | ยื่นคำขาด
มือเล็กปาดเหงื่อตัวเองบนหน้าผาก เมื่อเดินเข้ามาถึงบ้านหลังใหญ่ บ้านที่เคยอบอวลไปด้วยรักของเธอกับบิดา แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นอดีตไปเสียแล้วร่างบางแต่อวบอิ่มรีบเดินเข้าไปในบ้านด้วยความรีบเร่ง เพราะถูกมารดาเรียกให้รีบกลับบ้านอย่างเร่งด่วนในช่วงที่กำลังทำงานเสริม เธอจึงต้องรีบขอออกมาก่อนเวลาที่กำหนด นอกจากเธอจะมีงานหลักโดยทำงานเป็นพนักงานในโรงแรมแล้ว เธอยังรับงานเสริมนอกเวลางานอีก เพื่อให้พอต่อการใช้จ่ายสำหรับคนในครอบครัว"สวัสดีค่ะคุณแม่ เรียกเม็ดพลอยมาด่วนขนาดนี้คุณแม่คงมีเรื่องสำคัญมากแน่ ๆ เลยใช่ไหมคะ"หญิงสาววัยยี่สิบสามปีหย่อนกายลงนั่งบนโซฟา พลางมองหน้ามารดาที่ไม่ใช้มารดาแท้ ๆ ของเธอ กำลังนั่งไขว่ห้างเปิดดูนิตยสารแฟชั่น ข้างกายมีน้องสาวที่ไม่ใช่สายเลือดของเธอกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ข้าง ๆ กัน"ไหนล่ะ เงินของเดือนนี้" ชิดจันทร์แบมือขอเงินจากลูกเลี้ยงที่เป็นเสาหลักของครอบครัวในการหาเงินให้สองแม่ลูกใช้ทุกเดือน"คุณแม่คะ ใช้จ่ายประหยัดหน่อยนะคะ เดือนนี้เม็ดพลอยหาเงินมาให้คุณแม่ไม่ทันแล้วนะคะ ไหนจะค่าน้ำค่าไฟของเดือนที่แล้วอีกที่เม็ดพลอยให้เงินไปแต่คุณแม่ยังไม่เอาไปจ่าย เดือนนี
Read more
2 | ข้อตกลง
"ไม่เอานะคะคุณแม่ ไม่เอานะสายป่าน จะบ้าแล้วหรือไง ให้พี่ใส่ชุดวาบหวิวขนาดนี้เนี่ยนะ""แล้วพี่จะใส่ชุดยัยป้าแก่ ๆ ไปพบแขกหรือไงล่ะพี่""พี่ก็ชอบแต่งตัวแบบนี้อยู่แล้ว แล้วจะเปลี่ยนสไตล์เพื่ออะไรล่ะ""พี่ ถ้าว่าที่เจ้าบ่าวเห็นสภาพพี่แล้วใครจะเอาล่ะ คิดสิคิด""งั้นหาชุดอื่นที่วาบหวิวน้อยกว่านี้หน่อย พี่ไม่ใช่เธอนะที่จะแต่งตัวแบบนี้แล้วทำตัวได้อย่างสบายใจ ถ้าพี่ให้เธอใส่ชุดของพี่บ้างเธอจะยอมไหม""เรื่องมากจริง ๆ เลย""งั้นก็เอาชุดที่มันไม่โป๊มากมาให้พี่""หนูไม่มีหรอกนะ ชุดแม่ชีแบบนั้นน่ะ""งั้นพี่จะใส่ชุดพี่ดีกว่า เดี๋ยวจะหาตัวที่ดีที่สุดก็แล้วกัน แม่อย่าบังคับเม็ดพลอยนะ ไม่งั้นเม็ดพลอยไม่แต่งแน่ค่ะ""งั้นก็รีบ ๆ หน่อยล่ะ ใกล้ได้เวลาแขกจะมาเยี่ยมแล้ว"ลูกไม้เดินลงมานั่งรอแขก ก่อนที่แขกจะมาถึงหลังจากนั้นสิบนาที"สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับนะคะคุณนาย คนนี้หรือคะลูกชายของคุณหญิงที่จะให้แต่งงานกับลูกสาวของฉันน่ะค่ะ""ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ" หลังจากที่ชิดจันทร์เชิญแขกคนสำคัญนั่งลงกันแล้ว ทั้งสามแม่ลูกก็พากันมองว่าที่เจ้าบ่าวด้วยความแปลกใจ"ลูกชายของคุณนายพิการหรือคะ ขอโทษนะคะที่เสียมารยาทถามไปแบ
Read more
3 | เจ้าสาวของชายตาบอด
"นี่เงินสดสามสิบล้านค่ะ""ขอบคุณนะคะคุณนาย ถ้าลูกสาวของฉันทำอะไรให้ไม่พอใจก็โทรมาบอกได้เลยนะคะ ฉันจะสั่งสอนเอง ว่าแต่เจ้าบ่าวไม่ได้มาด้วยหรือคะ""ไม่อยากมาน่ะค่ะ เห็นบอกว่ามาก็ไม่เห็นหน้าเจ้าสาวอยู่ดี ก็เลยรออยู่ที่บ้าน ว่าแต่หนูเตรียมพร้อมหรือยังล่ะ""เตรียมเสร็จแล้วค่ะคุณนาย""ก็ดี งั้นก็ไปกันได้ละ อ้อ…คุณชิดจันทร์อย่าลืมข้อตกลงของเรานะคะ ถ้าลูกสาวของคุณทนอยู่กับลูกชายฉันไม่ไหว คุณต้องจ่ายเรามาสองเท่า""เม็ดพลอย มานี่ก่อนสิลูก" ชิดจันทร์ทำท่าทางใจดีเรียกลูกสาวเสียวหวาน ก่อนจะกระซิบบอกเม็ดพลอยเสียงห้วนแกมขู่เบา ๆ "ห้ามหนีออกมาจากที่นั่นเด็ดขาด นี่คือคำขาดของฉัน ถ้าต้องเสียเงินหกสิบล้านบาท ฉันก็ต้องขายบ้านหลังนี้เท่านั้นเข้าใจไหม!""เข้าใจแล้วค่ะคุณแม่ แต่ห้ามขายบ้านเด็ดขาดนะคะ""กำชับลูกสาวแล้วเรียบร้อยค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะคุณนาย ลูกสาวฉันเป็นคนจิตใจดี เชื่อว่าจะดูแลลูกชายของคุณได้อย่างดีแน่นอนค่ะ""โอเค งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ เธอก็ตามมาที่รถสิ""ค่ะ" เม็ดพลอยไม่ได้มีความรู้สึกว่านี่คือการแต่งงานเลยด้วยซ้ำ แต่มันเหมือนการขายของอะไรบางอย่างที่แค่จ่ายเงินแล้วก็จบเม็ดพลอยขึ้นไปนั่ง
Read more
4 | เธอมันน่ารำคาญ
"เม็ดพลอยจะไม่หนีแน่นอนค่ะ จนกว่าคุณธามจะไม่ต้องการให้เม็ดพลอยอยู่ที่นี่ วางใจได้เลยค่ะ" เธอไม่ได้พูดเล่นเลย เพราะถ้าเธอเผ่นหนีไป แม่เลี้ยงก็ต้องหาเงินมาจ่ายชดใช้ถึงหกสิบล้าน ไม่มีทางที่แม่เลี้ยงจะหาเงินจำนวนมากได้แน่นอน นอกจากต้องขายบ้านของเธอเท่านั้น"เข้าใจง่าย ๆ ก็ดี""แต่เราไม่ได้จัดงานแต่งกัน เอ่อ…คุณแม่บอกให้เราจดทะเบียนกันอย่างเดียวค่ะ เอกสารก็เตรียมมาครบแล้วนะคะ คุณแม่เตรียมมาไว้ให้แล้วค่ะ ถ้าคุณธามพร้อมเซ็นเมื่อไหร่ก็บอกได้เลยนะคะ""กลัวฉันจะไม่จดหรือไง? ถึงได้เตรียมเอกสารไว้เองทุกอย่างเลยน่ะ เตรียมพร้อมดีนี่ แต่ฉันต้องให้แน่ใจก่อนนะว่าเธอจะไม่ขอร้องอ้อนวอนออกไปจากที่นี่ก่อนน่ะ""ตามแต่คุณธามจะสะดวกเลยค่ะ งั้นเม็ดพลอยขอเก็บเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าก่อนนะคะ แต่ว่าห้องมืดมาก มองไม่ค่อยเห็นเลยค่ะ ขออนุญาตเปิดไฟแป๊บเดียวได้ไหมคะ""กี่นาทีว่ามา""ขอเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้แป๊บเดียวค่ะ จะรีบทำให้เร็วที่สุดค่ะคุณธาม ขอรบกวนเวลาสักนิดนะคะ"ร่างสูงลุกจากรถเข็น ก่อนจะถือไม้เท้าแล้วแกว่งไม้ไปมาก่อนจะค่อย ๆ เดินช้า ๆ"คุณธามจะไปไหนคะ เดี๋ยวเม็ดพลอยพาไปค่ะ""ไม่ต้องยุ่ง! แค่นี้ฉันเดินจนชินละ ห้อง
Read more
5 | บ้านหลังใหญ่ที่แสนโดดเดี่ยว
"มะ...ไม่จริงค่ะ เม็ดพลอยไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะคะ แล้วไฟในห้องนี้เม็ดพลอยก็ปิดหมดแล้วจริง ๆ ค่ะคุณธาม เม็ดพลอยไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องโกหกคุณธามเลยนะคะ""งั้นก็เลิกตัวสั่นได้ละ ก่อนที่ฉันจะหมดอารมณ์""ขะ…เข้าใจแล้วค่ะ" เม็ดพลอยรีบข่มอารมณ์อย่างเต็มที่ เธอจะต้องทำตัวเองให้ปกติที่สุด 'แค่หยุดตัวสั่นเองเม็ดพลอย เธอต้องทำได้อยู่แล้ว ส่วนหน้าตาจะเป็นยังไงก็ช่างเถอะ เพราะยังไงเขาก็ตาบอด ห้ามอาย…ห้ามอายเด็ดขาด เธอต้องทำได้สิ'เม็ดพลอยให้กำลังใจตัวเองอยู่ในใจพลางหลับตาปี๋ เธอพยายามเกร็งตัวอย่างสุดฤทธิ์เพื่อให้บังคับตัวเองไม่ให้สั่นมือแกร่งทั้งสองข้างจับไหล่เล็กแล้วผลักเธอลงเตียงอีกครั้ง ก่อนจะสบถออกมาด้วยความหัวเสีย"ตัวแข็งเป็นท่อนไม้แบบนี้จะให้ฉันเอาเธอลงได้ยังไงวะ ออกไปจากเตียงฉันเดี๋ยวนี้! เธอทำให้ฉันหมดอารมณ์นะ จำไว้ด้วยว่าคืนนี้อย่าให้เป็นแบบนี้อีก ถ้าไม่อยากให้ฉันต้องใช้กำลังจะลองทำแบบตอนนี้ดูก็ได้นะ""ขอโทษนะคะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะ" เม็ดพลอยรีบลุกออกจากเตียงอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจเธอรีบไปหยิบเสื้อผ้าและชุดชั้นใน แล้วไปยืนแอบอยู่มุมหนึ่งของห้องและใส่เสื้อผ้าไปเงียบ ๆ ถึงตอ
Read more
6 | คนน่ารังเกียจ
หลังจากเม็ดพลอยเข็นรถเข็นอาหารออกไปนอกห้องแล้ว เธอก็เหลือบไปเห็นเด็กอายุประมาณหกถึงเจ็ดปี กำลังแอบอยู่ตรงกระถางตกแต่งดอกไม้ขนาดใหญ่ที่มุมหนึ่งของบ้าน แล้วแอบชะเง้อมองเธอเป็นระยะ ๆ ด้วยความสนใจ"หนุ่มน้อยมาทำอะไรตรงนี้ครับ แล้วคุณพ่อคุณแม่ไปไหน หลงทางมาหรือเปล่า" เม็ดพลอยจึงเดินเข้าไปทักทายทันที เพราะเธอรู้สึกเอ็นดูในความช่างสงสัยของเด็กน้อยตรงหน้า"เธอเป็นใครน่ะ เข้าไปในห้องอาธามได้ไง""ทำไมถึงพูดไม่เพราะแบบนี้ล่ะคะ ไม่น่ารักเลยนะ เป็นเด็กต้องพูดเพราะและพูดมีหางเสียงกับผู้ใหญ่สิคะ ไหนลองพูดให้พี่ฟังหน่อยสิคะ ต้องพูดครับลงท้ายด้วยนะ จะน่ารักมากเลย""เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน ฉันเป็นใหญ่ในบ้านหลังนี้นะ ทุกคนรวมถึงคนใช้ต่างก็ก้มหัวให้ฉันทั้งนั้น เธอเป็นใครถึงได้มาสั่งฉันแบบนี้""เรียกไม่เพราะอีกแล้วค่ะ ทุกคนที่ทำงานในนี้ไม่ใช่คนใช้นะคะ เรียกพ่อบ้านแม่บ้านจะดีกว่าค่ะ ถ้าพูดแบบที่พี่สอนจะน่ารักมากเลยค่ะ""เธอเป็นแฟนอาธามสินะ" เด็กชายตัวเล็กที่น่าจะเอาแต่ใจพอสมควรและคงจะถูกทุกคนตามใจจนเคยชินแน่ ๆ กำลังยืนกอดอกจ้องมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า"ประมาณนั้นค่ะ ว่าแต่หนุ่มน้อยรู้จักพี่ด้วยหรือคะ""แด๊
Read more
7 | ผู้ชายคนแรก NC
"อ๊ะ!" มือใหญ่จู่โจมทันทีเมื่อพูดจบ เขาไม่รอให้คนตรงหน้าได้ตั้งตัวอะไรทั้งนั้น เพราะเขาค่อนข้างหงุดหงิดที่คนตรงหน้ายังแสดงอาการตื่นกลัวไม่เลิก นี่เขาต้องแกล้งทำเป็นไม่เห็นทั้ง ๆ อยากจะพูดใส่เหลือเกินว่าเลิกทำทีว่าตัวเองบริสุทธิ์ผุดผ่องได้แล้วเพียงแค่สัมผัสแรก เม็ดพลอยก็สะดุ้งโหยง เพราะมือหนาเคล้นคลึงเนินอกอวบอิ่มของเธออย่างไม่ปรานี มันรู้สึกเจ็บมากกว่ารู้สึกดีเสียด้วยซ้ำ"เลิกตัวสั่นสักทีสิวะ ทำอย่างกับไม่เคยอยู่ใกล้ผู้ชายอยู่ได้ น่าตลกสิ้นดี!"แสงไฟสีส้มสลัวข้างหัวเตียงแม้จะสว่างไม่มาก แต่มันก็สว่างพอที่จะทำให้เขาเห็นคราบน้ำตาของคนใต้ร่างได้อย่างชัดเจน"ขอโทษจริง ๆ ค่ะ" เพียงแค่สัมผัสแรกที่เขาแตะต้องเนื้อตัวเธอ มันทั้งรุนแรงและเจ็บแปลบแทบไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด เม็ดพลอยพยายามแข็งใจและกัดฟัน เพราะมือหนากำลังเคล้นคลึงหน้าอกเธออย่างแรงเงาดำของร่างสูงที่คร่อมตัวเธออยู่ดูน่ากลัวมาก เม็ดพลอยรีบหลับตาทันที เมื่อเห็นคนตัวใหญ่กำลังถอดเสื้อนอนออก หัวใจดวงน้อยเต้นแรงเพราะเป็นครั้งแรกที่เธอได้ใกล้ชิดกับเพศตรงข้ามมากขนาดนี้"ตัวแข็งทื่อขนาดนี้ฉันจะมีอารมณ์ได้ยังไง""ขอโทษค่ะ""เลิกพูดคำว่าขอโท
Read more
8 | หิวเซ็กส์ NC
ขาเรียวเล็กที่ไร้เรี่ยวแรงก็อ่อนปวกเปียกด้วยความเหนื่อยล้า เม็ดพลอยจับไหล่แกร่งที่โน้มตัวเข้ามาแนบชิดกับเรือนร่างของเธออีกครั้ง พลางนึกในใจว่าเมื่อไหร่มันจะจบลงสักทีถึงแม้ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน แต่คนที่อยู่ตรงหน้าเธอก็ไม่มีทางรับรู้ได้ว่าเธอเหนื่อยแสนเหนื่อย เพราะถึงเธอจะทำหน้าตาทรมานแค่ไหน คนตรงหน้าก็ไม่สามารถรับรู้อะไรได้อยู่แล้ว"ออกไปจากตัวฉันได้ละ" หลังจากที่เขาถอนแก่นกายออกจากตัวเธอ มือหนาก็ผลักร่างนุ่มนิ่มไปที่เตียงอีกฝั่ง ตอนนี้แค่ขยับร่างกายก็แทบจะไม่ไหว เพราะเธอมีเซ็กส์กับเขายาวนานจนเธอไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ามันนานขนาดไหนกันเม็ดพลอยค่อย ๆ พยุงตัวเองที่ยังเปลือยเปล่าลงจากเตียงช้า ๆ พอเท้าเล็กสัมผัสกับพื้น ความเจ็บแปลบก็ทำให้เธอเสียววาบไปทั่วร่างกาย จนเธอต้องร้องออกมาเสียงดังอย่างลืมตัว"โอ๊ย!" "เสียงดังน่ารำคาญจริง ๆ เลย เงียบหน่อยได้ไหม คนจะนอน!""ขอโทษนะคะ" เม็ดพลอยรู้สึกทรมานจนน้ำตาไหล พลางมองไปที่เตียงเพื่อดูว่าคนที่เพิ่งพรากเอาความสาวของเธอไปกำลังทำอะไรอยู่ เม็ดพลอยชะงักไปเล็กน้อยที่เขาหันหน้ามานอนทางนี้ แต่เงาของแสงไฟก็ทำให้เธอมองเห็นใบหน้าเขาไม่ชัดอยู่ดีถึงจะรู้ว่าเขาหันมาท
Read more
9 | ที่รองรับอารมณ์ NC
"รับไปสิ""ค่ะ" เม็ดพลอยรับซองถุงยางป้องกันไปมือไม้สั่น เธอไม่จำเป็นต้องกังวลว่าเธอจะทำหน้าตายังไง เพราะชายตรงหน้าไม่มีทางที่จะเห็นเธออยู่แล้ว แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ยังไม่คลายความกังวลอยู่ดี"เอ้า! สวมสิ จะชักช้าลีลาอยู่ทำไม ฉันอยากปลดปล่อยเต็มทนแล้ว หรือเธอไม่อยากให้ฉันใส่หรือไง""มะ…ไม่ใช่นะคะ เดี๋ยวเม็ดพลอยจะใส่เดี๋ยวนี้แหละค่ะ"มือเล็กแกะซองถุงยางมือไม้สั่น แล้วที่ต้องใช้ปากสวมเข้าไป เธอจะต้องทำยังไงบ้างยังไม่รู้เลย"ช้าจังล่ะ อย่าบอกนะว่าทำไม่เป็น""เป็นค่ะ""แค่เอาถุงยางใส่ แล้วใช้ปากรูดลงไปมันจะยากตรงไหนกัน เอ้า เร็วเข้าสิ!""เข้าใจแล้วค่ะ"มือเล็กรีบใช้ถุงยางครอบที่ส่วนหัว ก่อนจะค่อย ๆ ใช้มือรูดไปตามแก่นกายที่แข็งชันอยู่ตรงหน้าสีหน้าของคนตัวเล็กดูกังวลเล็กน้อย กังวลว่าเธอจะทำได้ไม่พอใจเขา กังวลว่าเธอจะทำได้ไม่ดีพอสองมือเล็กกอบกำที่แก่นกายใหญ่ พยายามบังคับมือตัวเองไม่ให้สั่น"ไม่รู้จะสั่นอะไรนักหนา เมื่อคืนยังไม่ชินอีกหรือไง แบบนี้คงต้องทำบ่อย ๆ สินะ เพราะฉันไม่ชอบผู้หญิงที่ไม่ประสีประสาด้วยสิ ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันเบื่อจนต้องเฉดหัวไล่ออกไปจากบ้านหลังนี้ซะก่อน เธอก็ต้องรีบช่ำชองให้เ
Read more
10 | ความกดดันที่ปฏิเสธไม่ได้
"นี่ไง ผู้หญิงที่จ้องจะจับคุณธามไทน่ะ""คนนี้จริงหรือเปล่า ทำไมถึงดูไร้รสนิยมจัง ใช่หรือเปล่า จำผิดหรือเปล่า ถึงคุณธามไทจะตาบอด แต่คุณธามไทก็หน้าตาดีมากเลยนะ ใช่แน่หรือ?""ใช่สิ คนนี้แหละ ตอนเห็นที่ห้องครัวเมื่อวานก็ตกใจเหมือนกัน นึกว่าจะสวยและดูดีกว่านี้เสียอีก ไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณธามไทจะนอนร่วมเตียงได้ลงน่ะ""ก็คุณธามไทตาบอดนี่นา แต่ก็น่าตกใจจริงแหละ แล้วดูการแต่งตัวเข้าสิ แทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นลูกคุณนะ""คุณหนูอะไรกันล่ะ คุณหนูตกอับล่ะสิ""ยัยนั่นจะรู้หรือเปล่าว่าคุณธามไทน่ะมีแฟนอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยังอยู่ต่างประเทศ""ถึงจะรู้หรือไม่ก็ไม่สำคัญหรอก เพราะยังไงสักวันก็ต้องโดนเฉดหัวออกไปจากที่นี่อยู่แล้ว"เม็ดพลอยที่กำลังปัดฝุ่นอยู่ตรงชั้นหนังสือของบ้านก็แอบได้ยินการสนทนาทุกประโยคของแม่บ้านสาวทั้งสองคน แต่จะบอกว่าแอบได้ยินก็คงจะไม่ใช่ เพราะดูเหมือนทั้งสองคนจะจงใจพูดให้เธอได้ยินมากกว่าก็ไม่แปลกสำหรับเขาที่จะมีแฟน แต่การที่เขาต้องแยกจากกับแฟนแบบนี้ สาเหตุก็คงเป็นเพราะการแต่งงานครั้งนี้แน่ ๆเม็ดพลอยทำหน้าเศร้า เธอเพิ่งรู้ความจริงจากปากของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี เรื่องที่ความจริงแล้วแม่เลี
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status