All Chapters of คุณชายเต้าหู้คุณหนูพริก: Chapter 111 - Chapter 120

บทที่ 113รอรับความรักก็พอสีตลหฤทัยชอบความหนาวอย่างที่โต้วฟุกล่าวเอาไว้ เมื่อฝึกท่ามกลางอากาศหนาว การฝึกก้าวหน้าเร็วยิ่งกว่ายามที่ฝึกกับล่าซูซู เพียงสองเดือนผ่านไป เส้นผมที่เคยขาวโพลนของล่าเจียวก็เริ่มกลับมาเป็นสีดำมากขึ้นแล้ว ความหมายคือเมื่อใดที่ผมนางดำสนิท การฝึกวิชาเป็นอันได้สำเร็จ!หากถามว่าอะไรที่วัดความสำเร็จในแต่ละขั้น ย่อมเป็นการใช้ท่วงท่าต่อสู้เหล่านั้นได้ถูกต้อง คล่องแคล้ว สิ่งเหล่านี้ทำให้ล่าเจียวค่อนข้างทึ่งไม่น้อย ด้วยฉงนใจว่าร่างกายใช้สิ่งใดวัด“หรือแท้จริงแล้วร่างกายมีปรอทวัดระดับความเก่งอยู่”“มิใช่หรอก เป็นเพราะในการร่ายรำดาบแต่ละท่ามีส่วนที่ต้องใช้พลังภายในด้วย เมื่อกล้ามเนื้อหลอมรวมเข้ากับกำลังภายใน ครั้งต่อไปเราก็สามารถใช้ท่วงท่านี้ได้อย่างชำนาญขึ้น เพราะชำนาญอย่างไรเล่าจึงเรียกว่าฝึกได้สำเร็จแล้ว จะสู้ชนะผู้อื่นหรือไม่ก็ต้องมีคนรับมือด้วย”หล่อ รวย ฉลาด ครบเครื่องอันใดเช่นนี้หนอ“ขอบคุณสำหรับคำตอบเจ้าค่ะ ว่าแต่ออกจากสมาธินานแล้วหรือเจ้าคะ”วันนี้สองหนุ่มสาวก็มาฝึกวิชากันที่ริมพื้นที่ชุ่มอีกเช่นเคย ทุกวันทั้งสองจะทำการทวนท่าเพลงดาบที่หนึ่งถึงสามทุกเช้าและเย็น กลา

บทที่ 115แลกเปลี่ยนวิชาโต้วฟุหันหน้าไปทางอื่นแล้วยิ้มขำล่าเจียว ด้วยไม่คิดว่านางจะเปลี่ยนใจปุบปับได้เร็วถึงเพียงนี้รู้จักรักษาเอาตัวรอดเป็นยอดดี“หัวเราะเยาะข้าอยู่หรือไม่เจ้าหนุ่มหน้าหยก!”ล่าเจียวใจกระตุกเมื่อเห็นพ่อหนุ่มกล้ามปูหันไปหาเรื่องโต้วฟุ ที่จริงเป็นเพราะเขาตั้งใจมาหาเรื่องอยู่แล้ว ขอเพียงทำอะไรผิดไปเล็กน้อยก็จะจับผิดพร้อมเอามาเป็นประเด็นในทันที“จะหาเรื่องกันให้ได้เลยสินะ”โต้วฟุก็เริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาแล้วเช่นกัน กลิ่นอายรอบตัวดูอันตรายขึ้นจนมุมปากของชายร่างโตกระตุกยั่วยุประโยคเดียวก็ขึ้นแล้ว ต้องอย่างนี้สิถึงจะคุ้มกับการมาที่นี่“ในเมื่อมีฝีมือไยต้องซ่อนเอาไว้ แพ้ชนะก็ให้มันรู้กันไปเลย เกิดเป็นบุรุษทั้งที กล้า ๆ เสี่ยงหน่อย”โต้วฟุกัดกรามแน่น เมื่อก่อนใครดูถูกเขาว่าอ่อนปวกเปียกเหมือนสตรีเขาไม่เคยสน แต่เมื่อโดนเช่นนี้ต่อหน้าล่าเจียวแล้วเขารู้สึกว่ากำลังถูก ‘หยาม’ อยู่“เช่นนั้นจะสู้กันให้จบ ๆ เลยหรือไม่ แล้วก็อย่าตั้งความหวังไว้ที่ข้ามากเล่า เดี๋ยวจะทำให้ผิดหวัง”แม้จะตอบรับการประลองกลาย ๆ แล้วแต่ไม่วายแสดงท่าทางเย่อหยิ่งอันเป็นลักษณะเฉพาะตน คนเผ่าลี่เซียงพลันรู้สึกว่าหา

บทที่ 117โลกใบเล็กที่แสนพิเศษ‘กระทิงถึกที่คึกพิโรธ’เมื่อได้คำพูดนี้จากชายหนุ่มหน้าตาดีผู้หนึ่งที่มาชมการประลอง ล่าเจียวพลันใบหน้าถอดสี รับไม่ได้กับคำพูดนี้เป็นอย่างมากไม่นะ ฉายาแบบนี้ข้าไม่อยากได้ ข้าไม่เอา“ต้าเกอท่านนี้ ต่อให้กระทิงมาอยู่ตรงหน้า ข้าก็สู้แรงกระทิงมิได้หรอกเจ้าค่ะ ดังนั้นแล้วอย่าเอาข้าไปเทียบกับกระทิงเลยนะเจ้าคะ”พูดขนาดนี้แล้วก็หวังว่าจะไม่มีใครท้าให้ข้าประลองกับกระทิงนะ“เสี่ยวเม่ยเมยไม่ลองดูเล่า จะได้รู้กันไปเลยว่าเจ้ากับกระทิงใครแรงเยอะกว่ากัน”กรี๊ด ยังไม่ยอมจบนะเจ้าหนุ่มคนนี้“หากต้าเกอชนะข้าได้ ข้าจะสู้กับกระทิงให้ดูเจ้าค่ะ จะฟันให้ขาดเป็นสองท่อนเลย”เห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของนางแล้ว หนุ่มหล่อพลันเงียบปากไป แค่นึกภาพนางฟันร่างเขาจนขาดเป็นสองท่อนก็สยองแล้ว“โอ๊ะ ข้าหมายถึงอาวุธนะเจ้าคะ มิใช่คน”หนุ่มหล่อจะเชื่อล่าเจียวอยู่แล้วเชียวหากว่านางไม่ยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะ ในใจคิด…ไปดีกว่า อยู่ต่อไม่ได้แล้ว เสี่ยวเม่ยเมยผู้นี้น่ากลัวเกิน“หึ! ให้คนอื่นลองประลองกับอันนั้นอันนี้ดู พอจะขอท้าประลองดูบ้างอยู่ต่อไม่ไหวเลยสิท่า”“ไปข่มขู่ใครเขาอีกล่ะเจียวเม่ยเมย เดินหนีด้

บทที่ 119ล่าเจียวทำโต้วฟุจะเครซี่ก่อนเข้านอนเมื่อคืนนี้ล่าเจียวมีความสุขมาก ตื่นมาจึงมีความสุขเป็นที่สุด เดินลงมาจากชั้นสามเตรียมล้างหน้าแปรงฟันที่ห้องน้ำด้านล่างสุด ทว่าก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นท่าทางของโต้วฟุที่กำลังล้างหน้าอยู่เช่นกัน เขาอ้าปากค้าง...หรือจะเห็นในสิ่งที่ข้ามองไม่เห็น“เกอเกอมองข้าเช่นนี้อีกแล้ว มีผีขี่คอข้าอยู่หรือเจ้าคะ”มือเล็กจับลำคอของตน พอในหัวคิดว่ามีบางอย่างอยู่บนร่างพลันมีความรู้สึกหนักคอขึ้นมาในทันที ดังนั้นโต้วฟุรีบกลั้วปากอยากอธิบายให้นางฟัง“...ไม่ไม่ เกอเกอไม่ได้เห็นสิ่งลี้ลับใดขี่คอเจ้าอยู่ แต่เป็นเพราะสีผม!”มิใช่ผี ค่อยยังชั่วหน่อยเมื่อคลายใจเรื่องนี้แล้ว นางถึงค่อยฉุกคิดตามคำพูดเมื่อครู่ของโต้วฟุ กุลีกุจอขึ้นชั้นสามไปหากระจกในทันที สิ่งที่เห็นทำเอาดวงตากลมโตเบิกกว้าง อ้าปากค้างกับความเป็นไปของตน“นี่ข้า…โอ้ สักเส้นก็ไม่เหลือเลยหรือนี่”ล่าเจียวหมุนกายไปรอบตัว ตามองกระจกเพื่อหาเส้นผมสีขาวบนศีรษะ แต่แล้วก็ไม่เจอเลยแม้แต่เส้นเดียว ผมของนางไม่เพียงกลับมาเป็นสีดำแล้วเท่านั้น แต่ยังดกดำดูมีน้ำหนักราวกับไปทำทรีตเม้นท์มา“ไม่เรียกว่าทำถึง เรียกว่าทำเกิน

บทที่ 121ของแทนใจแน่หรือสัมผัสทุกอย่างชะงักเพียงเท่านั้นเมื่อเสียงม้าร้องขึ้นตามม้าด้วยการดึงบังเหียนหยุดม้า คนด้านในที่ไม่ทันได้ตั้งตัวกายถลาไปด้านหน้า ดีว่าโต้วฟุเอื้อมมือไปจับขอบหน้าต่างเอาไว้ มิเช่นนั้นตัวได้โผล่ออกไปด้านนอกรถม้าแน่ สภาพกอดก่ายแนบชิดพวกเขาไม่พร้อมแสดงต่อหน้าสาธารณชนจริง ๆ“เจียวเม่ยเมยเจ็บหรือไม่” โต้วฟุดึงล่าเจียวขึ้นมานั่ง ปากเอ่ยถามแต่ดวงตาสำรวจทั้งร่างแล้ว“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เกอเกอเล่า”“เกอเกอมิเป็นไร ลงจากรถม้ากันเถิด ไปดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น”ล่าเจียวพยักหน้า เดินตามหลังโต้วฟุลงจากรถม้า สายตาสำรวจโดยรอบจึงเห็นว่าไม่มียานพาหนะคู่กรณีใด แต่เป็นชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่งที่กำลังกอดกันนิ่ง ท่าทางตกใจมากจนลืมสนใจสายตาของชาวเมือง“ติงตง เกิดอันใดขึ้น”โต้วฟุอารมณ์คุกรุ่นไม่น้อยด้วยโดนขัดจังหวะ ส่วนล่าเจียวนั้นไม่ได้รู้สึกอันใดมาก เพราะความสนใจของนางในตอนนี้คือคู่รักตรงหน้า“อยู่ ๆ สตรีนางนั้นก็ก้มลงไปเก็บสิ่งของบางอย่างบนพื้นถนนขอรับ คนบังคับรถม้าจึงหลอนกระตุกบังเหียนม้า คุณชายกับคุณหนูบาดเจ็บตรงใดหรือไม่”“ร่างกายไม่มี”แต่ใจมีสินะ คุณชายถึงได้โมโหหน่อย ๆติงตงเห็นเช