All Chapters of คุณชายเต้าหู้คุณหนูพริก: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1ล่าเจียวที่แปลว่าพริกเสียงพูดคุยต่อราคาระหว่างพ่อค้าแม่ขายกับลูกค้าดังเข้าสู่โสตประสาทหู สายตามองเห็นควันไฟจากร้านเป็ดย่างฝั่งซ้าย จมูกได้กลิ่นหอมฉุยของร้านติ่มซำทางฝั่งขวา ตรงกลางทางเดินที่เท้าเล็ก ๆ กำลังย่ำมีทั้งรถม้าและคนสวนทางกันไปมาแม้จะต่างยุคต่างสมัยที่จากมาหลายสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นทั้งในเรื่องของภาษา ยานพาหนะและการแต่งกายของผู้คน ทว่าบรรยากาศของทั้งสองสถานที่กลับให้อารมณ์ไม่ต่างกันนักตึก!ตะกร้าไม้สานใบใหญ่ถูกวางไว้บนแผงลอยขายผักเยื้องกับร้านเป็ดย่าง แม่ค้าที่กำลังจัดเรียงสิ่งของอยู่เงยหน้าขึ้นมอง“อาอี๋ [1] ข้าเหมาพริก”เสียงใสของลูกค้าสาวตัวเล็กพร้อมทั้งความต้องการที่จะเหมาพริกทั้งตะกร้าทำให้แม่ค้าถึงกับพิจารณาสาวน้อยใหม่“ยาโถ [2] พริกสวนนี้เผ็ดนักแล หมดตะกร้านี้กินได้ทั้งตระกูลเลยนะ”แม้จะดีใจที่มีคนมาเหมาสินค้าตั้งแต่หัววัน แต่ด้วยความเป็นแม่ค้าที่ดีจึงเอ่ยเตือนเอาไว้ก่อน“ยิ่งเผ็ดยิ่งดีเจ้าค่ะ ข้าชอบ”“ซื้อไปเยอะขนาดนี้ที่จวนจัดงานใหญ่หรือ”หญิงสาวตัวเล็กส่ายหน้า “เปล่าเจ้าค่ะ ข้ากินเองทั้งหมดเลยเจ้าค่ะ”คำตอบของนางเรียกอารมณ์ขบขันจากแม่ค้าได้ดีนัก สุดท้ายก็จัดกา

บทที่ 3ล้างมือหรือยัง“ซีด~อ้า”เสียงซูดซาดพร้อมครางออกมาเบา ๆ ของสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มช่างน่าเอ็นดูนัก ทำให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมารวมถึงลูกค้าที่ทานบะหมี่อยู่ถึงกับหันขวับไปมองเป็นตาเดียวดวงตากลมโตคลอหน่วยไปด้วยน้ำตา ใบหน้าแดงก่ำ หูแดง จมูกแดงลามไปถึงลำคอของนางชวนมองไม่น้อยเมื่อมันเกิดขึ้นกับนางผู้นี้ตึก!เสียงกระแทกดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ชามบะหมี่ แต่เป็นกาน้ำชาที่แม่ค้ายกมาวางให้ถึงโต๊ะล่าเจียวในยามนี้ไม่สนใจสังเกตสีหน้าใครอยู่แล้ว เพราะนางกำลังทรมาน มือบางคว้ากาน้ำชามาเทใส่จอกแล้วกรอกเข้าปากไปในทันทีกว่าล่าเจียวจะหายเผ็ดได้ต้องขอร้องแม่ค้าทั้งน้ำตาให้เอาเกลือเม็ดมาให้นางอมที อาการเผ็ดจึงได้ทุเลาลง“หายเผ็ดแล้วรึ อาการอย่างกับคนกำลังจะตาย” น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นแต่มือกลับล้วงผ้าเช็ดหน้าในอกเสื้อโยนให้ “เพราะสมเพชหรอกเลยเมตตา รีบเช็ด น้ำมูกจะไหลเข้าปากแล้ว”“ขอบคุณที่สมเพชข้าก็แล้วกัน”ล่าเจียวยื่นมือไปรับได้ทันท่วงที กางผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกเช็ดน้ำหูน้ำตาอย่างไม่เกรงใจ ใบหน้าเล็กก้มลงมองบนโต๊ะ ในชามยังมีเส้นและเกี๊ยวเหลืออยู่อีกหลายชิ้น ข้าง ๆ กันก็ยังเหลือเม็ดพริกสีแด

บทที่ 5สถานที่ตั้งและอาชีพล่าเจียวอยู่แคว้นถังไฮ้มาได้สามเดือนแล้ว ที่นี่เป็นแคว้นเล็ก ๆ ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจักรวรรดิจงกวาน ประชากรมีอยู่เพียงล้านเศษเท่านั้น หากเทียบกับคริสต์ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้ว แทบไม่ต่างอะไรจากเมือง ๆ หนึ่งเลยการปกครองของที่นี่มีฮ่องเต้เป็นประมุขสูงสุด มีเจ้าเมืองปกครองอยู่สามเมืองใหญ่ ซีไฮ้ ตงไฮ้และหนานไฮ้ โดยมีเมืองหลวงอันเป็นที่ประทับของฮ่องเต้อยู่กึ่งกลางระหว่างสามเขตนี้ซีไฮ้ทะเลตะวันตกปกครองโดยตระกูลซุน มีพื้นที่ราบลุ่ม ภูเขาน้อยใหญ่และมีฝนชุก ประชาชนสามารถปลูกข้าวพืชผักผลไม้ สามารถทำนาเกลือและเหมืองไข่มุก ได้รับการขนานนามว่าเป็นเมืองอู่ข้าวอู่น้ำของแคว้นถังไฮ้ตงไฮ้ทะเลตะวันออกปกครองโดยตระกูลไช่ เป็นที่ตั้งของสมาคมจอมยุทธ์แห่งถังไฮ้ ประชาชนที่อาศัยในเมืองนี้ส่วนมากจะเป็นชาวยุทธภพผู้ชื่นชอบศิลปะการต่อสู้เป็นชีวิตจิตใจ ล่าซูซูชอบไปเยือนเมืองแห่งนี้มาก แต่ก็ไม่เคยลงหลักปักฐานจริง ๆ สักครั้งหนานไฮ้ทะเลใต้ปกครองโดยตระกูลซวี๋ แน่นอนว่าอาชีพหลักคือการทำประมง บ้านเรือนของประชาชนตั้งอยู่ตามเกาะน้อยใหญ่โดยมีเกาะที่ใหญ่ที่สุดอยู่สามเกาะ เหลาหู่ เฟิ่งหวง ป๋ายหลง

บทที่ 7ตระกูลไช่ตระกูลไช่ผู้ปกครองเขตตงไฮ้เป็นตระกูลเก่าแก่ตระกูลหนึ่งที่อยู่คู่แคว้นถังไฮ้มาตั้งแต่สถาปนาแคว้น ศาลบรรพชนใหญ่โต เรียงรายไปด้วยป้ายของบรรพบุรุษผู้ล่วงลับไปแล้วผู้นำตระกูลหลายรุ่นสร้างความรุ่งเรืองให้กับตระกูลมากมาย แต่ไม่มีผู้นำรุ่นไหนเลยที่จะสร้างความร่ำรวยให้กับตระกูลเท่ากับผู้นำตระกูลคนปัจจุบันเขาผู้นั้นก็คือไช่หลุนบุรุษหนุ่มวัย 25 หนาว วรยุทธ์ล้ำเลิศ มีหัวการค้า ใบหน้ามีส่วนผสมของความงามและความคมเข้มแบบบุรุษอย่างลงตัวสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือน ไม่มีผู้ใดที่ไม่หวังจะแต่งให้แก่เขา เพราะไช่หลุนนอกจากจะเป็นผู้นำตระกูลไช่คนปัจจุบันแล้ว ยังเป็นว่าที่เจ้าเมืองตงไฮ้อีกด้วยเจ้าเมืองตงไฮ้ไช่ช่านหลิวมีภรรยาแค่คนเดียวและมีบุตรชายแค่เพียงสองคนเท่านั้น คนโตคือไช่หลุนส่วนบุตรชายคนเล็กคือไช่โต่วฟุหากผู้คนเห็นหน้าค่าตาของไช่หลุนบ่อยครั้งจนติดตาแล้ว ไช่โต่วฟุจะเป็นเพียงชื่อที่ห้อยแซ่ของเจ้าเมืองไว้เท่านั้น น้อยคนนักที่จะเคยมีคนเห็นหน้าค่าตาเขามาก่อนเล่ากันว่าไช่โต่วฟุมีสุขภาพร่างกายที่อ่อนแอตั้งแต่เล็ก เลยไม่เคยออกจากจวนเลย บ้างก็เล่ากันว่าเขาอับอายที่มีใบหน้างดงามราวกับสตรี ขน

บทที่ 9ข้าไม่ชอบคุยกับคนงาม“เฮ้อ! ร้อน ร้อน ร้อน เมื่อไรจะถึงนะฮุ้ยจื้อ”วันนี้เป็นวันที่น้องชายของข้าจะเดินทางมาถึงเมืองหนานไฮ้ พี่สาวผู้แสนดีคนนี้จะให้น้องเดินทางเข้าเมืองเพียงลำพังได้อย่างไร จึงได้มารอรับเขาที่หน้าประตูเมืองตั้งแต่เช้าและด้วยคิดถึงช่วงเวลาในชาติภพก่อน คิดถึงเหล่าอปป้า นึกถึงช่วงเวลาเก่า ๆ ที่เคยไปถือป้ายไฟต้อนรับที่สนามบิน ข้าจึงได้ทำให้น้องชายแบบนั้นบ้าง ลงทุนซื้อกระดาษอย่างหนา เขียนข้อความต้อนรับทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ตอนเช้านั้นความตั้งใจยังแรงกล้าแต่พอตกบ่ายขึ้นมา“มันก็มีใจจะทำอยู่หรอกนะ แต่หมดแรงไม่ไหว”ขณะที่กำลังจะสูญเสียความตั้งใจไปทีละน้อย“แม่นางเขียนป้ายอันใดไว้หรือ”ล่าเจียวก็ได้ยินเสียงเล็กฟังดูคล้ายดัดเสียงดังขึ้นไม่ไกล วิธีการพูดเช่นนี้นางคุ้นเคยเป็นอย่างดีในชาติที่แล้ว“พูดกับข้าหรือ”หน้าประตูเมืองมีเพียงคนเดียวที่ถือป้าย ล่าเจียวจึงรู้ว่าหมายถึงตน ดวงตากลมโตไล่มองสตรีในชุดสีชมพูหวานแหววตรงหน้า แม้จะมีผ้าผืนบางสีขาวปกปิดใบหน้าท่อนล่างไว้ แต่ยังพอเห็นโครงหน้าได้สัดส่วนงามนักใช่หรือไม่ เชอะ! ไม่คุยด้วยหรอกล่าเจียวแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ยังคงถือไม