All Chapters of คุณชายเต้าหู้คุณหนูพริก: Chapter 71 - Chapter 80

บทที่ 73หลานที่แท้จริงคือกว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะปล่อยตัวล่าเจียวกลับก็ตอนหลังมื้อค่ำของวัน สิ่งที่โต้วฟุแปลกใจเป็นที่สุดคือ ‘อัธยาศัย’ ของสตรีต่างวัยทั้งสอง มีการคีบอาหารใส่จานกันและกันประหนึ่งย่าหลานคู่หนึ่ง ทำเอาหลานชายที่แท้จริงเช่นเขานั่งมองทั้งคู่ตาละห้อยด้วยล่าเจียวอยู่เรือนเดียวกับฮูหยินผู้เฒ่า โต้วฟุจะหาเรื่องสนทนากันเพียงลำพังได้ยากยิ่ง จึงเอ่ยชวนนางไปเดินย่อยอาหารด้วยกันที่สวนไผ่ท้ายจวนเดิมทีล่าเจียวก็ควรจะตอบตกลงโดยไม่ต้องปรึษาใคร ทว่านางกลับหันไปมองฮูหยินผู้เฒ่าเป็นเชิงขออนุญาติ ซึ่งก็ได้รับการพยักหน้ารับด้วยสายตาเอื้อเอ็นดูเฉลยแล้ว! หลานที่แท้จริงของท่านย่าคือล่าเจียว“...ท่านย่าให้กลับก่อนพระอาทิตย์ตกดินนะเจ้าคะ”เพียงวันเดียวเท่านั้นก็เรียกย่าเสียคล่องปากแล้ว ข้าควรดีใจสินะที่พวกนางเข้ากันได้ดี“ได้ขอรับคุณหนู กระผมจะไปส่งคุณหนูให้ถึงเรือนเลย”ล้อเลียนล่าเจียวทางเสียงไม่พอยังโค้งตัวลงให้นางอย่างเคารพนอบน้อมด้วย ล่าเจียวที่เห็นเช่นนั้นก็หัวเราะแล้วโค้งกายให้เขากลับสองร่างในชุดลำลองสบายตัวเดินไปยังทางเดินเล็กที่แวดล้อมเป็นต้นไผ่สีเขียว สายลมยามเย็นพัดเอื่อย ๆ จนยอดไผ่สู

บทที่ 75ลงโทษแบบลักซ์ชัวรี่ล่าเจียวนั่งอยู่ในอ่างน้ำปล่อยให้สาวใช้ปรนนิบัติให้อย่างที่นางเสนอตัวไว้ คิ้วเรียวมุ่นเข้าหากันเมื่อรู้สึกว่ายิ่งแช่น้ำนานเท่าไร ร่างกายก็รู้สึกคันยุบยิบจนทนไม่ไหว เอื้อมมือไปเกาในที่สุด“คุณหนูอยู่นิ่ง ๆ สิเจ้าคะ บ่าวถูสบู่ให้ไม่ถนัด”เนื่องด้วยนั่งหันหลังให้สาวใช้อยู่ ล่าเจียวจึงไม่รู้ว่าสาวใช้ผู้นี้พูดกับนางด้วยอารมณ์แบบไหน แต่ที่แน่ ๆ นางทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ลุกขึ้นจากอ่างน้ำด้วยสภาพเปลือยเปล่า“น้ำไม่ปรกติเป็นแน่ ข้าคันไปทั้งตัวแล้ว”ล่าเจียวเดินไปหาผ้าแห้งมาซับตัว ยังรู้สึกดีที่ความคันนี้ไม่ได้ลามเข้าไปด้านใน เป็นเพียงแค่ผิวหนังภายนอกเท่านั้น“คุณหนูไปแพ้อันใดมาหรือไม่เจ้าคะ หากน้ำผิดปรกติ บ่าวก็ต้องคันด้วยสิเจ้าคะ”นาง เป็นนางใช่หรือไม่ที่แกล้งข้า นางจงในแกล้งข้าล่าเจียวคิดว่าตนเองมองไม่ผิดแน่ นางเห็นสีหน้าได้ใจจากสาวใช้ผู้นี้ สาวใช้ที่นางควรจะมองออกตั้งแต่แรกว่านางมีจุดประสงค์แอบแฝง“เขวี้ยงกอดหินใส่ข้าเช่นนี้ คิดว่าข้าจะมอบดอกไม้ให้หรือไม่”สาวใช้มีสีหน้าเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินคำพูดนี้ของล่าเจียว และครู่ต่อมานางก็เข้าใจแจ่มแจ้งเมื่อหญิงสาวส่งเสียงกรี๊ด

บทที่ 77น้องคนหวานมื้อเช้าได้ล้มเลิกไปเมื่อล่าเจียวโดนสาวใช้ผู้หนึ่งในเรือนฮูหยินผู้เฒ่าแอบใส่ตำแยลงในอ่างน้ำ ทำเอาวุ่นวายกันทั้งจวนจนข่าวนี้กระจายไปอย่างรวดเร็วจนรู้ถึงหูไช่หลุนคุณชายใหญ่ของจวนไม่เพียงเท่านั้น ข่าวเรื่องที่คุณชายเล็กลงโทษสาวใช้ด้วยท่าทางเกรี้ยวกราดยังไปถึงหูไช่ช่านหลิวเจ้าเมืองตงไฮ้ที่ตอนนี้ประจำอยู่จวนเจ้าเมืองด้วย“เสี่ยวตี้ของเจ้าไม่ได้แสดงด้านนี้ออกมานานแล้ว พ่อชักอยากเห็นคุณหนูช่านผู้นี้เสียแล้วสิ”ไช่หลุนมาจวนเจ้าเมืองเพื่อสนทนากับบิดาเรื่องงาน เมื่อสนทนาเรื่องงานกันเสร็จแล้ว ไช่ช่านหลิวถึงได้เอ่ยเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า“เป็นดรุณีที่สดใสมากผู้หนึ่ง พลังงานล้นเหลือจนสามารถทำให้คนที่ไม่ชอบทำอะไรแบบน้องเล็กลุกขึ้นมาฝึกวรยุทธ์ได้”มุมปากมีหนวดของไช่ช่านหลิวกระตุกเป็นรอยยิ้ม“เพียงคุณสมบัติข้อนี้พ่อก็ให้ผ่านแล้ว พวกเขาสองคนจะเดินทางไปเมืองจั้งกันเดือนหน้าใช่หรือไม่”“ขอรับ ลูกคิดจะจัดองครักษ์ฝีมือดีไปกับพวกเขาด้วย ท่านพ่อเห็นว่าอย่างไร”“ดี จะได้มีคนรายงานความเคลื่อนไหวของเขาให้เราฟังด้วย”ไช่หลุนดีใจที่บิดาเห็นด้วยกับเรื่องนี้ มีผู้ติดตามฝีมือดีไปด้วยเ

บทที่ 79ทางรักง่ายขึ้นแล้วการมาของล่าเจียวทำให้บรรยากาศตระกูลไช่ดีขึ้นมาก ล่าเจียวเองก็รู้สึกดีที่คนตระกูลไช่ให้การต้อนรับนางเป็นอย่างดี หากไม่นับเรื่องที่สาวใช้วางตำแยลงในน้ำ ที่เหลือถือว่าดีมากหลังจากทานมื้อกลางวันเสร็จแล้ว โต้วฟุจะมารับนางไปศึกษาตำราด้วยกัน ตอนเย็นพามาส่งที่เรือนฮูหยินผู้เฒ่าพร้อมกับทานอาหารเย็นร่วมกันตอนนี้ล่าเจียวรู้ว่าแล้วทำไมฮูหยินผู้เฒ่าหูตากว้างไกลนัก นั่นเป็นเพราะนางจ้างนักเล่านิทานให้มาเล่านิทานถึงในเรือนฮูหยินผู้เฒ่าใจดีมาก ให้บ่าวรับใช้ที่ทำงานเสร็จแล้วมานั่งฟังนิทานได้ ซึ่งบ่ายวันนี้ในขณะที่ล่าเจียวกำลังศึกษาทฤษฎีของวิชาสีตลหฤทัย สาวใช้ผู้หนึ่งก็ให้คนมาเชิญทั้งคู่ไปฟังนิทานที่โถงรับแขกของเรือนใหญ่นิทานวันนี้เกี่ยวข้องกับ ‘ชายงามและบุรุษสูงศักดิ์’ พวกเขาเป็นสหายสนิทกันเพราะร่ำเรียนวิชายุทธ์ที่เดียวกัน ความรักผิดธรรมเนียมเช่นนี้ทำให้ทั้งคู่ไม่สามารถรักกันอย่างเปิดเผยได้ฝ่ายบุรุษผู้สูงศักดิ์นั้นจำต้องแต่งพระชายาเข้าจวน ทว่าชายงามอีกผู้หนึ่งไม่คิดแต่งหญิงใด ด้วยตกลงกับชายคนรักไว้แล้วว่าจะใช้จวนหลังใหญ่ของตนเป็นเรือนหอทว่าความลับไม่มีในโลก สุดท้ายพระช

บทที่ 81เพื่อความปลอดภัยของสตรีทั้งสองฮูหยินผู้เฒ่าเห็นทุกคนสติหลุดกันไปแล้วนางก็ลอบยิ้มในใจ เอ่ยประโยคต่อมาที่ทำให้ทุกคนตะลึงกันยิ่งกว่าเดิม“ชายหญิงที่มิใช่ญาติมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันเช่นนี้ออกจะไม่งามไปบ้าง เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ให้เด็ก ๆ ทั้งสองหมั้นหมายกันเอาไว้ก่อน เมื่อผ่านพิธีสวมกวานของฟุเอ๋อร์เมื่อใดเราค่อยหาฤกษ์หายามกันอีกที”ท่านย่าจะเล่นกับใจคนเกินไปแล้ว ถึงขั้นหมั้นหมายเชียวหรือ“เอ่อ หมั้นหมายเลยหรือเจ้าคะ”ล่าซูซูุถามด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนไม่น้อย ฮูหยินผู้เฒ่ากวาดสายตามองทุกคนก็เห็นว่าทุกคนล้วนตกใจเช่นกัน ไม่เว้นแม้แต่หลานชายสุดที่รักตกใจกันเสียถ้วนหน้า เป็นข้าที่เร่งรัดเกินไปสินะ“นี่เป็นการแสดงเจตจำนงค์ของข้าเท่านั้น สำหรับข้าแล้วเต็มใจยิ่งหากจะได้กระต่ายน้อยมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน ที่เหลือก็ให้เป็นการตัดสินใจของเด็ก ๆ”คำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าทำให้ทุกฝ่ายมีสีหน้าดีขึ้นโดยเฉพาะล่าซูซู แรกนางคิดว่า ‘คุณชายโต้วฟุมีปัญหาใดหรือไม่ เหตุใดบ้านฝ่ายชายจึงยัดเยียดนัก’ แต่ก็มีอีกความคิดหนึ่งเล่นเข้ามาว่า ‘นางไม่ใช่แม่สามีเจ้านะที่ขนาดเบ่งหลานมาให้สองคนแล้วยังไม่ยอมรับในตัวเจ้า’