All Chapters of คุณชายเต้าหู้คุณหนูพริก: Chapter 101 - Chapter 110

บทที่ 104 ค่ำไหนนอนนั่นเรามันจอมยุทธ์ด้วยเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น การเดินทางจึงล่าช้าทำให้ทุกคนเดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมในตอนค่ำ ทว่าเวลานั้นโรงเตี๊ยมก็ได้เต็มหมดแล้ว เสี่ยวเอ้อร์ของโรงเตี๊ยมจึงแนะนำที่พักแห่งหนึ่งให้ เป็นจวนของขุนนางผู้หนึ่งที่ปล่อยเช่า ด้วยตนได้ย้ายไปทำงานที่เมืองหลวง ตัดสินใจขายจวนไม่ลงจึงได้ปล่อยเช่าเพื่อทำเงินดีเจ้าของจวนเก่ามีประวัติดีเป็นถึงขุนนาง อีกทั้งยังมีเหตุผลในการไม่อยู่ที่จวนแห่งนี้ให้พร้อม น่าเชื่อถือทุกอย่างจนคนที่ยังติดสบายอย่างโต้วฟุและล่าเจียวยอมตกลงเช่าแต่โดยดีเรามันก็ลูกคุณหนูคุณชายเสียด้วยสิ!“ราคาเหมาะสมกับหนึ่งคืนนะเจ้าคะ ทั้งยังมีบ่อน้ำที่สามารถใช้งานจริงได้ด้วย คงจะมีคนมาเช่าที่นี่บ่อยกระมัง”ล่าเจียวกวาดสายตามองจวนขนาดเล็ก ปรกตินางสามารถนอนที่ใดก็ได้ขอแค่ให้ความรู้สึกไม่หลอนเกินไป แต่ว่าที่นี่เพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาด้านในก็รู้สึกขนลุกซู่แล้วพี่แจ็คคะ!“เม่ยเมยมิต้องกลัว คนของเราเยอะมาก หากมีสิ่งเร้นลับจริงมันก็คงกลัวพวกเรามากกว่า หากเป็นผีสาวน่าจะกลัวเหล่าชายฉกรรจน์”โต้วฟุหัวเราะแผ่วเบาเมื่อมองไปโดยรอบแล้วเห็นผู้ติดตามร่างหนาเดินสำรวจจวนแ

บทที่ 106ครอบครองปรปักษ์โต้วฟุพลิกร่างของล่าเจียวให้นอนอยู่บนเตียงโดยมีเขาตามมาคร่อมทับ ดวงตาสองคู่สบประสาน คู่หนึ่งเต็มไปด้วยความเชิญชวน อีกคู่เปี่ยมไปด้วยความร้อนแรงร้อนแรงเสียโต้วฟุเริ่มเอะใจ!“เจียว…”ไม่ให้เขาเอ่ยสิ่งใดทั้งนั้น มือเล็กก็กดต้นคอชายหนุ่มให้โน้มต่ำลงมายังริมฝีปากอิ่ม เพียงเท่านั้นก็ทำให้โต้วฟุไม่คิดสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว เริ่มสำรวจริมฝีปากอิ่มด้วยริมฝีปากบางของเขาลิ้นร้อนสอดเข้าไปในโพรงปาก ใจกระตุกเมื่อโดนหญิงสาวรุกด้วยการงับปลายลิ้นของเขาเบา ๆ แล้วปล่อย การกระทำนี้เหมือนเป็นการท้าทายกัน โต้วฟุไม่คิดไว้ฝีมืออีกต่อไป สัมผัสริมฝีปากนางด้วยความร้อนแรงมากขึ้น สองริมฝีปากผลัดกันรุกผลัดกันรับจนเกิดเสียงอันน่าหวามไหวขึ้น“เจียวเม่ยเมย อย่า…”คำว่า ‘อย่า’ ของเขาไม่ทรงพลังเลยสักนิดเมื่อเอ่ยห้ามหญิงสาวไม่ให้ปลดชุดของตนออก มือเล็กเองก็ไม่ฟังการทัดทาน ค่อย ๆ คลายผ้าคาดเอวสีแดงออกจากชุดสีดำสนิท จนเมื่อเผยหัวไหล่มีกล้ามเนื้อสมชายชาตรีแล้ว นางก็ไม่หยุดเพียงเท่านั้น จรดริมฝีปากชื้นลงบนหัวไหล่ขาว ตีตราจองชายหนุ่มด้วยริมฝีปากเล็กสีหวาน“เจียวเม่ยเมย ทรมานเกอเกอเกินไปแล้ว”ไม่เพียงแค่

บทที่ 108ค่ำคืนอันแสนยาวนานนี่สินะคือที่มาของการผลัดกันรุกผลัดกันรับ พอโต้วฟุจะถอยแล้วล่าเจียวกลับอยากต่อ แต่พอล่าเจียวจะถอยแล้วโต้วฟุกลับโหมไฟให้แรงขึ้นโดยการเอ่ยถามด้วยท่าทางไม่อาจตัดใจ แม้ในทางคำพูดนั้นจะเหมือนนางอยากต่อก็ตาม“เกอเกอ หากเราชิงสุกก่อนห่ามกัน ข้าจะถูกคนในสังคมรังเกียจหรือไม่เจ้าคะ”นางถามด้วยท่าทางใสซื่อเพราะใจอยากรู้จริง ๆ ท่าทางเหมือนกำลังรู้สึกผิดอยู่นั้นทำให้โต้วฟุดึงตัวนางขึ้นมานั่ง พยายามไม่ให้ดวงตามองต่ำไปกว่านั้น ด้วยดูก็รู้ว่าท่อนบนของนางไม่มีสิ่งใดปกปิดอยู่เลย“แต่งตัวให้เรียบร้อย”ไม่ว่าเปล่ายังช่วยนางจัดชุดคลุมตัวนอกอีกด้วย ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสบนร่างของหญิงสาวโดยไม่ได้ตั้งใจการที่นางห่อไหล่แล้วเสสายตามองไปทางอื่นทำให้โต้วฟุรู้ว่าตนไปทำให้นาง ‘รู้สึก’ อีกครั้งแล้ว“เกอเกอขอโทษ เกอเกอ…”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ว่าแต่คืนนี้เกอเกอจะนอนที่ใด”ถามออกไปแล้วนางถึงค่อยนึกขึ้นได้ว่าความหมายมันพาให้คิดไปในทางชวนนอนที่ห้องได้ ยิ่งเห็นสีหน้าของชายหนุ่มนางก็รู้แล้วว่าเขาคิดไปในทางนี้เช่นเดียวกัน“เกอเกอรู้แล้ว ที่จริงเม่ยเมยไม่ได้ถามพาสื่อไปทางนั้นเลย เป็นเกอเกอที่คิดมา

บทที่ 110ที่นี่มีหลายสามีไม่ผิดเมืองจั้งเป็นพื้นที่ราบสูงออกซิเจนในอากาศเบาบางมาก ยิ่งทุกคนเดินขึ้นเขาสูงเท่าไรการหายใจก็ลำบากขึ้นเท่านั้น ด้วยสภาพภูมิประเทศแล้วเป็นภูเขาเสียส่วนใหญ่ ชาวเมืองจึงปลูกบ้านอยู่บนภูเขา“บ้านหลังนี้มีงานหรือ”ล่าเจียวถามเป็นภาษาของเผ่าจั้งออกไป ดวงตากลมโตมองไปยังบ้านไม้หลังหนึ่งที่ตั้งเรียงรายอยู่ระแวกนี้ ที่นี่จะเรียกว่าจวนไม่ได้ ด้วยหนึ่งตระกูลอาศัยอยู่บ้านหลังเดียวกัน หากมีสมาชิกครอบครัวเยอะหน่อยก็สร้างบ้านหลายชั้นแทน“งานแต่งของหมู่ซื่อหม่าหลา หรือก็คือตระกูลหมู่ซื่อทุกคนนั่นแหละ คุณหนูคงไม่ทราบ สตรีเผ่าเราเมื่อแต่งงานเข้าตระกูลใดตระกูลหนึ่งแล้ว หากตระกูลนั้นมีพี่น้องที่เป็นบุรุษหลายคน นางก็จะเป็นภรรยาให้บุรุษเหล่านั้นด้วยเช่นกัน”“ซึ่งตระกูลนั้นมีบุรุษถึงสี่คน”ล่าเจียวเห็นทุกคนใส่เสื้อผ้าแบบเดียวกันจึงเดาว่านั่นเป็นชุดแต่งงาน หนึ่งในนั้นมีหันมามองนางด้วย ใบหน้าน่ารักจึงรีบหันหน้าหนีในทันทีบ้าจริง หากข้ามาเกิดที่นี่คงมีสามีถึงสี่คนด้วยกันแล้ว“ใช่ ชาวเมืองที่นี่มีโอกาสเสียชีวิตง่ายมาก สตรีมีโอกาสเป็นม่ายสูง ที่ต้องมีสามีหลายคนที่จริงมีต้นกำเนิดมาจาก

บทที่ 112เจอแล้วสถานที่ฝึกวิชาเสื้อผ้าหน้าผมมีผลต่อภาพลักษณ์ โต้วฟุอยู่ในชุดชาวชนเผ่าสองสีซีกซ้ายเป็นสีเขียวขี้ม้าซีกขวาเป็นสีคราม บนคอสวมสร้อยอันเป็นเครื่องประดับประจำเผ่า ดูแปลกตาทว่าดูดีมาก หน้าผากคาดด้วยเชือกถัก ผมยาวสยายมัดไว้ครึ่งหนึ่งปล่อยปลอยผมละใบหน้า กอปรกับอากาศหนาวทำให้แก้มขึ้นสีแดงพาดผิวระเรื่อคนอะไรปากแดงเป็นกระจับเช่นนี้ ไม่ให้เรียกว่าคุณน้าจะให้เรียกว่าอะไรไหว หล่อแบบกระซิบ สวยแบบตะโกน“คุ้มเหลือเกินกับการได้เปลี่ยนมาใส่ชุดของชาวชนเผ่า ทำให้เจียวเม่ยเมยตะลึงได้เช่นนี้เกอเกอประทับใจนัก”หลงแล้วพ่อคุณ อย่ามาสาดเสน่ห์ใส่หัวใจดวงน้อยเช่นนี้เลย“ไปด้านล่างกันเถิดเจ้าค่ะ ถือโอกาสหาสถานที่ฝึกวิชาด้วยเลย”โต้วฟุพยักหน้ารับด้วยไม่คิดทำให้นางรู้สึกเก้อกระดากอยู่แล้ว สองร่างเดินลงจากชั้นสองมาหาทุกคนที่อยู่ชั้นแรก ไม่คิดว่าเหล่าผู้ติดตามทุกคนรวมถึงติงตงจะเปลี่ยนมาสวมชุดของชาวชนเผ่าเรียบร้อยแล้วเช่นกัน“ทุกคนดูกลมกลืนกับที่นี่มาก โดยเฉพาะคุณหนูผมขาวผู้นี้”โต้วฟุเอาตัวเองมาบังร่างของล่าเจียวไว้ สายตาที่เส่อซื่อลัวโปมองล่าเจียววิบวับเสียจนเขารู้สึกหงุดหงิดต่อให้ข้าจะแสดงความเป็น