All Chapters of คุณชายเต้าหู้คุณหนูพริก: Chapter 91 - Chapter 100

บทที่ 94สตรีผู้นี้เป็นใครเมื่อล่าซูซูพาสามีไปพักผ่อนที่ห้องส่วนตัวแล้ว ล่าเจียว โต้วฟุ ฮุ้ยจื้อก็กลับมานั่งโต๊ะพูดคุยกันตามประสาคนวัยเดียวกันอีกครั้ง อยู่ ๆ ฮุ้ยจื้อก็ถอนหายใจออกมา ล่าเจียวเห็นน้องชายเรียกร้องความสนใจจึงทำให้เขาสมประสงค์“เป็นอะไร หรือแอบใจหายที่เจี่ยเจียจะไปต่างเมือง แคว้นอันหนิงกับเมืองจั้งอยู่ใกล้กันยิ่งกว่าอันหนิงกับถังไฮ้อีกนะ เสี่ยวตี้ไม่คิดว่าเราอยู่ใกล้กันมากขึ้นหรือ”ฮุ้ยจื้อส่ายหน้าไปมา ท่าทางเหมือนต้นไม้ขาดน้ำ“ต่อให้อยู่ใกล้ขึ้นแล้วอย่างไร ในเมื่อไม่มีโอกาสได้ไปเยี่ยมเจี่ยเจีย ท่านย่าไม่ยอมให้ข้าไปแคว้นชนเผ่าหรอกขอรับ”เหนือแคว้นอันหนิงขึ้นไปเป็นแคว้นชนเผ่า เมืองจั้งเองก็คือแคว้นชนเผ่าหนึ่งที่มีวัฒนธรรมแตกต่างจากแคว้นใหญ่ เขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรมต่างถิ่นเยอะ ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลช่านไม่อยากให้เขาไปซึมซับวัฒนธรรมเหล่านั้นมา“ไม่เป็นไร ประเดี๋ยวเจี่ยเจียเดินทางมาหาเองก็แล้วกัน”ก่อนจะเดินทางไปเมืองจั้งโต้วฟุอยากร่ำลาทุกคนให้เรียบร้อย หนึ่งในนั้นคือย่าเล็กน้องสาวของฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลไช่ โต้วฟุคิดส่งมอบของขวัญให้ถึงมือผู้อาวุโสจึงดึงล่าเจียวไปด้วยกัน“

บทที่ 96 หากรังแกนางไม่สู้ตบหน้าข้า“ฟุเอ๋อร์!”ฮูหยินผู้เฒ่าวางตะเกียบกับโต๊ะอย่างแรงเมื่อเห็นโต้วฟุคีบอาหารป้อนล่าเจียว เสียงโผงผางนี้ทำเอาล่าเจียวสะดุ้งน้อย ๆ ริมฝีปากที่เผยอรอรับการป้อนอาหารจากโต้วฟุค้างไว้เพียงเท่านั้น แต่สุดท้ายก็เข้าปากล่าเจียวอยู่ดีเมื่อโต้วฟุไม่ล้มเลิกความตั้งใจ…เพราะตอนนี้ท่านย่าเล็กทำเขาหมดความอดทนแล้ว!“ว่าอย่างไรขอรับท่านย่าเล็ก”โต้วฟุยังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงธรรมดา มิหนำซ้ำยังฉีกยิ้มกว้างจนหวานหยด ฮูหยินผู้เฒ่าเจินถึงกับหน้าสั่นที่เสียงของนางไม่สามารถทำให้หลานชายพี่สาวตระหนักในความผิดของตนได้“ย่าเพิ่งกล่าวว่าชายหญิงที่ไม่ได้เป็นอันใดกันไม่ควรทำเช่นนี้มิใช่หรือ ไยจึงไม่ฟัง”“ล่าเจียวคือคู่หมายของข้า และจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงขอรับ”เห็นท่าทางอันมั่นคงของเขา ฮูหยินผู้เฒ่าก็หรี่ตามองล่าเจียวนิ่ง ถามด้วยน้ำเสียงมีอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด“นางมีดีอันใด ดีกว่าหลานสาวทั้งสามของย่าอย่างไร”ดรุณีน้อยทั้งสามจ้องโต้วฟุนิ่ง ทว่าจนแล้วจนรอดเขาก็ยังไม่ชายตามองพวกนางอยู่ดี จ้องตาฮูหยินผู้เฒ่ากลับตอบด้วยท่าทางจริงใจไร้ความลังเลให้เห็นผ่านแววตา“เจียวเอ๋อร์ล้วนดีทุกอย่าง หากใ

บทที่ 98สมองไม่คิดแต่ใจรู้สึกไปแล้วล่าเจียวเอาตัวรอดจากสถานการณ์หน้าร้อนฉ่าด้วยการแกล้งเป็นลมเช่นฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเจิน ไม่รู้โต้วฟุดูไม่ออกจริง ๆ หรือแกล้งทำ เพราะเขารีบเข้ามาประชิดตัวนางในทันทีแล้วช้อนตัวนางขึ้นให้ศีรษะของนางวางไว้กับหน้าขาของเขา“เกอเกอทำอันใดเจ้าคะ!”“จะช่วยทำให้เจ้าหายเป็นลมอย่างไรเล่า ไม่ดีหรือ”“ด้วยวิธีใด”นางหรี่ตามองเขา ไม่พอยังลุกไปนั่งฝั่งตรงข้ามแสดงท่าทางไม่ไว้ใจอีกฝ่ายเต็มกำลัง ทำเอาโต้วฟุรู้สึกว่าตนกำลังเอาเปรียวสาวน้อยอย่างไรบอกไม่ถูก“เอาเถอะ ๆ เกอเกอไม่แกล้งเจ้าแล้วก็ได้”“จริงนะเจ้าคะ ไม่แกล้งพูดให้ข้าไว้วางใจแล้วลอบมาปฐมพยาบาลกันด้วยการเป่าลมใส่ปากข้าล่ะ”ล่าเจียวย่อมรู้ว่าวิธีการนี้ผายปอดไม่ได้ช่วยให้หายเป็นลมได้ แต่เป็นเพราะนางเป็นคนคิดอะไรแนวการละครเยอะ จึงจินตนาการไปเองว่าเขาจะเข้ามาผายปอดตน“อ้อ ที่แท้เม่ยเมยก็หวังให้เกอเกอช่วยปฐมพยาบาลด้วยวิธีการนี้ให้นี่เอง บอกเกอเกอตามตรงได้นะ ไม่ต้องแสร้งว่าเป็นลมหรอก”คนที่แสร้งทำอยู่ก็คือโต้วฟุนั่นเอง เขาทำทีเป็นหลุบตาลงต่ำสะเทิ้นอาย ก่อนที่จะช้อนตามองคนตรงข้ามอย่างสื่อความหมาย ล่าเจียวใบหน้าแดงตัวแดง

บทที่ 100ไปเมืองจั้งครั้งนี้มีผู้แทรกแซงชีพจรลงเท้ายิ่งแล้ว มาอยู่ในร่างของล่าเจียวเพียงสามปี นางเดินทางมากกว่ายามที่อยู่ในโลกที่จากมาเสียอีก การเดินทางไปเมืองจั้งวันนี้มีผู้มารอส่งโต้วฟุและล่าเจียวอย่างคับคั่ง จุดรวมตัวนั้นคือจวนตระกูลไช่“หากระหว่างทางเจอโจรร้าย ใช้วิชาที่แม่สอนจัดการมันเสียให้สิ้น อย่าได้ไว้ไมตรีเด็ดขาดเข้าใจหรือไม่”“เจ้าค่ะท่านแม่”ล่าเจียวยืนอยู่หน้าจวนตระกูลไช่ไม่ห่างจากโต้วฟุและครอบครัวเจ้าบ้านนัก พวกเขาใช้เวลาร่ำลากัน ส่วนล่าเจียวเองก็ฟังล่าซูซูและช่านจิ่งกำชับเรื่องต่าง ๆ ทั้งที่เมื่อคืนได้พูดไปหมดแล้ว“พ่อเอาตั๋วเงินใส่ไว้ในย่ามให้เจ้าแล้ว ทองอีกจำนวนหนึ่ง หากสุดวิสัยจริง ๆ ให้ทิ้งทองแล้วเอาชีวิตรอดมาให้ได้รู้หรือไม่ อย่าทำอะไรเพื่อเงินจนต้องเอาชีวิตตนเองไปเสี่ยง”“เจ้าค่ะท่านพ่อ”ยามนี้ล่าเจียวได้แต่พยักหน้ายอมรับอย่างเชื่อฟัง ทั้งนี้ก็เพื่อให้พวกเขาวางใจ“เจี่ยเจียอย่าลืมส่งสารมาหาเสี่ยวตี้นะขอรับ ไม่ได้เจอหน้าได้สนทนากันทางจดหมายก็ยังดี”ล่าเจียวยิ้มให้น้องชาย มือเรียวกำลังจะยื่นไปลูบศีรษะเขา ทว่าก็เป็นอันต้องชะงักไปเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งชาติน

บทที่ 102จริง ๆ เลยเด็กคนนี้ข้านี่แหละจะไม่ไหว เขาช่างรุกได้ทุกสถานการณ์จริง ๆ“ข้าเขินนะเจ้าคะ เหตุใดเกอเกอจึงขยันป้อยอคำพูดเหล่านี้นัก”ล่าเจียวเขินนางก็บอกว่าเขิน ทว่ากลับเม้มปากเขาไว้ ดวงตากลมโตจดจ้องเขา ไม่ได้หลบหน้าอีกฝ่ายแบบยามที่อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่“เรื่องนี้ห้ามกันไม่ได้นะ เกอเกอแค่ซื่อตรงกับความรู้สึกของตนเองเท่านั้น”ล่าเจียวหน้าร้อนฉ่ายิ่งกว่าเดิม นับวันสายตาเขายิ่งแพรวพราว พอใกล้จะ 20 หนาวก็เริ่มรับมือยากขึ้น“ไปนั่งรอในรถม้าเถิด ด้านนอกแดดแรง เจ้าจะระคายผิวเอาได้”ขอบคุณท่านที่มอบทางรอดให้แก่กัน“แล้วเกอเกอล่ะเจ้าคะ”“อ้อ ที่แท้ก็อยากให้เกอเกอเข้าไปรอด้านในด้วย”โต้วฟุรู้ใจสาวน้อยเป็นที่สุด เขารู้ว่าหากตนพูดเช่นนี้ ล่าเจียวจะไม่ซักไซร้ไล่เรียงต่อ ซึ่งก็เป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้“ข้าไปรอด้านในรถม้าก็ได้เจ้าค่ะ”มือเรียวยาวยื่นไปลูบศีรษะนางเบา ๆ เอ่ยเสียงนุ่มว่า “ไปเถอะ”ล่าเจียวเข้าไปนั่งในรถม้า นางไม่รู้ว่าด้านนอกเกิดเหตุการณ์ใดขึ้นบ้าง ด้วยไม่ได้ยื่นหน้าออกจากหน้าต่างไปมอง ทว่าหูยังคงได้ยินเสียงการสั่งการจากโต้วฟุอยู่“เพียงระยะเวลาแค่นี้ เหตุใดเขาจึงโตขึ้นนัก”ในหัวล่า