All Chapters of เมียลับคนใจร้าย 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 2/3): Chapter 181 - Chapter 190

Chapter 64“ถ้าเฮียสั่งให้หนูรอ หนูก็จะรอค่ะ” ยาหยีแทบอยากจะร้องไห้โฮออกมา ที่ไม่ว่าเรื่องอะไรวายุจะเลือกให้ยี่หวาเป็นที่หนึ่งสำหรับเขาเสมอ ต่างจากเธอที่เป็นเมียแต่ง แต่เขากลับเลือกให้เธอเป็นที่สองราวกับเมียน้อย“เข้าไปรออยู่ในบ้านก่อนไป”“ค่ะ” ยาหยีพยักหน้าเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง แล้วหันหลังเดินน้ำตาตกออกไปจากตรงนั้นซึ่งในระหว่างที่กำลังเดินเข้าบ้านก็ได้ยินเขาเรียกเพื่อนสาวของเขาขึ้นรถด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ยี่หวามาขึ้นรถเร็ว”“ขอบคุณนะวายุที่ดูแลเราอย่างดี”“ครับ”น้ำเสียงสุภาพที่เขาตอบรับยี่หวา มันเหมือนเขาเอามีดแหลมคมมาปักเข้ากลางใจซ้ำ ๆ จนเธอกระอักเลือด เพราะต่างจากเธอที่ช่วงนี้เวลาเขาตอบรับเธอก็มีแต่ อืม ๆ เหมือนรำคาญหลังจากวายุและยี่หวาขับรถออกจากบ้านไปแล้ว ยาหยีก็เดินเลี่ยงไปนั่งที่สวนหย่อม เอายูริออกจากกระเป๋าแมว ก่อนที่จะให้ยูริเดินเล่นที่สวนหย่อม ส่วนเธอก็เงยหน้ามองท้องฟ้าที่สวยสดใสซึ่งต่างจากใจของเธอที่อึมครึมเหลือเกิน ยาหยีนั่งมองท้องฟ้า นานนับเป็นชั่วโมง เพื่อรอเขากลับมารับ แต่แล้วเขาก็ส่งแชตมาหาวายุ : หนูมาเองนะ พอดียี่หวาเป็นลม ตอนนี้อยู่ห้องฉุกเฉินน่ะ ยาหยี : ค่ะ

Chapter 66หลังจากตกลงกันเรียบร้อย สิบทิศก็พายาหยีเดินขึ้นบันไดชั้นสอง ซึ่งเป็นชั้นที่เอาไว้อบรม อีกทั้งยังมีครูหัดขับรถนั่งประจำอยู่ที่นี่หลายคนเลย“หนูต้องเรียนขับรถกับใครคะ”“เดี๋ยวพี่สอนหนูเอง”“เฮ้อ...ค่อยโล่งใจ”“ทำไมเหรอ”“ก็หนูไม่มีพื้นฐานการขับรถเลยน่ะสิคะ” “เป็นธรรมดาของมือใหม่ ไม่มีใครรู้ทุกเรื่องตั้งแต่เกิดหรอก” “พี่พูดแบบนี้ หนูค่อยสบายใจหน่อยค่ะ”“ครับ” สิบทิศพยักหน้าด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ ก่อนที่เขาจะเลื่อนเก้าอี้ให้ยาหยีนั่ง จากนั้นก็หยิบคู่มือมาให้ยาหยี แล้วก็เริ่มอบรมการขับขี่รถยนต์ให้กับยาหยี หลังจากที่เขาอบรมให้ยาหยีจนครบชั่วโมง เขาก็พายาหยีลงมาชั้นล่าง เพื่อหัดขับรถ“พร้อมไหม” “พร้อมค่ะ” ยาหยีพยักหน้าด้วยความมุ่งมั่น “งั้นขึ้นประจำตำแหน่งเลยครับ” “โอเคค่ะ” ยาหยีพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนที่เธอจะไปนั่งเบาะหน้าข้างคนขับ “ตลกเหรอน้องยาหยี ไปนั่งตำแหน่งคนขับสิ ฮ่า ๆ” สิบทิศเอามือจับท้องแล้วหัวเราะลั่นออกมา“หนูตื่นเต้น อย่าหัวเราะหนูดังสิคะ” พอสิบทิศหัวเราะลั่น ยาหยีก็เริ่มเขินกับความป้ำ ๆ เป๋อ ๆ ของตัวเอง “โอเค ๆ พี่ไม่หัวเราะก็ได้ ไปครับไปนั่งประจำที่” “โอเคค่ะ” ยาหยีตอบ

Chapter 68ทั้งที่ช่วงกลางวันต้องจดจำกฎจราจร และหัดขับรถ แต่มันกลับแค่เหนื่อยกาย ไม่ได้มีความรู้สึกเหนื่อยใจเลยสักนิดตัดมาตอนนี้ยาหยีแทบไม่มีแรงที่จะก้าวเดินให้ถึงบ้าน ขาแข้งมันไร้เรี่ยวแรงไปหมด เธอจึงนั่งลงบนฟุตพาทหน้าคฤหาสน์ แล้วปล่อยยูริออกจากกระเป๋าให้นั่งข้าง ๆ ส่วนเธอก็นั่งเอาใบหน้าซบที่หัวเข่าด้วยความเหนื่อยล้าหัวใจนี่เพิ่งแค่สามวันเองที่ยี่หวามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน แต่ยาหยีกลับรู้สึกว่าเธอกำลังกลายเป็นคนอื่นสำหรับวายุไปทุกที“มานั่งทำอะไรตรงนี้ ทำไมถึงไม่เดินเข้าบ้าน”“หนูแค่เหนื่อย ก็เลยอยากนั่งพักสักหน่อย ว่าแต่เฮียมาทำอะไรคะ” ยาหยีเงยหน้ามองคนที่นั่งอยู่บนรถจักรยาน“ก็มารับหนูนั่นแหละ หรือจะเดินกลับบ้านเองล่ะ”“ก็แล้วแต่เฮียสั่งมาเลยค่ะ”“อย่างอแง รีบขึ้นรถเร็ว”“ค่ะ” ยาหยีพยักหน้าเหนื่อย ๆ ก่อนที่เธอจะอุ้มยูริใส่กระเป๋าแมว“เอายูริมานี่”“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูอุ้มยูริเอง” ตอนนี้ยาหยีไม่อยากให้เขาอุ้มยูริเลย เพราะเธอจำสีหน้าและแววตาตอนเพื่อนสาวของเขาแพ้ขนแมวได้ดี ว่าเขาทำสีหน้าไม่พอใจ อีกทั้งยังทำเหมือนยูริเป็นตัวเชื้อโรค“ตามใจก็แล้วกัน”“ค่ะ” ยาหยีตอบรับ แล้วสะพายกระเ

Chapter 70รุ่งเช้า...หลังจากที่ทำอาหารมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อย ยาหยีก็เข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง เธอเดินไปหาวายุที่ห้องแต่งตัวและเมื่อเห็นว่าเขากำลังติดกระดุมเสื้อ เธอก็เข้าไปช่วยเขา “เฮียขา อาทิตย์นี้หนูขอลางานนะคะ”“จะไปไหน? มีกิจกรรมที่มหาลัยเหรอ”“เปล่า หนูจะไปหัดขับรถให้ครบชั่วโมงตามหลักสูตรนั่นแหละค่ะ คือหนูไม่อยากเรียนขับรถแบบขาดช่วง อยากขับรถให้เป็นไว ๆ” “โอเค...แต่ถ้าไปเรียนแล้วยังขับไม่เป็น ก็อย่าเครียด เอาไว้เดี๋ยวเฮียสอนขับรถให้เอง”“เฮียมีเวลาให้หนูด้วยเลยเหรอคะ” ยาหยีอดที่จะประชดเขาไม่ได้ “หลังเลิกงานไง”“ไม่เอาดีกว่า เขาว่ากันว่า ถ้าหัดขับรถอย่าให้ผัวหัดให้ค่ะ”“ทำไม”“ก็เขาว่ากันว่า เวลาผัวหัดขับรถให้เมีย ผัวมักจะหัวร้อน เวลาเมียขับไม่ได้ดั่งใจค่ะ”“สรรหาคำมาพูดจริง ๆ” วายุยกมือบีบแก้มยาหยีอย่างมันเขี้ยว ก่อนที่เขาจะโอบกอดยาหยีเดินออกจากห้องซึ่งเป็นจังหวะที่ยี่หวาเดินออกจากห้องพอดี และเมื่อยี่หวาเห็นวายุก็ยกนิ้วโป้งให้วายุทันที ทำเอายาหยีถึงกับต้องขมวดคิ้วเพราะยี่หวาทำราวกับงอนแฟนอย่างนั้นแหละ นี่ยี่หวาลืมตัวอะไรหรือเปล่าว่าหล่อนนั้นเป็นแค่เพื่อน“ยี่หวาเป็นไรเนี่ย”

Chapter 72“น้องยาหยี” สิบทิศเอ่ยเรียกยาหยี ในขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะริมกระจกภายในร้านเครื่องดื่มยาหยีกลืนน้ำชาเขียวมัทฉะลงคอ แล้วเงยหน้ามองสิบทิศ ก่อนที่เธอจะขานรับสิบทิศ “คะ”“เวลายูริมันหงุดหงิด ยูริมันกัดหนูด้วยเหรอครับ” “ยูริไม่เคยกัดหนูนะคะ” ยาหยีรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที เพราะตั้งแต่เลี้ยงยูริมา ยูริไม่เคยทำให้เธอเจ็บตัวสักนิด แม้แต่ข่วนก็ยังไม่เคยเลย“แล้วทำไมหนูถึงได้มีแผลที่มือที่แขนทุกวันเลยล่ะครับ” สิบทิศตัดสินใจถามยาหยีไปตามตรงด้วยความเป็นห่วง เพราะวันแรกที่หัดขับรถ เขาก็เห็นยาหยีแปะปลาสเตอร์ที่มือ พอวันที่สองก็เห็นเธอแปะปลาสเตอร์ที่แขน “อ๋อ...หนูก็นึกว่าเรื่องอะไร พอดีตอนเข้าครัวหนูซุ่มซ่ามไปหน่อยค่ะ ก็เลยได้แผลมาทุกวันเลย” ยาหยีพูดเป็นเรื่องขำ ๆ ให้สิบทิศฟัง ทั้งที่ความจริงแล้ว แผลที่ได้มานั้น เธอทำร้ายตัวเองต่างหาก “ระวังตัวด้วยนะครับ พี่เป็นห่วง” พอสัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่สิบทิศมีต่อเธอ ยาหยีถึงกับก้อนสะอื้นตีบตันที่ลำคอ ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ เพราะขนาดสิบทิศเป็นแค่คนอื่น แต่เขากลับสังเกตบาดแผลตามตัวของเธอที่โผล่ให้เห็นนอกร่มผ้าตัดไปที่สามีของเธอ คนที