All Chapters of คุณสามีไม่เคยรัก: Chapter 11 - Chapter 20

คล้อยหลังธิปติพัศออกจากบ้านไปครู่ใหญ่ ปรียาดาถึงได้ขึ้นห้องมาอาบน้ำแต่งตัวใหม่ในชุดที่พร้อมจะออกไปนอกบ้าน นับตั้งแต่แต่งงานกับอธิปติพัศและย้ายมาอยู่กับเขาที่นี่ นี่นับว่าเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เธอจะได้ออกจากบ้านถ้าไม่มีเรื่องของบุคคลปริศนาเข้ามาทำให้ปวดหัวปรียาดาก็ไม่รู้ว่าเธอจะได้ออกไปไหม ธิปติพัศไม่ได้ห้าหรอกนะ แต่เขาไม่ให้เธอไปเลยแหละนอกซะจากเขาจะเป็นคนพาเธอไปเอง แต่อย่างที่รู้กันว่าเขามัวทำแต่งานเธอเลยไม่มีโอกาสได้ไปไหนสักที เธอใช้เวลาแต่งตัวไม่นานก็ลงมาด้านล่าง ปรียาดาที่อยู่ในชุดเดรสรัดรูปสีขาวสง่าเรียกสายตาของเหล่าแม่บ้านให้หันมองกันระนาวเลยทีเดียว วันนี้เธอสวยมากต่างจากทุกวันที่มักจะแต่งตัวเรียบง่ายอยู่เสมอ ปรียาดาตอนนี้เปรียบดั่งนางพญาก็ไม่ปานสมแล้วที่เกิดมาเป็นลูกผู้ดีมีตังค์และตัวปรียาดาเองก็เหมาะกับลุคแบบนี้ที่สุด เธอน่ะเหมาะสมกับคุณชายของพวกหล่อนมากเหล่าแม่บ้านพากันคิดในใจ เช่นเดียวกันกับเหล่าบอดี้การ์ดที่เห็นภรรยาของนายวันนี้ก็อดชมในใจไม่ได้ว่าปรียาดากับธิปติพัศเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกหามีใครเทียบได้ "เชิญทางนี้ครับคุณปัน" มานพบลูกน้องคนสนิทอีกคนของ

ธิปติพัศหายไปคุยโทรศัพท์ครู่ใหญ่ก่อนจะเดินกลับมานั่งลงที่เดิม เขาทำตัวปกติทุกอย่างคอยตักอาหารและดูแลปรียาดาอย่างดีเยี่ยม คราวนี้ปรียาดาเองก็ไม่ถามว่าใครเป็นคนที่โทรเข้ามาหาเขา เธอเองก็ทำตัวปกติทุกอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส คอยเอาใจธิปติพัศไม่ต่างแต่ใครเล่าจะรู้ว่าภายในใจของเธอนั้นมันว้าวุ่นแค่ไหน ปรียาดาแทบนั่งไม่ติดด้วยซ้ำเธอรอวันที่จะได้รู้ความจริงว่าเจ้าของชื่อปริศนาคือใครไม่ไหวแล้ว ถ้าเป็นไปได้เธออยากจะรู้มันเดี๋ยวนี้เลย "เป็นอะไรรึเปล่าครับ" ปรียาดาหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเองไม่รู้ว่าเธอแสดงอาการเหม่อหรือยังไงออกมากันธิปติพัศถึงได้ถามเธอแบบนั้น "ปันเป็นอะไรครับ พี่เรียกหลายครั้งแต่ปันไม่ได้ยินเลย" "ปันแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะค่ะ" ปรียาดาตอบปัดพร้อมระบายยิ้มออกมาบาง ๆ "คิดอะไรครับ ไม่สบายใจอะไรบอกพี่ได้นะ" ปรียาดามองสบตาธิปติพัศนิ่งเช่นเดียวกันกับเขาที่มองสบตาเธอนิ่งไม่ต่างกัน เหมือนเราต่างมองกันเพื่อค้นหาบางอย่างในแววตาของกันและกัน แววตาของเธอยังคงเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรักเขาเสมอ แต่แววตาของเขาเวลาที่มองกลับมาที่เธอมันช่างดู.....ช่างเถอะ ปรียาดาบอกตัวเองอ

นับเป็นเวลานานมากแล้วที่ปรียาดานั่งอยู่อย่างนั้น เธอคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ความคิดของเธอล่องลอยอย่างไร้จุดหมายและในขณะนั้นเองก็มีลูกบอลปริศนาลอยมาโดนศีรษะของเธอจากทางด้านหลังเข้าอย่างจังจนหน้าของปรียาดาล้มคะมำไปกับพื้นหญ้า "อ๊ะ" แรงกระแทกทำให้ปรียาดามึนศีรษะไปชั่วขณะหนึ่ง เธอนั่งนิ่งศีรษะทิ่มกับพื้นหญ้าอยู่อย่างนั้น ความเจ็บค่อย ๆ เล่นพล่านไปทั่วทั้งศรีษะจนปรียาดาถึงขั้นเบ้หน้า เธอเอามือจับศีรษะตรงที่ลูกบอลมันลอยกระแทกมาโดน ตึกตักตึกตัก จนกระทั่งที่เธอได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ วิ่งเข้ามาใกล้ ปรียาดาเพียงช้อนสายตามองแต่ไม่ได้ผงกหัวขึ้นไป เธอเห็นลาง ๆ ว่าเป็นผู้ชายแถมยังอยู่ในชุดนักศึกษา ปลดกระดุมเสื้อจนหมดโชว์แผงอกและหน้าท้องขาว ๆ ถ้าให้ทายเขาต้องเป็นคนที่เตะลูกบอลมาโดนหัวเธอแน่ ๆ เขาวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอแต่กลับไม่ช่วยเธอสักนิดเอาแต่ยืนเท้าสะเอวเก๊กหน้าหล่ออยู่อย่างนั้น "จะนอนให้หญ้ามันทิ่มตาจนบอดหรือไงกัน" คำพูดของผู้ชายคนนี้ทำปรียาดาชักสีหน้าไม่พอใจ เป็นคนเตะบอลอัดมาโดนเธอแท้ ๆ คำว่าขอโทษสักคำก็ไม่มีแทบยังไม่ช่วยกันอีก "......." ปรียาดาไม่ตอบเพราะไม่อยากจะเสวนากับคนแ

หลายวันผ่านมาแล้วแต่ปรียาดายังติดต่อกับนักสืบหนุ่มที่เธอว่าจ้างไม่ได้ เขาหายไปดื้อ ๆ หายไปพร้อมกับเงินจำนวนไม่น้อยที่เธอให้ ปรียาดาติดต่อไปทางบริษัทที่นักสืบคนนั้นทำงานอยู่ เขาก็ให้ข้อมูลว่านักสืบคนที่เธอจ้างงานเขาได้ลาออกไปแล้ว ปรียาดาเครียดหนัก เธอคิดไม่ตกเลยด้วยซ้ำความหวังและโอกาสที่จะได้รู้ว่าผู้หญิงที่ชื่อรดาเป็นใครพังทลายลงประจวบเหมาะกับที่ร้านขนมของเธอเสร็จเป็นที่เรียบร้อย ปรียาดาเลยเอาเวลาทั้งหมดที่มีมาทุ่มเทกับร้านขนมของเธอแทนการตามสืบเรื่องของผู้หญิงคนนั้น วันเวลาค่อย ๆ ผ่านไปเธอแทบจะไม่ได้สนใจเรื่องของผู้หญิงคนนั้นเลยด้วยซ้ำ ไม่พยายามสืบหาว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แทบจะลืมไปเลยว่าตัวเธอเคยพยายามตามหาคนคนหนึ่งมากแค่ไหน ปรียาดากลับมาโฟกัสที่ปัจจุบัน มีความสุขกับร้านขนมและมีความสุขกับคนเป็นสามีของตัวเอง เรียกได้ว่าเธอลืมเลือนผู้หญิงที่ชื่อรดาไปโดยปริยาย "อรุณสวัสดิ์ค่ะสามี" ปรียาดาเอ่ยทักทายธิปติพัศในยามเช้าพร้อมกับวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าชายหนุ่มที่เพิ่งเดินมาทิ้งตัวนั่งลง "ทานข้าวไหมคะ ปันทำข้าวต้มกุ้งไว้ให้พี่ภีมด้วยนะ" ถึงแม้งานที่ร้านขนมจะหนักเพราะเธอควบคุมและดูแ

หลังจากเข้ามาในห้องทำงานปรียาดาก็ไม่คิดจะกลับออกไปอีก เธอไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นกลับไปหรือยัง เธอไม่อยากจะเห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ ปรียาดาเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้องทำงาน จวบจนถึงเวลาปิดร้านเป็นเวลาเดียวกันที่รถของธิปติพัศแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าร้าน "เหนื่อยไหมครับวันนี้" ธิปติพัศเข้ามาหาปรียาดาในห้องทำงาน เขาถามเธอพร้อมยกมือลูบศีรษะทุยเล็กอย่างแผ่วเฝ้ามองดวงหน้าหวานที่แสดงความเหนื่อยล้าออกมาจนปิดไม่มิด "ไม่เหนื่อยค่ะ" แต่ถึงกระนั้นปรียาดาก็พยายามทำหน้าสดใสส่งเสียงเจื้อยแจ้วตอบกลับธิปติพัศไป "แล้วพี่ภีมเหนื่อยไหมคะ" เอียงคอถามเขาอย่างน่ารัก "ไม่เหนื่อยครับ เรากลับบ้านกันดีกว่า" "ขอปันเก็บของแป๊บหนึ่งนะคะ" "โอเคครับ" ธิปติพัศปลีกตัวมานั่งรอปรียาดาอยู่ที่โซฟามุมห้องทอดสายตามองตามร่างแบบบางที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่กับการเก็บของด้วยความรู้สึกหลากหลาย จนเมื่อปรียาดาเก็บของเสร็จทั้งเขาและเธอก็ต่างพากันมาที่รถ "ปันอยากไปไหนก่อนกลับบ้านไหมครับ" เมื่อเข้ามานั่งอยู่ในรถได้จนสำเร็จชายหนุ่มก็หันมาถามหญิงสาว "ปันอยากกลับบ้านมากกว่าค่ะ" "โอเคครับ" ธิปติพัศตอบรับคำของภรรยาก่อนจะหันไปพย