All Chapters of คุณสามีไม่เคยรัก: Chapter 31 - Chapter 40

"ทำไมภีมพูดแบบนี้อะ ภีมทำแบบนี้กับดาได้ยังไง" รดาแทบสิ้นสติเธอร่ำไห้ออกมาแทบขาดใจเมื่อโดนชายอันเป็นที่รักตัดบัวไม่เหลือใย เธอตรงเข้ามาระดมทุบอกของชายหนุ่ม พลั่ก แต่ก็โดนเขาผลักจนล้มลงไปนอนกับพื้นอย่างไม่ใยดีและไม่คิดจะแยแสเธอสักนิด ไม่คิดจะเหลียวมองเธอด้วยซ้ำว่าเธอเจ็บตรงไหนบ้างรึเปล่า เขาไม่แม้แต่จะชายตามองนั่นจึงทำให้รดารู้สึกเจ็บร้าวเพิ่มมากขึ้นไปอีก "เลิกบ้าได้แล้วดา ผมก็บอกอยู่ว่าผมรักใคร คุณเลิกกุเรื่องมาทำให้ครอบครัวของผมพังได้แล้ว" ยิ่งได้ยินแบบนั้นรดาก็ยิ่งเสียใจ เธอไม่คิดไม่ฝันเลยว่าชายหนุ่มจะทำกับเธอแบบนี้ "ภีม" รดาเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มอย่างสิ้นหวัง แต่ทว่าเขากลับไม่สนใจใยดีเธอสักนิด เขาเลือกที่จะไปโอบกอดภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ธิปติพัศคุกเข่าลงต่อหน้าปรียาดา "เชื่อพี่นะครับปัน พี่กับรดาเราไม่ได้เป็นอะไรกัน พี่กับเขาเคยคบกันก็จริงแต่มันก็นานมากแล้ว ตอนนี้พี่รักแค่ปัน รักแค่ปันจริง ๆ ได้โปรดเชื่อใจพี่เถอะนะครับ" ธิปติพัศเอ่ยย่างอ้อนวอนหวังให้หญิงสาวเชื่อในคำพูดของเขามากกว่าคำพูดของรดา การกระทำของธิปติพัศที่แสดงออกมาทำให้ปรียาดาตระหนักได้ว่าเธอคิดถูกแล้วที่เลื

"ร้องไห้ไหมลูก" เพียงพ้นออกมาจากคฤหาสน์อธิราชบดินทร์ปรียาดาก็ก้าวขาขึ้นรถอย่างไม่คิดหันกลับไปเหลียวมอง กระทั่งที่ตัวรถค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปจากที่แห่งนี้อย่างช้า ๆ แต่ปรียาดาก็ไม่คิดที่จะปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ เธอนั่งนิ่งราวกับไม่รู้สึกรู้สาเสมือนว่าวิญญาณของเธอหลุดออกจากร่างไปเสียแล้ว แต่ถึงกระนั้นน้ำตาของเธอก็ไม่มีให้เห็นสักหยดด้วยความที่เป็นห่วงลูกสาวสุดหัวใจ คุณนายม่านฟ้าเลยขยับตัวเข้าหาโอบกอดเพื่อปลอบประโลมแก้วตาดวงใจของเธอด้วยความรักที่มีล้นอก ปรียาดานิ่งเกินไปจนเธอกลัว ความเจ็บปวดที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของลูกสาวทำหัวใจคนเป็นแม่อย่างเธอปวดหนึบไม่ต่างกัน "ไม่ค่ะแม่ น้ำตาของปันมีค่ามากกว่านั้น" ปรียาดาเด็ดขาดพอตัว แม้ภายในใจจะรวดร้าวเพียงใด แม้หัวใจของเธอจะแตกสลาย แม้ว่าเธอจะเจ็บเจียนตายเธอก็ไม่คิดจะร้องไห้ออกมา สิบสองปีที่เธอทนรอเขาอย่างไม่มีค่า เสียน้ำตาให้เขานับครั้งไม่ถ้วน มันเพียงพอแล้วที่เธอจะร้องไห้กับผู้ชายที่ชื่อว่าธิปติพัศ ถึงแม้ว่าวันนี้เธอจะต้องกระอักจนช้ำใจตายน้ำตาสักหยดเธอก็จะไม่ให้มันไหลลงมา ในเมื่อความรักที่เธอให้เขาไปมันไม่มีค่า เธอก็ขอคืนกลับมาเพื่อมอบให้

"พี่โอเคไหม พี่หายไปนานเลยนะ" มันนานจนเขาคิดถึง เฝ้ารอที่จะเจอเธอทุกวัน ไปรอที่ร้านขนมของเธอทุกวันแต่ไม่มีวี่แววว่าเธอจะเปิดสักที ตั้งแต่เธอบอกจะไปเลี้ยงฉลองครบรอบแต่งงาน เธอก็หายไปเลย จนวันนี้ที่มาเจอกันด้วยความบังเอิญ รัชชานนท์จ้องเสี้ยวหน้าปรียาดานิ่งเหมือนกับหลุดไปในภวังค์ เขาคิดถึงเธอจัง คิดถึงมาก ๆ เลย "หื้ม" ปรียาดาร้องออกมาด้วยความแปลกใจก่อนจะหันหน้ามามองคนที่จ้องมองเธอก่อนอยู่แล้วเล็กน้อย "ผมไปหาพี่ที่ร้านน่ะ" รัชชานนท์อธิบายเพิ่มเมื่อเห็นปรียาดาทำหน้าแปลกใจ "อ๋อ" ปรียาดาร้องอ๋อออกมาก่อนจะเบนสายตากลับมามองยังภาพเบื้องหน้าแล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ นานนับนาทีที่เงียบไม่พูดอะไรในขณะที่รัชชานนท์ก็เฝ้ารอคำตอบแบบไม่คิดท้วงติง "ฉันคงไม่ได้เปิดร้านขายขนมแล้วล่ะ" ปรียาดาพึมพำเสียงแผ่วออกมา "ทำไมล่ะครับ" รัชชานนท์ไม่เข้าใจว่าทำไมปรียาดาถึงเปิดร้านขายขนมไม่ได้ เขาสังเกตเธออยู่ตลอดตอนที่อยู่ร้านขนมของเธอ เขาเห็นว่าปรียาดามีความสุขมากขนาดไหนที่ได้ทำสิ่งนั้นแล้วเหตุใดกันเธอถึงไม่ได้ทำมันต่อไป เธอติดปัญหาอะไรรึเปล่า รัชชานนท์อยากรู้จัง "เหตุผลส่วนตัวน่ะ" "......." รัชชานนท์เง

"คุณพ่อจะให้ปันไปดูงานที่กรุงเทพแทนเหรอคะ" ปรียาดาถามย้ำคนเป็นพ่อเพื่อตอกย้ำในสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่ว่าเธอไม่ได้หูฝาดไป "ใช่ลูก ไปดูงานแทนพ่อหน่อยนะ พ่อติดธุระพาแม่เราไปเที่ยวฉลองครบรอบวันแต่งงาน" "โรแมนติกจังเลยนะคะ" ปรียาดารู้สะอึกเล็กน้อยเหตุการณ์เมื่อวันวานไหลย้อนเข้ามาฉายภาพนั้นอีกครั้ง ความเจ็บช้ำที่พาลพบมันไม่เคยจางไปจากหัวใจ ความวูบโหวงแล่นพล่านอยู่กลางอกก่อนที่ปรียาดาจะตั้งสติแล้วสลัดเรื่องวันนั้นทิ้งไป ปั้นหน้ายิ้มทำเหมือนไม่มีอะไรเอ่ยกระเซ้าเย้าแหย่คนเป็นพ่ออย่างไม่จริงมากนัก "แน่นอน ครบรอบแต่งงานสามสิบปีทั้งทีมันไม่ธรรมดาอยู่แล้ว" ครองคู่กันมาอย่างยาวนานแต่ทว่าความรักที่เจ้าสัววิชัยมีให้คุณหญิงม่านฟ้าไม่เคยเปลี่ยนไป มันยังคงเหมือนวันแรกที่ได้คบหาและอยู่กินมาเป็นคู่ชีวิต "อิจฉาคุณแม่จังเลยค่ะ ที่คุณพ่อรักคุณแม่ขนาดนี้" ปรียาดายิ้มบาง ๆ ถึงจะเคยผิดหวังในชีวิตคู่มาแล้วครั้งหนึ่งแต่ปรียาดาก็หวังว่าสักวันหนึ่งจะมีใครสักคนเข้ามาทำให้เธอรู้สึกโชคดีแบบคุณแม่ของเธอบ้าง "พ่อก็รักหนูไม่น้อยไปกว่าแม่นะปัน" เมื่อเห็นแววตาแสนเศร้าของลูกสาวเจ้าสัววิชัยก็ขยับตัวเข้าไปสวมกอดลูบ

หลังจากพูดคุยเคลียร์ใจกันจบปรียาดาก็อาสาขับรถมาส่งธิปติพัศที่บ้าน เธอจอดรถลงที่หน้ารั้วขนาดใหญ่แทนการขับเข้าไปจอดในคฤหาสน์อธิราชบดินทร์ "ปันส่งพี่ภีมตรงนี้นะคะ" ปรียาดาหันมาบอกลาธิปติพัศอีกครั้ง "ขอบคุณมากนะครับปัน พี่ขอให้ปันโชดีนะครับ" ธิปติพัศอวยพรให้กับปรียาดาอีกครั้ง เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าชีวิตของปรียาดาหลังจากนี้จะมีแต่ความสุข มีคนรักที่ดีที่ไม่ทำให้เธอต้องเสียใจ อยู่ดูแลเธอไปจนชั่วนิรันดร์ "ลานะคะ" บอกลากันเพื่อลากันจริง ๆ จัง ๆ สักที เมื่อธิปติพัศลงจากรถไปเธอและเขาโบกมือลากันอีกครั้ง ธิปติพัศยืนส่งปรียาดาจนเธอขับรถลับสายตาไปเขาถึงได้เดินเข้าบ้านใหญ่ การปรากฏตัวของธิปติพัศเรียกเสียงฮือฮาให้กับเหล่าบอดี้การ์ดและเหล่าแม่บ้านที่ได้เป็นอย่างดี ทุกคนดีใจเป็นอย่างยิ่งที่คุณชายของบ้านกลับบ้านมาสักที และเสียงเอะอะโวยวายของเหล่าลูกน้องเรียกความสนใจให้กับสองสามีภรรยาที่นั่งอยู่ในบ้านได้เป็นอย่างดีจึงพากันเดินออกมาดูที่หน้าบ้านก่อนจะชะงักกึกร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจเมื่อลูกชายอันเป็นที่รักยอมกลับบ้านมาสักที "ผมขอโทษนะครับ" ธิปติพัศไม่ช้าเมื่อเดินมาถึงตัวพ่อกับแม่เขาไม่ลังเลท