Episode10

แม้นว่าธิปติพัศจะใช้เวลาคุยโทรศัพท์เป็นเวลานานแต่ปรียาดาก็ไม่ยอมไปไหน เธออดทนนั่งรอเขาแบบใจจดใจจ่ออยากรู้แทบแย่ว่าคนที่โทรเข้ามาหาเขาในเวลานี้เป็นใคร

จนกระทั่งที่เวลาผ่านไปครู่ใหญ่กระจกระเบียงถูกเลื่อนเปิดพร้อมกับธิปติพัศที่เดินเข้ามา เขาชะงักเล็กน้อยที่เห็นหญิงสาวยังนอยู่ในห้องทำงาน เขาคิดว่าเธอจะกลับห้องไปแล้วเสียอีก

"ใครโทรมาเหรอคะ" ไม่รอเวลาให้มันผ่านไปปรียาดายิงคำถามในสิ่งที่ตัวเองอยากรู้ใส่ธิปติพัศทันที เธอจ้องหน้าเขานิ่ง

"ลูกค้าน่ะ" ธิปติพัศบอกปัดอย่างไม่ใส่ใจสาวเท้าเดินมาหาปรียาดา "นี่มันก็ดึกมากแล้วนะ พี่ว่าปันไปนอนดีกว่าไหม"

"......" ปรียาดามองธิปติพัศอย่างสงสัยหนักขึ้นไปอีกแต่เธอก็ไม่ได้คิดจะถามอะไรชายหนุ่มออกไปให้มากความ เก็บงำทุกความสงสัยไว้ในใจเธอต้องรู้ให้ได้ว่าคนที่ชื่อ รดา เป็นใคร ทำไมต้องโทรหาสามีเธอในยามนี้

ส่วนที่ธิปติพัศบอกว่าเป็นลูกค้า? เธออายุยี่สิบห้าแล้วนะคิดว่าเธอจะเชื่อคำของเขาหรือไง แล้วลูกค้าที่ไหนมันจะโทรหาคนอื่นยามดึกแบบไร้ความเกรงใจได้ขนาดนี้กัน

"ปันอยากนอนพร้อมพี่ภีม" อยากให้เธอนอนก็ได้ แต่เขาต้องไปนอนกับเธอ

"แต่พี่ยังทำงานไม่เสร็จ"

"ปันขอวันหนึ่งได้ไหมคะ วันนี้ให้ปันได้ไหม ปันอยากนอนกอดพี่ภีม อยากนอนกอดสามีของปัน นะคะ นะคะพี่ภีม" ปรียาดาอ้อนหนักเธอจับมือธิปติพัศแนบแก้ส่งสายตาเว้าวอนเขาสุดฤทธิ์เพื่อให้เขาใจอ่อน

ธิปติพัศทำหน้าครุ่นคิดเพียงครู่ก่อนจะพยักหน้าตอบตกลง

"ก็ได้"

"เย่ พี่ภีมของปันน่ารักที่สุด" ปรียาดากระโดดโลดเต้นราวกับเด็กน้อยก็ไม่ปาน เธอตวัดวงแขนโอบกอดลำคอชายหนุ่มพร้อมโน้มใบหน้าเขาเข้าหาแล้วจุ้บปากเขาเบา ๆ "ไปค่ะ ไปนอนกัน" จับมือชายหนุ่มเดินออกจากห้องทำงานมายังห้องนอนของเรา

ธิปติพัศที่มองการกระทำของปรียาดาอยู่ตลอดตั้งแต่เธออ้อนเขาให้มานอนด้วยกัน กระโดดโลดเต้นเหมือนม้าดีดกระโหลก โน้มหน้าเขาเข้าหาแล้วจุ้บปากเขาแรง ๆ ทุกการกระทำของเธอทำธิปติพัศใจสั่น เผลอหวั่นไหวให้กับท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูนี้

เมื่อความคิดและความรู้สึกเริ่มเตลิดธิปติพัศสะบัดหน้าแรง ๆ ใช้มือตบหน้าตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติตัวเองให้กลับมา

การที่เขารู้สึกหวั่นไหวกับปรียาดามันไม่ใช่เรื่องที่ดี

วันนั้นกับวันนี้

ทุกความรู้สึกที่เขาเคยมีมันเปลี่ยนไปแล้ว

"มาค่ะ พี่ภีมเรามานอนด้วยกัน" ปรียาดาตบที่ว่างข้าง ๆ ให้คนที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ปลายเตียงขึ้นมานอนข้าง ๆ เธอ

"พี่ขอไปอาบน้ำก่อน" เพราะตั้งแต่กลับมาจากทำงานเขายังไม่ได้อาบน้ำเลยด้วยซ้ำ จะให้นอนสภาพนี้คงไม่ไหวเขากลัวว่าปรียาดาจะเหม็นกลิ่นเหงื่อจากตัวเขาได้ มันจะพลอยทำให้เธอนอนไม่หลับ

"อย่านานนะคะ ปันรอ"

"ถ้าปันง่วง ปันนอนได้เลยครับ"

"ไม่ค่ะปันจะรอ" ปรียาดาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมองตามมือของธิปติพัศที่วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนที่เธอจะเบนสายตากลับมามองเขา

ธิปติพัศเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว ปรียาดาไม่ช้ารีบลุกจากที่นอนคว้าหมับเข้ากับโทรศัพท์มือถือของเขา

"บ้าจริง" ปรียาดาสบถออกมาด้วยความหัวเสียเมื่อธิปติพัศตั้งรหัสปลดล็อกหน้าจอ เธอพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองให้นิ่งและพยายามนึกรหัสผ่านที่เธอคิดว่าใช่

แต่ไม่ว่าเธอจะใส่รหัสอะไรมันก็ไม่ถูกสักอย่าง

วันเกิดเขา

วันเกิดเธอ

วันแต่งงานของเรา

มันไม่มีอะไรถูกเลย

"บ้าจริง" เป็นอีกครั้งที่ปรียาดาสบถออกมาด้วยควาหัวเสียก่อนจะวางโทรศัพท์ของธิปติพัศไว้ที่เดิม วงศาการวางแบบเดิมเป๊ะ ๆ แล้วพาตัวเองกลับมานอนที่เก่า

แกร่ก

เป็นจังหวะเดียวกันที่ประตูห้องน้ำเปิดออกพร้อมกับธิปติพัศที่เดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพผ้าขนหนูพันรอบเอวผืนเดียว

"เซ็กซี่จัง" ปรียาดาเอ่ยชมเธอทำตัวปกติราวกับเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จ้องมองหยดน้ำบนแผงอกของธิปติพัศเป็นประกายลอบกลืนน้ำลายราวกับคนโรคจิต

"หึ" เขาที่เห็นคนตัวเล็กทำท่าทางหื่น ๆ ก็เค้นหัวเราะในลำคอออกมาเบา ๆ แสร้งเดินเข้ามาหาเธอทั้งสภาพอย่างนั้นใช้มือผลักศีรษะเธอเบา ๆ "เด็กหื่น"

ปรียาดาย่นจมูกเมื่อโดนธิปติพัศด่า เธอไม่ได้ตั้งใจมองเขาด้วยสายตาแบบนั้นสักหน่อย ไม่ได้ตั้งใจกลืนน้ำลายให้เขาเห็น แต่เป็นเขานั่นแหละที่ตั้งใจยั่วเธอตั้งใจโชว์แผงอกขาว ๆ ให้เธอมอง เพราะฉะนั้นเขาจะมาโทษว่าเธอเป็นคนหื่นไม่ได้

"น้ำกำเดาไหลแล้วนะ" ธิปติพัศเย้าแหย่อย่างไม่จริงจังมากนัก

"บ้าน่าพี่ภีม" ก่อนจะโดนปรียาดามองค้อนกลับมาเบา ๆ

เมื่อแกล้งกันจนพอใจธิปติพัศก็เดินไปใส่เสื้อผ้าแล้วเดินย้อนกลับมาล้มตัวลงนอนข้าง ๆ ปรียาดา เขาดึงตัวเธอเข้ามาใกล้สอดแขนเข้าไปใต้ต้นคอของเธอ ปรียาดาเองก็ไม่น้อยหน้าเธอตะแคงข้างเข้าหาธิปติพัศ ตวัดวงแขนโอบกอดเขา เงยหน้าจุ้บปากเขาเบา ๆ เช่นเดียวกันกับธิปติพัศที่จูบปากเธอกลับ

"ฝันดีครับ"

"ฝันดีค่ะ"

บอกฝันดีออกมาพร้อมกันแล้วค่อย ๆ ปิดตาหลับเข้าสู่ห้วงนิทรา

ภายในห้องนอนที่มืดสลัวมีใครคนหนึ่งที่หลับไปแล้วและมีใครหนึ่งคนที่ยังลืมตามองเพดานผ่านความมืดอยู่

ปรียาดานอนไม่หลับเธอลืมตามองเพดานอยู่อย่างนั้น แววตาของเธอฉายชัดถึงความกังวล ชื่อของบุคคลปริศนาวนเวียนอยู่ในสมองรบกวนระบบประสาทของเธอมันทำให้เธอนอนไม่หลับ

เธอคิดมากต่าง ๆ นานา

แค่แวบแรกที่เห็นชื่อของคนที่โทรเข้ามาหาธิปติพัศ ความรู้สึกของเธอมันก็บอกได้ทันทีเลยว่าบุคคลปริศนาที่เธอสงสัยไม่ธรรมดา และยิ่งเห็นท่าทางของธิปติพัศที่รีบหยิบโทรศัพท์หลบไม่ให้เธอเห็น ออกไปคุยกันแบบสองต่อสองเหมือนไม่อยากให้เธอได้ยิน เธอก็ยิ่งเชื่อในความรู้สึกของตัวเอง

เธออยากรู้ว่าเธอคนนั้นเป็นใคร ใช่คนที่ทำพี่ภีมของเธอเปลี่ยนไปรึเปล่า...

เพราะเอาแต่คิดมากเลยทำให้ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมาหนังตาล่างและหนังตาบนของปรียาดาไม่ได้เจอกันเลย

"ทำไมสภาพเป็นแบบนั้นครับ เหมือนคนไม่ได้นอนยังไงยังงั้นเลย"

"ไม่ได้นอนก็บ้าแล้วค่ะพี่ภีม หมอนข้างกอดอุ่มมากขนาดนี้" ปรียาดาตอบคำถามธิปติพัศแกมหยอกล้อ ก่อนจะวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าเขา

"ขอบคุณครับ" ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณเบา ๆ พร้อมหยิบกาแฟที่ปรียาดาชงให้ขึ้นจิบ

"วันนี้ปันว่าจะไปดูร้านขนมหน่อยน่ะค่ะ อยากไปดูให้เห็นกับตาว่าคืบหน้าไปถึงแล้ว"

"ก็ดีครับ อะไรที่ปันไม่ชอบปันจะได้แก้ไขทันท่วงที ยังไงก็ให้นพขับรถไปให้นะ"

"ค่ะ"

"พี่ไปทำงานก่อน"

"ตั้งใจทำงานนะคะ" เธอโบกมือบ๊ายบายเขาที่เดินออกจากบ้านไปหลังจากหอมแก้มเธอเสร็จ

และวันนี้แหละเธอจะตามเขาไปที่ทำงาน จะไปดูให้เห็นกับตา ว่าคนที่ชื่อ รดา อยู่ที่นั่นไหม