All Chapters of คุณสามีไม่เคยรัก: Chapter 41 - Chapter 50

ปรียาดากับรัชชานน์คุยกันต่อสักพักก่อนต่างคนต่างแยกย้ายกันไปนอนเนื่องจากพรุ่งนี้ต้องตื่นมาทำงานแต่เช้า ในเวลาเจ็ดโมงตรงของเช้าวันถัดมาปรียาดาขับรถตรงมายังบริษัทของรัชชานนท์เพื่อคุยแบบงานและวางแผนงานกัน เครื่องเพชรที่จะร่วมกันทำและออกแบบลวดลายมีมูลค่าหลายล้านบาท เพื่อกันความผิดพลาดที่จะมารัชชานนท์กับปรียาดาจึงต้องวางแผนกันแบบรัดกุมในสิ่งที่ลูกค้าบรีฟมาก่อนจะส่งผลงานให้กับคนออกแบบต่อ และทันทีที่ปรียาดาก้าวเข้ามาในบริษัทของรัชชานนท์เธอก็ตกเป็นเป้าสายตาของพนักงานเกือบทั้งบริษัท สายตาหลากหลายคู่ที่มองมาทำปรียาดารู้สึกประหม่าไม่น้อย เธอรีบสับขาให้ไว้ขึ้นเพื่อก้าวไปหาเลขาของรัชชานนท์ที่ยืนรออยู่ตรงหน้าลิฟต์ "คุณเขื่อนรออยู่ที่ห้องแล้วค่ะ" เลขาสาวผายมือให้ปรียาดาเดินเข้าไปในลิฟต์ที่เธอกดไว้รอก่อนจะเอ่ยรายงานว่าเจ้านายของเธอได้รอหญิงสาวอยู่ที่ห้องทำงานแล้ว "ขอบคุณค่ะ" ปรียาดาโค้งศีรษะเล็กน้อยอย่างมีมารยาทก่อนจะก้าวขาเข้ามาอยู่ในลิฟต์ เมื่อกดตัวเลขระบุชั้นที่ต้องการตัวลิฟต์ก็เริ่มทำงานครู่ใหญ่ลิฟต์ก็พุ่งทะยานพาปรียาดามายังชั้นที่รัชชานนท์อยู่ "เชิญเลยค่ะคุณปัน" เลขาสาวทำหน้าที่เปิด

หลายวันต่อมา การออกแบบเครื่องเพชรร่วมกันกับรัชชานนท์จบไปแล้ว แต่ปรียาดายังคงอยู่กรุงเทพทำงานด้านอื่น ๆ ให้กับคุณพ่อของเธออยู่ บ้านของปรียาดานอกจากทำธุรกิจเหมืองแร่ ที่บ้านของเธอก็ยังมีธุรกิจอีกหลายอย่าง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นพ่อของเธอก็ไม่ได้ดูแลธุรกิจคนเดียว มีหลานชายอย่างตันติวัตรช่วยดูแลด้วย หลายวันมานี้ปรียาดากลับมาทำงานหนักอีกครั้ง เมื่องานมีเข้ามาไม่เว้นวันเธอแทบไม่ได้พักผ่อนแต่ปรียาดาก็ไม่เคยบ่นเลยว่าเหนื่อย มันเป็นความท้าทายอย่างหนึ่งที่พอได้ทำแล้วเธอกลับรู้สึกว่าชอบมันซะอย่างนั้น ปรียาดาชอบทำงาน เพราะเวลาที่ทำงานสมองของปรียาดาก็จะไม่ได้ว่างไปคิดเรื่องอย่างอื่นที่มันผ่านมาแล้ว ตั้งแต่เช้าของวันปรียาดาจึงยังไม่ได้ออกจากห้องทำงาน ยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างขะมักเขม้นแข็งขัน ก็อก ก็อก จวบจนเที่ยงวันที่ประตูห้องทำงานของเธอโดนเคาะจากด้านนอก ปรียาดาเลยผละหน้าจากงานที่ทำขึ้นมาเงยหน้ามอง เรียวคิ้วบางขมวดเข้าหากันมุ่นด้วยความแปลกใจ เวลาเที่ยงของวันแบบนี้เลขาหน้าห้องคงกำลังไปพักเที่ยงอยู่และคนที่เคาะประตูคงไม่ใช่เธอแน่ ๆ ปรียาดาขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าเป็นใครกัน ก่อนจะหยัดตัวลุกข

เมื่อเคลียร์ทุกอย่างเข้าใจกันแล้วเหตุการณ์ระหว่างเธอกับรัชชานนท์ก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ รัชชานนท์กลับมาหยอดคำหวานใส่เธอไม่หยุดจนเธอต้องคอยทำหน้าเอือมระอาให้เขาอยู่บ่อยครั้ง "มาหาผมถึงที่นี่เป็นเพราะพี่คิดถึงผมใช่ไหม" จู่ ๆ รัชชานนท์ก็เอ่ยถามออกมาพร้อมมองหน้าปรียาดาด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่มอย่างมีเลศนัย "เปล่าสักหน่อย" ปรียาดาไหวไหล่เบา ๆ เธอไม่ได้คิดถึงรัชชานนท์หรอกเพราะต่อให้ไม่เจอกันเราก็คุยกันอยู่ทุกวันอยู่แล้ว แต่ที่เธอมาก็เพราะอยากมาให้เห็นกับตาว่ารัชชานนท์เป็นอะไรถึงได้เอาแต่หลบหน้าเธออยู่เรื่อยไปพอได้รู้เหตุผลของเขาเธอก็รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลย "ปากแข็ง" ชายหนุ่มกระเซ้าเย้าแหย่หญิงสาวอย่างไม่จริงจังมากนัก เขาไม่ได้คิดมากหรือคิดน้อยใจหญิงสาวหรอกนะที่เธอตอบออกมาแบบนั้น มันไม่ใช่เวลาน้อย ๆ ที่เราเรียนรู้กัน เราต่างก็รู้ความรู้สึกของกันและกันดีว่าตอนนี้เราต่างคิดอะไรอยู่ รัชชานนท์จากตอนแรกที่อยากได้หญิงสาวเป็นแฟนมาก ๆ ตื้อเธอไม่หยุดแต่พอถึงจุด ๆ หนึ่ง เขาก็พึงคิดได้ว่าควรให้เวลากับปรียาดาเนื่องจากเธอเพิ่งสาหัสกับรักครั้งเก่ามา บาดแผลในใจของเธอยังคงไม่จางหาย อีกทั้งตอนนี้ที่รั

'ต่อให้เราจะเคยเป็นดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาเพราะมือใคร แต่วันใดที่ถึงเวลาอันเหมาะสมดอกไม้ที่เคยเหี่ยวก็กลับมาผลิบานสวยสะพรั่งได้อีกครั้ง' ฉันเคยอ่านเจอประโยคนี้ในนิยายเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องราวความรักของสามีภรรยาที่ต้องเลิกรากันเพราะสามี มีชู้ หลังจากที่หย่ากันได้ไม่นาน ตัวภรรยาก็ได้เจอรักครั้งใหม่ เขาคนนั้นเป็นผู้ชายที่ดีพร้อมและอยู่ดูแลเธอไม่ห่าง เธอเปรียบตัวเองเป็นดั่งดอกไม้ที่เหี่ยวตาย และกลับมาบานสะพรั่งอีกครั้งเมื่อได้รับการดูแลอย่างดีเยี่ยม ได้รับความรักอย่างเปี่ยมล้น ความรักที่เธอไม่ต้องแบ่งแย่งกับใคร ความรักที่เป็นของเธอเพียงคนเดียว มันน่าตลกมาก ๆ เมื่อนิยายเรื่องนั้นที่ปรียาดาเธอได้อ่านดันมีเนื้อหาคล้ายกันกับชีวิตของเธอ ปรียาดาที่เคยเทิดทูนความรัก มอบทั้งกาย มอบทั้งใจให้ แต่สุดท้ายแค่เพียงเศษเสี้ยวหัวใจของเขาคนนั้นเธอก็ไม่เคยได้กลับมา สองปีเต็ม ๆ ที่เธอใช้เวลาทำใจหลังจากเลิกรา ภาพวันวานและเหตุการณ์วันนั้นมันยังตามหลอกหลอนอยู่ทุกคราแล้วมันก็ค่อย ๆ จางหายไปตามกาลเวลา ไม่นึกถึงเท่ากับไม่เจ็บปวด ปรียาดาจึงพยายามไม่นึกถึงมัน เหตุการณ์วันนั้นจางหายไปจากความรู้สึกแต่ทว่ามันกลับไม่

เช้าของอีกวัน ในเวลาแปดโมงเช้าของอีกวันกลับมีหนึ่งคนที่ยังคงนอนซมซุกหน้าเข้ากับหมอนข้างด้วยความอ่อนเพลีย และสาเหตุที่ทำให้หญิงสาวตื่นสายขนาดนี้เหตุก็มาจากบทรักอันเร่าร้อนเมื่อคืนอย่างไรล่ะ "อื้อ" ปรียาดาร้องครางออกมาเบา ๆ อย่างนึกรำคาญพลางยกมือขยี้ตาตัวเองน้อย ๆ เมื่อแสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านแยงตาเธอเต็ม ๆ เห็นดังนั้นปรียาดาจึงพลิกกายหนีหมายจะกอดคนด้านข้างที่เธอคิดว่าเขายังนอนอยู่แต่ทว่าพอลืมตามองเธอกลับพบแต่ความว่างเปล่า เรียวคิ้วสวยของหญิงสาวขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความสงสัยพลางพึมพำถามเสียงแผ่วเบาว่าเขา "ไปไหนกันนะ" ถึงจะสงสัยแต่ปรียาดาก็เลือกที่จะนอนนิ่ง ๆ อยู่อย่างนั้น ผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ เธอถึงยอมลุกจากที่นอน ในจังหวะที่กำลังก้าวเดินปรียาดาเบ้หน้าออกมาเล็กน้อยเมื่อความเจ็บตรงส่วนนั้นแปร๊บขึ้นมาให้เธอรู้สึกเจ็บจนต้องยืนนิ่งอยู่กับที่สักพัก แต่ถึงอย่างนั้นปรียาดาก็พาตัวเองเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวได้จนสำเร็จ แกร่ก ทันทีที่เธอเปิดประตูห้องนอนออกมากลิ่นหอม ๆ ที่คล้ายกับอาหารก็โชยมาทันที นั่นจึงทำให้ปรียาดารู้ว่าคนที่เธอกำลังตามหาอยู่ อยู่ในห้องครัวแน่ ๆ เมื่อคิดได้ดังนั