Episode34

ปรียาดาแยกกันกับพ่อแม่ที่หน้าบ้านของธิปติพัศ หญิงสาวขับรถมุ่งหน้ามายังสวนสาธารณะที่เธอเคยมาแล้วครั้งหนึ่ง ปรียาดาเพียงต้องการหาที่สงบนั่งเพื่อคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเพียงคนเดียว

เธอพาตัวเองมานั่งจ้ำอ้าวลงกับพื้นหญ้านั่งกอดเข่ามองแอ่งน้ำที่ไกลสุดลูกหูลูกตาด้วยความรู้สึกหลากหลาย เธอนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นพลันขอบตาของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อ ๆ จนเธอต้องเงยหน้ากระพริบตาถี่เพื่อไล่หยดน้ำตาที่มันคลอเบ้าไม่ให้ไหลออกมา

เธอก็เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาธรรมดาคนหนึ่งไม่ได้วิเศษวิโสมาจากไหน ไม่ได้มีเวทมนตร์อะไร เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ร้องไห้ได้และเจ็บเป็น ต่อให้เธอพยายามทำตัวเข้มแข็งต่อหน้าทุกคนแต่พออยู่ตัวคนเดียวเธอก็คือคนอ่อนแอคนหนึ่งเท่านั้น

ปรียาดาน้ำตาไหลนะแต่เธอก็ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาม เธอยอมรับต่อสิ่งที่มันเกิดขึ้นได้ เธอพร้อมก้าวเดินต่อไป ต่อให้วันนี้เธอจะเสียใจหรือรู้สึกแย่แค่ไหนแต่เชื่อเถอะว่าสักวันหนึ่งเธอจะโตขึ้นและเข้มแข็งมากกว่านี้แน่นอน

ปรียาดาล้วงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาเธอเปิดอัลบั้มภาพที่เคยถ่ายรูปธิปติพัศตอนเผลอเอาไว้บ่อย ๆ มาเปิดดู ในโทรศัพท์ของเธอมีรูปของธิปติพัศทุกอริยบถ