All Chapters of องค์หญิงเชื่อมสัมพันธ์เช่นข้าแอบรักสวามี: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 22เครื่องมือสั่งสอนพระชายาหัวดื้อคืนก่อนพระชายาหลัวตื่นเต้นกับการจะได้ทำพันธะสัญญากับชิงหลิง ทว่าคืนนี้นางกลับทุกข์ใจเป็นที่สุด เมื่อตนเป็นผู้ส่งชิงหลิงไปหาสวามีเสือหิวของตนเองกับมือ“ชิงหลิงไปที่ตำหนักใหญ่แล้วใช่หรือไม่”ความจริงชิงหลิงสามารถปฏิเสธได้ แต่เมื่อพระชายาหลัวผู้เป็นนายเอ่ยปากด้วยตนเอง ชิงหลิงจึงทำเพียงพยักหน้ารับด้วยสายตาเศร้าซึมเช่นเดิม สายตาที่นางนึกถึงทีไรก็ปวดใจทุกครั้ง“เข้าไปรอท่านอ๋องที่ห้องบรรทมแล้วเพคะ”เมื่อได้ยินนางกำนัลตอบเช่นนั้น พระชายาหลัวก็เอนตัวลงพร้อมปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาในทันที ด้วยเป็นนางกำนัลคนสนิทมานานจึงรู้ว่าพระชายาของตนร้องไห้เสียใจเพื่อใครโถ่ คุณหนูของข้า กำลังจะมีความสุขแล้วแท้ ๆ“พระชายาโปรดระงับความเศร้าโศกเถิดเพคะ”“ฮึก เจ้าออกไปเถอะ เปิ่นหวางเฟยอยากอยู่คนเดียว”แม้นางกำนัลไม่อยากทิ้งนายสาวไว้ในห้องเพียงคนเดียว แต่สุดท้ายก็ตอบรับแล้วเดินไปเฝ้าหน้าห้อง พร้อมรับใช้พระชายาเสมอเมื่อยามเรียกใช้ณ ตำหนักใหญ่ชิงหลิงนั่งอย่างสงบนิ่งหลังจากที่ได้รับการปรนนิบัติล้างเนื้อตัวทุกซอกทุกมุมจากนางกำนัลแล้วยามนี้นางอยู่ในชุดผ้าเนื้อบาง ฝ่าเท้าไม่แ

บทที่ 24ขอบคุณที่เคยช่วยชิงหลิงไว้หลังจากเห็นสายตาของเซี่ยจือหมินที่มองตนแล้ว ชิงหลิงก็ตั้งคำถามขึ้นมาในใจว่าสายตาแบบนี้ใช่เจ็บปวดมากหรือไม่“เปิ่นหวางกำลังติดภารกิจสำคัญอยู่ แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้ท่านเซี่ยรอนานได้ จึงให้เข้ามารายงานในห้องบรรทมเลย ท่านเซี่ยคงไม่ถือสาใช่หรือไม่”เขาผละออกจากชิงหลิง ยืนหันหลังให้เซี่ยจือหมินแล้วปลดม่านผืนบางสีขาวลง ดังนั้นเซี่ยจือหมินจึงยังเห็นชิงหลินในร่างเปลือยเปล่านั่งพับเพียบอยู่บนเตียงเช่นเดิมส่วนอ๋องหนานหนิงจินสวมเพียงชุดตัวนอกเท่านั้น ความหมายคือเขาจะกลับไปสานต่อเรื่องอย่างว่าทันทีหลังจากที่คุยธุระกับเซี่ยจือหมินจบแล้ว“กระหม่อมเข้าป่าเฉินเพื่อไปตามล่าภูติมาแลกกับชิงหลิงพ่ะย่ะค่ะ”อ๋องหนุ่มยิ้มยักไหล่เบา ๆ“ทำอย่างไรดี ตอนนี้ชิงหลิงได้ทำพันธะสัญญากับพระชายาหลัวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นางได้มาให้ความสุขเปิ่นหวางในวันนี้ก็เพราะความอนุเคราะห์ของพระชายา ท่านเซี่ยต้องไปขอร้องนางแทนเปิ่นหวางแล้ว”ระหว่างเดินทางมาลั่วหยาง เซี่ยจือหมินได้ลองเดาไว้หลายสถานการณ์ทั้งยังหาทางรับมือไว้แล้ว ทว่าเขาไม่ได้เตรียมวิธีแก้ปัญหาสำหรับข้อนี้มาก่อนเหตุใดจึงเป็นพระชายาแท

บทที่ 26ตบตาข้าไม่ได้หรอกเสียงที่ดังขึ้นเรียกความสนใจจากทุกคนให้หันไปมอง เป็น ชิงหลิงที่อยู่ในชุดสีชมพูพอดีตัว กลับมาแต่งกายมีเสื้อผ้าครบชิ้นแล้ว ในมือถือชุดคลุมอัศวินของอ๋องหนุ่มเอาไว้เตรียมส่งคืนเจ้าของ“หมายความอย่างไรกันชิงหลิง”เซี่ยจือหมินขมวดคิ้วน้อย ๆ ด้วยเริ่มรู้สึกว่าการมาของนางกำลังจะทำให้เรื่องมันไม่จบเสียที ในใจตะโกนร้องลั่นขอเถอะนะชิงหลิง เรื่องกำลังจะจบสวยอยู่แล้วเชียว“เราไม่จำเป็นต้องยกเลิกพันธะสัญญากันก็ได้เพคะ เพราะเมื่อใดที่พระชายาบาดเจ็บ ชิงหลิงอยากรักษาพระชายาให้ทันท่วงที”“ชิงหลิงหมายความว่าอยากอยู่จวนนี้ต่อใช่หรือไม่”พระชายาหลัวเช็ดน้ำตาแล้วถามชิงหลิงด้วยท่าทางมีความหวัง ตรงข้ามกับอารมณ์ก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง“ชิงหลิงอยากอยู่ที่นี่ต่อเพราะพระชายา หากจะต้องไปจากที่นี่ก็เป็นเพราะพระชายาเช่นกัน”ใบหน้างามปรากฏรอยยิ้มขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเช่นกัน ทว่านางก็ชะงักไปเมื่อโดนคำพูดนี้ของเซี่ยจือหมิน“ถ้าชิงหลิงอยู่ที่นี่ก็ไม่ต่างจากสตรีของท่านอ๋องที่มีพันธะสัญญากับพระชายา ทั้งคู่จะทนได้หรือหากจะต้องใช้สามีคนเดียวกัน ตอนนี้ไม่เป็นไร แต่ตอนหน้าเล่าจะทนได้จริง ๆ หรือ”เซี

บทที่ 28ลบรอยไม่พูดพร่ำทำเพลงริมฝีปากหนาก็ประกบลงบนริมฝีปากบางในทันที รอยแรกที่เขาตั้งใจจะลบจนไม่เหลือกลิ่นอายเดิม ฟันคมขบริมฝีปากบางสลับกับดูดลิ้นเล็กสีแดงจนนางเผลอหลุดเสียงออกมา“อื้อ~”คนบังคับรถม้าย่อมได้ยินเสียงจากด้านในรถม้าอยู่แล้ว ทว่ารับใช้ใกล้ชิดท่านเซี่ยมานานย่อมรู้ว่าตนเองควรทำเป็นไม่ได้ยินเสียงเหล่านี้ ตั้งใจบังคับรถม้าต่อไปส่วนด้านในนั้นก็ไม่ได้สนใจคนภายนอกเช่นกัน เซี่ยจือหมินจัดการลอกคราบชิงหลินจนตอนนี้ท่อนบนเปล่าเปลือย อาภรณ์ด้านบนลงไปกองอยู่กับสะโพก อกอิ่มทั้งสองข้างถูกมือหนาบีบขย้ำไม่เบาแรง ริมฝีปากรุกรานนางจนหญิงสาวหัวหมุน ใจคิดอยากต่อต้านทว่าร่างกายกลับโหยหาสัมผัสจากเขา“...มือนั่นลูบไปทั่วแผ่นหลังชิงหลิง”มือใหญ่ละจากอกอิ่มไปสัมผัสแผ่นหลังเนียนนุ่ม ริมฝีปากไล้ไปยังไปหูขบกัดมันด้วยแรงอารมณ์ ไล้ลงมายังลำคอระหงทั้งยังฝากรอยที่ตอนนี้กลับมาขาวเนียนให้ขึ้นรอยแดงอีกครั้งหนึ่ง“อะ! ชิงหลิงเจ็บ”เมื่อริมฝีปากหนาไล้ลงมายังอกอิ่มครอบครองยอดถันตวัดลิ้นไล้วนอยู่ไม่กี่ครั้งก็ทำการฝังรอยฟันเอาไว้จนบริเวณใกล้ยอดถันห้อเลือด แม้ผิวของชิงหลิงจะบางมากทว่าไม่ได้เปราะบางถึงขนาดทำให้

บทที่ 30ฮูหยินท่านเซี่ยชิงหลิงมารู้ตอนนี้ว่าเซี่ยจือหมินเป็นบุรุษขี้โกหก เพราะเมื่อรถม้ามาถึงจวนเซี่ย เขาก็ยังมาต่อกับนางบนเตียงใหญ่ที่เรือนนอนของเขาอีกหนึ่งรอบ แรงเยอะจนชิงหลิงอดคิดไม่ได้ว่าเขาไปเอาพละกำลังมากมายเช่นนี้มาจากที่ใด“ชิงหลิงของเรายอดเยี่ยมยิ่งนัก รอยที่เราขบกัดเอาไว้หายไปหมดแล้ว ส่วนนี้เองก็กลับมาปรกติเหมือนไม่เคยผ่านศึกมาก่อน”ยามนี้ชิงหลิงและเซี่ยจือหมินกำลังนอนอยู่บนเตียงกว้าง ชายหนุ่มในร่างเปลือยเปล่าเลิกผ้าห่มสำรวจร่างกายชิงหลิงในเช้าวันต่อมา ปรากฏว่าร่องรอยที่สร้างขึ้นเมื่อคืนนี้สลายไปหมดเลย กลับมาเป็นชิงหลิงที่มีผิวขาวเนียนน่าสัมผัสเช่นเดิมทั้งยังกลิ่นกายหอมมากด้วย“เป็นปรกติของเผ่าวารีเจ้าค่ะ ไม่ต้องใช้เวทย์บทใดก็สามารถฟื้นฟูได้โดยธรรมชาติ แต่หากชิงหลิงหมั่นบำเพ็ญเพียรมากกว่านี้ ชิงหลิงจะสามารถฟื้นฟูร่างกายให้ท่านเซี่ยได้ด้วย”เซี่ยจือหมินมองมังกรตัวเขื่องที่ตอนนี้ผงาดขึ้นอีกแล้ว ละสายตาจากเจ้านั่นมามองใบหน้างามของชิงหลิง“ขนาดชิงหลิงไม่ช่วยฟื้นฟูให้มันยังตื่นเร็วเช่นนี้ ถ้าได้ชิงหลิงช่วยจริง ๆ ก็คง…”ประโยคด้านหลังละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจกัน ใบหน้างามขึ้นสีแดง