องค์หญิงเชื่อมสัมพันธ์เช่นข้าแอบรักสวามี のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

บทที่ 31เพราะเจ้าเราจึงทำคำว่า ‘ฮูหยิน’ ที่หลุดมาจากปากเซี่ยจือหมินไม่เพียงทำให้ชิงหลิงตกใจเพียงคนเดียวเท่านั้น ซูชาเองก็ตกใจมากเช่นกันนี่ท่านเซี่ยของข้าไม่หวงความโสดแล้วเช่นนั้นหรือ“ซูชา!”เจ้าของนามหลุดออกมาจากความคิดของตนเองเมื่อเจ้านายหนุ่มเรียก“ขอรับนายท่าน”“ต่อจากนี้ชิงหลิงคือฮูหยินอย่างเป็นทางการของข้า คือนายหญิงที่เจ้าต้องให้ความเคารพเทียบเคียง”ท่าทางและน้ำเสียงของเซี่ยจือหมินหนักแน่นมากจนซูชาพยักหน้ารับด้วยความเชื่อฟัง“ขอรับ ข้าน้อยจะให้เกียรติฮูหยินเช่นเดียวกับที่ให้เกียรติท่านเซี่ย และจะถ่ายทอดข้อมูลนี้ให้แพร่ต่อไปโดยทั่วกัน”“ดีมาก”แสดงท่าทีพอใจเป็นอย่างยิ่งก่อนที่จะกุมมือชิงหลิงเดินไปขึ้นรถม้า ชิงหลิงก้มลงมองมือตัวเอง หัวใจอบอุ่นขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนสำหรับนางแล้วการที่เขาหลงใหลร่างกายของนางไม่ได้ทำให้ใจมีความสุขเช่นที่เขาแสดงออกต่อหน้าคนอื่นว่านางคือ ‘คนรัก’ท่านเซี่ยมุมนี้อบอุ่นยิ่งนักเซี่ยจือหมิน ชิงหลิงและซูชามาถึงที่คุมขังสัตว์อสูรในเวลาไม่นานเพราะระยะทางไม่ไกลจากจวนตระกูลเซี่ยนัก เมื่อนายท่านใหญ่มาถึง คนงานที่รับหน้าที่เฝ้าที่แห่งนี้ก็กรูเข้ามาทำควา

บทที่ 33ขอความช่วยเหลือ“ข้าน่าจะรู้ว่าเป็นพวกเจ้าตั้งแต่ได้เห็นแผลท่านเซี่ยแล้ว ตกลงเรื่องเป็นมาอย่างไรกันแน่ เหตุใดจึงบินออกมาจากป่าเฉินได้”อสูรนกไฟทั้งสองเป็นสัตว์ที่ตัวใหญ่มาก พวกมันจึงไม่ค่อยออกมาจากป่าเฉิน เว้นจะมีคนพาออกมาหรือฝ่าออกมาด้วยเหตุผลจำเป็น“ข้าเพิ่งคลอดลูกได้ไม่นาน ยังไม่ทันได้ฟักไข่เลยด้วยซ้ำก็โดนขโมยไข่ไปเสียแล้ว ข้ามาที่นี่เพราะอยากช่วยท่านพี่ หากช่วยท่านพี่ได้ก็จะมีคนช่วยตามหาลูก เพราะฉะนั้นเจ้าช่วยพวกเราได้หรือไม่ บุญคุณนี้ข้าจะต้องตอบแทนอย่างแน่นอน”ชิงหลิงรู้จักอสูรนกไฟก่อนที่จะมาอยู่ป่าเฉิน นางจากเผ่าวารีมาอยู่ป่าเฉินรับใช้มนุษย์เพื่อการเลื่อนขั้นเป็นเซียนต่อไป ยี่สิบปีต่อมาได้ข่าวว่าอสูรนกไฟเองก็ได้ย้ายจากเผ่าปีศาจมาอยู่ในป่าเฉิน ทว่านี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ได้เจอกัน“ข้าไม่แน่ใจว่าจะขอร้องท่านเซี่ยได้หรือไม่”“ลองดูหน่อยได้หรือไม่ แค่ปล่อยท่านพี่ของข้าไปเท่านั้น เรื่องตามหาไข่เราสองจะลองพยายามช่วยกันเอง ไม่รบกวนเจ้าเรื่องนี้”ตอนที่อสูรนกไฟเพศผู้ถูกจับมาในค่าย อสูรไฟเพศเมียกำลังอยู่ในช่วงตั้งครรภ์อยู่ นางจึงคิดว่าเมื่อคลอดลูกเมื่อใดจะมาหาสามี ไม่คิดว

บทที่ 35ติดหนี้วันนี้ใช้วันหน้าการปลดปล่อยสัวต์อสูรออกไปโดยไม่มีความลังเลเลยสักนิดของเซี่ยจือหมินสร้างความคิดอย่างหนึ่งให้เหล่าคนงานในค่ายที่ร่วมทำงานกับเซี่ยจือหมินมาหลายปี‘ไม่อาจดูเบาฮูหยินท่านนี้ได้’“...ขอบคุณท่านเซี่ยที่ปล่อยข้าออกไป”อสูรเพศผู้เมื่อได้รับการปลดอักขระออกแล้วก็เอ่ยขอบคุณเซี่ยจือหมินด้วยภาษามนุษย์“มิต้องขอบคุณข้า เดิมทีก็เป็นข้าที่จับเจ้ามาหาผลประโยชน์”ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกว่าสิ่งที่ตนกระทำนั้นวิเศษเลิศเลออันใด อีกอย่างล่ะก็…“แต่ถ้าอยากขอบคุณจริง ๆ ก็ขอบคุณชิงหลิงเถิด หากไม่เป็นเพราะนางข้าก็คงไม่คิดจะปล่อยเจ้าไป”ยามนี้อสูรนกไฟทั้งสองได้จำแลงร่างเป็นมนุษย์แล้ว เขาจึงเริ่มเข้าใจว่าเหตุใดสตรีที่เคยเป็นสหายกันถึงได้เลิกคบกันได้หน้าตาดั่งพานอันเช่นนี้เอง“ขอบคุณแม่นางชิงหลิงแล้ว”นกไฟหนุ่มมองชิงหลิงด้วยแววตาซึ้งใจอย่างไม่ปิดบัง ชิงหลิงเองก็ยกยิ้มไปตามมารยาทเท่านั้น นกไฟสาวที่เห็นท่าทีแบบนี้จึงกระตุกแขนแกร่งของสามีเบา ๆ“ท่านพี่ต้องขอบคุณข้าด้วยสิเจ้าคะ หากข้าไม่ขอร้องชิงหลิงจะสามารถช่วยท่านพี่ออกมาได้อย่างไร”“ถือว่าเจ้าติดหนี้บุญคุณข้าหนึ่งครั้งนะ หากเมื่อใดที่ข

บทที่ 37ของชิงหลิงคนเดียวการรักษาขั้นสี่กินเวลายาวนานเท่าไรชิงหลิงไม่ได้นับ เพราะผ่านการสุขสมรอบแรกตรงโขดหินแล้ว เซี่ยจือหมินก็พานางขี่ม้ามายังเรือนพักสุดลับหลังเดี่ยวกลางป่า สถานที่อันเงียบสงบเหมาะแก่การฟื้นฟูพลังเรือนหลังนี้ชายหนุ่มไม่ได้ให้ใครเฝ้า เพียงส่งพ่อบ้านมาทำความสะอาดทุกสามวันเท่านั้น ดังนั้นพื้นที่จึงสะอาดไร้ไรฝุ่นเกาะ เหมาะแก่การใช้งานเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะบนเตียงใหญ่อันถูกบุนวมเอาไว้หนานุ่มแกร็ก แกร็ก~แม้เตียงจะแข็งแรงเพียงใดแต่เมื่อคนที่ใช้งานคือเซี่ยจือหมินผู้ที่หนักมือกับทุกเรื่องไม่เว้นเรื่องบนเตียง แรงขยับเข้าออกร่างกายหญิงสาวดุดันดิบเถื่อนเป็นอย่างมาก ร่างกายเย้ายวนสั่นไหวไปทั้งร่างโดยเฉพาะอกนุ่มที่ขยับขึ้นลงตามแรงกระแทกเสียงครวญครางของชิงหลิงดังสลับกับเสียงพึมพำในลำคอเพราะความพอใจของชายหนุ่ม มือหนาเอื้อมไปจับอกนุ่มทั้งสองข้างไว้ ด้วยมันช่างดึงดูดสายตาเกินต้านจังหวะกระแทกกระทั้นยังคงไม่ลดลาวาศอก ยิ่งเข้าใกล้ฝั่งฝันมากเท่าไร จังหวะยิ่งเร็วหนักหน่วงมากขึ้นเท่านั้น“อีกนิดฮูหยิน”ชิงหลิงพยักหน้ารับ ใบหน้าแหงนเงยขึ้นมองเพดาน มือสองข้างบีบหมอนข้างเตียงเอาไว้แน่น

บทที่ 39ตัวกระตุ้นชั้นดีพระชายาหลัวอยู่เล่นกับชิงหลิงจนถึงค่ำกว่าจะกลับจวนอ๋องที่มีอยู่ในเมืองหลางด้วยเช่นกัน ที่สำคัญก่อนที่นางจะขอตัวกลับ ยังบอกกับชิงหลิงอีกว่าพรุ่งนี้จะมาหาใหม่“พระชายาจะเสด็จกลับลั่วหยางวันใดหรือ”เซี่ยจือหมินถามขึ้นในยามที่กำลังหวีผมให้ชิงหลิง ใบหน้างามมองเขาผ่านกระจกทองเหลืองที่ตอนนี้กำลังตั้งใจหวีผมให้นางเป็นอย่างมากใช่! ตั้งแต่ที่มีนางมาร่วมเรือนด้วยเขาก็สั่งให้คนนำกระจกทองเหลืองโต๊ะประทินโฉมมาตั้งเอาไว้ มีสาวใช้ไว้คอยดูแลชิงหลิง ทว่าในเรือนยังคงความสงบเอาไว้ตามแบบที่ท่านเซี่ยชอบ“อีกสามวันเพคะ ได้ยินมาว่าท่านอ๋องก็จะเสด็จมาด้วย”ประโยคหลังชิงหลิงเอ่ยเสียงเบา ดูท่าทีของเขาอย่างเฝ้าระวังร่างบางเป็นอันต้องสะดุ้ง เมื่อดวงตาคมปราบเลื่อนจากเส้นผมของนางมาสบตากันโดยตรง“ท่านอ๋องก็จะเสด็จมาด้วยเช่นนั้นหรือ”“เจ้าค่ะ ดังนั้นพระชายาจะยังมาที่จวนเซี่ยอีกหลายหน เอาเช่นนี้ดีหรือไม่เจ้าคะ ให้ชิงหลิงไปที่จวนอ๋องแทน จะได้ไม่รบกวนท่านเซี่ยและรบกวนพระชายาด้วย”มือที่กำลังหวีผมอยู่พลันชะงักไปในทันใด ดวงตาที่มองนางคมปราบจนชิงหลิงไม่กล้าสบตาเขาโดยตรงข้าพูดไม่เข้าหูแล้วสินะ“