องค์หญิงเชื่อมสัมพันธ์เช่นข้าแอบรักสวามี のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

บทที่ 11คืนพระจันทร์เต็มดวงฮั่วเอ๋อร์กล่าวว่าบิดามารดาจะไม่มาหาสักพัก ชุนเล่อเวยกลับไม่คิดเช่นนั้น ธรรมชาติของมารดาแล้วต้องไม่เป็นอย่างนั้นแน่ ในคืนพระจันทร์เต็มดวงวันนี้ นางสั่งให้นางกำนัลดับเทียนทั้งตำหนัก ส่วนตนก็แสร้งนอนหลับอยู่บนเตียงกว้าง เฝ้ารอการมาของแขกด้วยความใจเย็นตึก ตึก ตึกเสียงที่ดังขึ้นนั้นมิใช่เสียงหัวใจของนาง แต่เป็นเสียงของเท้าที่วิ่งอยู่บนพื้นหญ้าหน้าตำหนัก ได้ยินเพียงเท่านี้นางก็ทราบแล้วว่าเป็นฝีเท้าของใคร“เฮ้ย!”เสียงร้องตกใจที่ดังขึ้นก็ไม่ใช่เรื่องเหนือความคาดหมาย ฮั่วเอ๋อร์ที่ได้ยินเสียงเช่นกันลืมตาตื่น กระพือเปียกแรงขึ้นแสดงถึงความร้อนใจเมื่อเห็นร่างบางของชุนเล่อเวยค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง แสงจากรอบกายพลันสว่างจ้าโดยไม่ต้องพึ่งพาแสงตะเกียง“พี่สาว ข้าได้ยินเสียงของบุรุษ แต่เสียงค่อนข้างคุ้นหูมาก พวกเขาตกใจสิ่งใดกันหรือ”ชุนเล่อเวยไม่ตอบ เอื้อมมือไปหยิบชุดคลุมมาสวมใส่ ด้วยความที่ชอบนั่งข้างหน้าต่างมาก นางจึงกำชับให้ช่างหลวงทำหน้าต่างแบบเปิดง่ายใช้แรงน้อย เพียงแค่ผลักออกเบา ๆ เท่านั้นก็สามารถมองทิวทัศน์ตรงสระบัวได้ที่ศาลาหลังเล็กตรงนั้น สตรีชุดสีขาวผมยาวกำลังนั่

บทที่ 13อ๋องน้อยแห่งเมืองเค่อข่าวเรื่องที่องค์หญิงสามชุนเล่อเวยทำพันธะสัญญากับอสูรนกไฟแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว ด้วยชาวเมืองล้วนเห็นลูกไฟปรากฏตรงตำแหน่งที่ตั้งจวนอ๋อง ทหารรักษาเมืองรีบเคลื่อนทัพเข้ามาใกล้ด้วยคิดว่าเกิดกบฏโจมตีทว่าเมื่อมาถึงแล้วกลับเห็นเหล่าขุนนางทั้งหลายวิ่งหนีตาย ผมฟู หน้ามีควันเขม่ากันทุกคน ที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือองค์ชายประจำแคว้นต่างก็มีสภาพไม่ต่างจากเหล่าขุนนางนัก ชินอ๋องผู้เป็นเจ้าของจวนจึงได้แจงเรื่องทั้งหมดตามความเป็นจริงข่าวนี้ถึงพระเนตรพระกรรณฮ่องเต้รวมถึงต่างแคว้นด้วยเช่นกัน หนึ่งในนั้นคืออ๋องหนานหนิงโยวหยา เจ้าเมืองคนใหม่ของเมืองเค่อแห่งแคว้นหนานหนิงณ ลานกลางแจ้งหน้าเรือนใหญ่ สถานที่ที่เจ้าของจวนใช้เวลาด้วยมากไม่แพ้งานเอกสารที่อยู่ในห้องหนังสือยามนี้ทหารองครักษ์ทั้งจวนอ๋องต่างก็มารวมตัวกันที่นี่เพื่อฝึกวรยุทธ์ประจำวันร่วมกัน เสียงบุรุษวัยฉกรรจ์โฮ่ร้อง ส่งเสียงให้กำลังใจสหายที่กำลังประลองการต่อสู้ประชิดมืออ๋องหนานหนิงโยวหยาเป็นบุรุษในวัย 22 ชันษา ใบหน้าคมเข้ม สันจมูกคมชัด ตาเฉียง คิ้วทรงดาบ รูปร่างสูงใหญ่ ผิวกร้านแดดจากการฝึกวิทยายุทธกลา

บทที่ 15รับไม่ได้จริงจังวันต่อมาชุนเล่อเวยมาเข้าเฝ้าเสด็จแม่ที่ตำหนักคุนหนิงตามที่สัญญากับองค์ชายใหญ่ไว้ นางไม่ได้มาเพียงคนเดียวเท่านั้นแต่ยังนำฮั่วเอ๋อร์มาด้วย เสียงเอ็นดูอสูรนกน้อยดังมาจากเหล่านางกำนัลเพียงแผ่วเบา แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้ฮั่วเอ๋อร์รู้สึกได้รับความสนใจแล้วชุนเล่อเวยเข้ามาในเรือนรับรองหลักในตำหนักคุนหนิง หลังจากกล่าวทำความเคารพพระมารดาแล้วนางก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีก ทำเพียงลูบตัวฮั่วเอ๋อร์เล่นเท่านั้น สายตาไม่จับจ้องมองหน้าใครเลยสักคนแม้กระทั่งว่านฮองเฮา“อยู่ด้วยกันมาทั้งวันทั้งคืนแล้ว มาหาแม่เพียงครู่เดียวก็ยังไม่คิดจะมองหน้ากันอีกหรือ”ปลายเสียงของว่านฮองเฮาติดน้อยใจเล็กน้อย ชุนเล่อเวยจึงได้เงยหน้าขึ้นมองพระมารดา“ขออภัยเพคะเสด็จแม่ ลูกมิรู้ว่าจะสนทนาเรื่องใดดี”คนเป็นแม่มีหรือจะไม่ทราบอุปนิสัยของบุตรสาวตน เรื่องที่นางอยากสนทนากับบุตรสาวจำเป็นต้องใช้การสนทนากันเสียด้วย นางเริ่มรู้สึกคิดหนักแล้วที่รับปากผู้สูงศักดิ์ระดับแคว้นคนหนึ่งไว้ทำอย่างไรดี หากผิดคำพูดกับซวีฮองเฮาได้ล่วงเกินผู้หลักผู้ใหญ่แน่น เฮ้อ~มีอำนาจคับวังหลังแต่เหตุใดจึงนำมาใช้กับบุตรสาวตนเองไม่ได้นะ“เ

บทที่ 17เหตุใดจึงไม่เป็นบุรุษฮ่องเต้ชิงชุนเลือกผังงานของใต้เท้าซุยแล้ว แต่ก็รู้สึกเสียดายหากต้องทิ้งแบบที่ชุนเล่อเวยบากบั่นในการออกแบบ นิ่งใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงได้เอ่ยขึ้น“เช่นนั้นตำหนักรับรองแขกให้เป็นแบบวิหคเหินดีหรือไม่ โคมไฟ ราวบันได ลวดลายตรงกรอบประตูแกะสลัคเป็นวิหค ใช้ไม้เนื้อแดงทั้งตำหนักตามเอกลักษณ์ของฮั่วเอ๋อร์”ชุนเล่อเวยยิ้มเมื่อเสด็จพ่อให้ความสนใจต่ออสูรในพันธะของตน“ไม้เนื้อแดงก็ดีนะเพคะ ทนแดดทนฝน เหมาะแก่การใช้ภายนอกขอบพระทัยเสด็จพ่อที่ให้โอกาสลูกเพคะ”“แบบขององค์หญิงสามไม่ได้แย่ สมควรได้รับโอกาส”ชุนเล่อเวยทำท่าจะลุกขึ้นทำความเคารพตามพิธีการ ทว่ามือหนากลับเอื้อมมาห้ามนางไว้ไม่ให้ลุกขึ้น“นั่งลงเถอะ”ท่าทางของฮ่องเต้ชัดว่าให้ความเอ็นดูพระธิดาคนนี้มากเพียงใด ซึ่งไม่ใช่เรื่องที่เหนือความคาดหมายนัก เพราะหากเขามีบุตรแล้วหน้าตาถอดแบบตนมาเช่นนี้ เขาเองก็คงมอบทุกอย่างให้โดยไม่ต้องใช้ความคิด“การสร้างจะเริ่มขึ้นในทันที กำหนดเสร็จก่อนฤดูหนาวปีหน้า”ความหมายคือต้องทำให้เสร็จภายในแปดเดือนนี้ ใต้เท้าซุยแอบกดดันไม่น้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้ารับขึงขัง ช่างหลวงมีมากมาย ดังนั้นการ

บทที่ 19ไฟไหม้ชุนเล่อเวยนอนหลับตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เห็นท้องฟ้าเป็นแสงสีส้มแล้ว รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นฮั่วเอ๋อร์บินมาอยู่ตรงหน้าท้อง มองนางด้วยสายตาเฝ้ารอ“พี่สาวตื่นแล้ว”เล่อเวยกะพริบตาขึ้นลงช้า ๆ ไม่นานก็หยัดกายขึ้นนั่ง เอ่ยถามฮั่วเอ๋อร์เสียงเบา “ทำไมหรือ เหตุใดจึงมานอนตรงนี้ได้”“ฮั่วเอ๋อร์ได้กลิ่นไฟขอรับ เลยมาคอยปกป้องพี่สาวอยู่ตรงนี้”น้ำเสียงจริงจังท่าทางขึงขังทำเอาเล่อเวยยิ้ม นิ้วมือเรียวลูบศีรษะเล็กด้วยความเอื้อเอ็นดู“ฮั่วเอ๋อร์รู้ความอันใดเช่นนี้ ว่าแต่…ได้กลิ่นไฟเช่นนั้นหรือ”“ขอรับ ได้กลิ่นมาสักพักแล้ว อยู่ไม่ห่างจากที่นี่มากนัก”หากอยู่ไม่ห่างจากที่นี่นัก เหตุใดจึงไม่มีผู้ใดมารายงานสิ่งใดเลยด้วยความสงสัยเล่อเวยจึงไม่รั้งรออีกต่อไป ลุกขึ้นผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ดูคล่องแคล้วมากกว่านี้แล้วเดินออกมาจากในห้องชั้นใน“องค์หญิงตื่นบรรมแล้วหรือเพคะ”“เปิ่นกงจู่หลับไปนานหรือไม่”ยามนี้นางกำนัลคนสนิทเหมิ่งจีและมี่หรูรอรับใช้นางอยู่หน้าห้อง ส่วนเหลียงคุนผู้เป็นขันทีนั้นเล่อเวยให้เฝ้าตำหนักเหลียนฮวาเอาไว้“ราวครึ่งชั่วยามได้เพคะ องค์หญิงทรงอยากรับสำรับก่อนงานเลี้ยงหรือไม่ หม่อม