องค์หญิงเชื่อมสัมพันธ์เช่นข้าแอบรักสวามี のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

บทที่ 12 นายท่านเซี่ยโปรดรักษาตัวด้วย“ทูลท่านอ๋อง ชิงหลิงคือภูติจากเผ่าวารีเจ้าค่ะ”การก้มหน้าลงต่ำไม่สบตา ไม่เล่นหูเล่นตาหว่านเสน่ห์ใส่อ๋องหนุ่มทำให้พระชายาหลัวพอใจเป็นอย่างมาก สตรีของสวามีมากหน้าหลายตา ทว่าทุกนางล้วนทำตัวน่าชัง พระชายาหลัวจึงมิใคร่ชอบใจสตรีเหล่านั้นนักชิงหลิงผู้นี้น่าสนใจ“เผ่าวารีขึ้นชื่อเรื่องการรักษา ชิงหลิงเองก็มีความสามารถในการรักษาใช่หรือไม่”ชิงหลิงช้อนตาขึ้นมองพระชายาด้วยแววตาค้นหา นางอยากทราบว่าพระชายาผู้นี้กล่าวกับตนด้วยท่าทางเช่นไร สิ่งที่ได้เห็นคือความอ่อนโยนจากทั้งคำพูดและแววตา ทำเอานางรู้สึกแปลกใจแต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกดีด้วยเช่นกัน“เพคะพระชายา ชิงหลิงมีความสามารถด้านการรักษา”คำพูด แววตา สีหน้า ท่าทางของชิงหลิงล้วนถูกใจพระชายาหลัวเหลือเกิน เซี่ยจือหมินที่สังเกตอาการของทั้งคู่อยู่มีสัญญาณอันตรายร้องเตือนในใจอันตรายนัก เดิมทีคิดว่าพระชายาจะกีดกันท่านอ๋อง แต่เหตุใดนางจึง…ฮึ่ม!“มีของดีอยู่นั่นเอง ท่านเซี่ยจึงไม่รีบแจ้งสารไปยังจวนอ๋อง”เดิมทีอ๋องหนานหนิงจินอยากเห็นท่าทีหึงหวงของพระชายา แต่เมื่อได้เจอชิงหลิงแล้วก็อยากได้ตัวนางกลับจวนเช่นกัน ดังนั้นแม้

บทที่ 14 รอไปก่อนเถิดแม่สาวน้อยขบวนเดินทางกลับถึงเมืองลั่วหยางในช่วงค่ำ ชิงหลิงมองภาพความเจริญผ่านหน้าต่างบานเล็กในรถม้า ยามนี้ทั้งเมืองแขวนด้วยโคมไฟสีแดง แม้จะค่ำแล้วแต่ถนนยังมีตลาด มีพ่อค้าแม่ขายวางแผงขายสินค้าอยู่เต็มสองข้างทางถนน“เป็นอย่างไรบ้างเมืองลั่วหยาง ต่างจากเมืองที่เจ้าจากมาเลยใช่หรือไม่”“ครึกครื้นในทางสดใส ไม่ดูอันตรายเช่นเมืองหลาง”พอพูดถึงเมืองหลางที่บรรยากาศครึกครื้นในทางดิบเถื่อนแล้วในหัวก็นึกถึงใบหน้าเซี่ยจือหมิน คิดว่าตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่ จะคิดถึงนางหรือไม่“วางเรื่องในอดีตแล้วคิดถึงปัจจุบันเถิดนะ ข้าทราบมาว่าท่านเซี่ยเพิ่งรู้จักกับเจ้าได้เพียงสองวันเท่านั้น อย่าให้ความสัมพันธ์สองวันมาทำลายอนาคตของเจ้าเลย”อาเม่ยกล่าวไม่ผิด กับท่านเซี่ยก็แค่สองวันเท่านั้น เมื่อใดเจ้าจะเลิกคิดถึงเขาเสียที“เป็นข้าที่คิดมากเกินไป ขอบคุณเจ้าที่เตือนสติ”การสนทนาของทั้งสองหยุดลงเพียงเท่านี้ เนื่องด้วยรถม้าใกล้จะแล่นเข้าเขตจวนอ๋องหนานหนิงจินแล้วเช่นเดียวกับทางรถม้าของผู้เป็นเจ้าของจวน สองสามีภรรยาในนามมองหน้ากันอีกครั้งเพื่อย้ำการสนทนาถึงเรื่องที่เพิ่งตกลงกันก่อนหน้านี้“...หม่อม

บทที่ 16 เป็นหนี้บุญคุณชิงหลิงแล้วตั้งแต่เริ่มนำคนของห้องเครื่องมาสอบสวน สืบความไปจนสำเร็จโทษผู้กระทำผิด ชิงหลิงอยู่ในเหตุการณ์ทุกอย่าง นางไม่พูดอะไรเลยสักคำนอกจากมองกระบวนการทั้งหลายอย่างเงียบ ๆผลการสืบสวนพบว่าเป็นนางอุ่นเตียงนางหนึ่งของท่านอ๋องที่แอบนำเนื้อสาลี่ยัดไส้ขนมก่อนนำไปอบ ดังนั้นพ่อครัวจึงไม่ทราบว่าขนมที่ตนทำเองกับมือแอบซ่อนสาลี่ไว้ด้วยเข็มเงินที่ใช้สำรวจพิษไม่อาจตรวจหาความผิดปรกติใดได้ ด้วยสาลี่มิใช่ยาพิษ เป็นพระชายาหลัวที่มีอาการแพ้สาลี่อย่างรุนแรงถึงขั้นหายใจไม่ออกล่าสุดที่พระชายาได้ทานสาลี่ก็ตอนที่ยังวัยเยาว์ อาการตอนนั้นก็แทบปางตาย นอกจากเป็นผื่นขึ้นแล้วยังต้องนอนซมอยู่บนเตียงหลายวัน ดังนั้นนับว่าครานี้ชิงหลิงได้สร้างบุญคุณต่อพระชายาเอาไว้แล้ว หากไม่มีนางช่วยถอนพิษให้อาการคงหนักกว่านี้ ด้วยปริมาณที่ทานเข้าไปนั้นเยอะกว่าครั้งวัยเยาว์มาก“นำตัวนางไปขังคุกใต้ดินเอาไว้ ตัดเบี้ยหวัดและถูกลดขั้นให้เป็นบ่าวรับใช้ในเรือนซักล้าง!”นี่คือโทษที่นางอุ่นเตียงผู้นั้นต้องได้รับ ทำเอานางสติหลุดไปชั่วครู่ เมื่อตั้งสติได้แล้วถึงได้ร้องไห้คร่ำครวญ เข้ามากอดขาอ๋องหนุ่มขอร้องเสียงปานจะ

บทที่ 18คืนนี้พระชายาไม่สะดวก‘ถึงเนื้อถึงตัวแค่ไหนกัน’พระชายาหลัวตั้งคำถามนี้ในใจตั้งแต่ช่วงเช้าจนกระทั่งมาถึงช่วงค่ำของวันนี้ตามธรรมเนียมจวนอ๋องแล้วหากมีเรื่องราวการชิงดีชิงเด่นในตำหนักเกิดขึ้น ฝ่ายไหนที่ได้รับความไม่เป็นธรรม คืนนั้นอ๋องหนานหนิงจินจะไปเยือนตำหนักนั้น พอช่วงค่ำมาถึงเขาก็ส่งคนมายังตำหนักพระชายาหลัว“ยามห้าย [1] ท่านอ๋องจะเสด็จมาเยือนตำหนักพระชายา ฝากแม่นางกราบทูลพระชายาแทนข้าด้วย”นางกำนัลหน้าตำหนักหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย ด้วยนางตั้งใจจะบอกคนของตำหนักใหญ่พอดี ทว่าพูดไม่ทันอีกฝ่ายจึงรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยที่จะต้องเอ่ยปฏิเสธ“ฝากท่านผู้นี้กราบทูลท่านอ๋องแทนพระชายาด้วย คืนนี้พระชายามิใคร่สะดวกนัก ขอเป็นวันหลังเถิด”“พระชายายังประชวรอยู่หรือ ให้ข้าเชิญมาหลวงให้หรือไม่”“มิต้องหรอกท่าน”นางกำนัลรีบโบกมือจากนั้นก็บอกเหตุผลที่พระชายาหลัวได้กำชับตนไว้ก่อนหน้านี้“พระชายาเพียงแค่อารมณ์ไม่แจ่มใสเท่านั้น จึงกลัวว่าจะให้การต้อนรับท่านอ๋องไม่ดี ฝากท่านทูลท่านอ๋องตามนี้ด้วยเถิด”องครักษ์เห็นนางกำนัลดูอึดอัดใจที่จะกล่าวจึงได้ยอมล่าถอยไปแต่โดยดี ความต่อจากนี้ถึงหวั่งซีทั้งหมด โด

บทที่ 20ท่านอ๋องเรียกหาวันต่อมาบรรยากาศในจวนอ๋องช่างน่ากระอักกระอ่วนยิ่งนักเมื่อมีข่าวกระจายไปทั่วจวนอ๋องว่าเจ้าของจวนทำลายข้าวของในห้องทรงหนังสือเสียงดังโครมคราม ทุกคนต่างพากันคาดเดาว่าท่านอ๋องไม่พอใจใครหรือไม่ หนึ่งในคนที่ถูกโยงเลยก็คือพระชายารองในยามที่พระชายารองมายกน้ำชาให้พระชาหลัวในตอนเช้านั้น พระชายาหลัวก็เอ่ยถามขึ้น“เมื่อคืนพระชายารองกระทำสิ่งใดไปเช่นนั้นหรือ เหตุใดท่านอ๋องของพวกเราจึงกริ้วจนทำลายข้าวของเช่นนี้”พระชายารองย่อมไม่อาจบอกว่า ‘เมื่อคืนท่านอ๋องไม่ได้เสด็จหา’ และด้วยกลัวว่าจะเสียหน้าจึงปั้นแต่งเรื่องขึ้นมาโดยไม่อายใคร และไม่กลัวว่าจะมีผู้ใดจับได้ด้วย“หม่อมฉันหาได้ทำสิ่งใดไม่ เมื่อคืนก็ยังปรกติอยู่นะเพคะ คงจะเป็นหลังจากที่เสด็จกลับจากตำหนักของหม่อมฉันแล้วกระมัง”“อ้อ เป็นเช่นนั้นหรอกหรือ”การสนทนาของสตรีผู้เป็นใหญ่อันดับหนึ่งและอันดับสองของจวนอ๋องหนานหนิงจินจบเพียงเท่านี้เมื่อนางกำนัลผู้หนึ่งเดินเข้ามาด้านในโถงรับแขกด้วยท่าทางร้อนใจ“พระชายาเพคะ”“ท่าทางร้อนใจถึงเพียงนั้น มีเรื่องอันใดเล่า”แม้นางกำนัลจะร้อนรน ทว่าพระชายาหลัวยังคงสงบนิ่ง นั่งมองถ้วยชา ในหัวคิดภา