All Chapters of อ๋องน้อยผู้นี้ข้าเก็บได้ที่ชายป่า: Chapter 11 - Chapter 20

“คุณชายเฉินจื่อเซียว นี่ท่านยังอยู่ที่ตลาดม่อยวนแห่งนี้อีกหรือเจ้าคะ” ไป๋หลานเห็นว่าเวลาผ่านไปหลายวันแล้ว ไม่คิดว่าคุณชายเฉินจื่อเซียวจะยังอยู่ นางรับรู้มาว่าเขาเป็นคนที่ท่องเที่ยวไปทั่ว มาจากต่างแคว้น และคิดว่าเขาน่าจะไปท่องเที่ยวยังเมืองหลวงแคว้นหนิงโจวมากกว่าที่จะรั้งอยู่ชายแดนที่ไม่มีสิ่งใดน่าอภิรมย์เลยสักนิด “ข้ายัง...” เฉินจื่อเซียวหันไปทางนักเลงเหล่านั้นแล้วก็ส่งสายตาแข็งกร้าวพร้อมจัดการเชือดคอได้ทุกเมื่อ หากไม่ทำตามคำพูด “ข้าไปล่ะ...ยะ...ยังมีธุระอีกมาก” เสียงเถ้าแก่ร้านหยกขาวรีบพูดทันที ไม่อยากอยู่ให้โดนรุมอีกครั้ง จะบอกว่ารุมก็ไม่ถูกนัก แค่องครักษ์ของคุณชายผู้นี้คนเดียวก็ทำให้พวกเขาทั้งหมดต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้ม วันนี้เดิมทีคิดจะมาสั่งสอนเจ้าหนูน้อย แต่ไม่คิดว่าคุณชายเฉินผู้นี้ที่ภายนอกสุภาพ แต่ภายในเต็มไปด้วยไอสังหารจะยังปักหลักอยู่ที่ตลาดม่อยวนไม่ยอมไปไหน ไป๋หลานยังไม่รู้เรื่องก็งงงวยกับเหล่าคนพวกนี้ ที่อยู่ดี ๆ ก็มา อยู่ดี ๆ ก็ไป “พวกเขาไปแล้วพี่ไป๋หลาน” หลงฉีที่ยืนหลบด้านหลังเห็นว่าคนเหล่านั้นที่จะมาหาเรื่องไปเสียแล้ว ก็รู้สึกหา

รถม้าคันหรูแล่นไปแล้ว ชาวบ้านก็ออกมาซุบซิบนินทา จากนั้นเสียงหึ่ง ๆ ตลอดหมู่บ้านก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อหลงซ่ง ออกมาจากบ้าน “อาซ่ง นั่นเจ้าจะไปที่ใด” “บ้านอาหลาน” หลงซ่งรีบพูดแล้วจะรีบไปรับภรรยาผู้นำหมู่บ้านไปช่วยกันทำอาหารที่บ้านไป๋หลาน แต่เหล่าชาวบ้านที่อยากรู้อยากเห็นก็ยังเรียกเขาอีกคำ “ไปทำไม บ้านนางมีอะไรรึ” หลงซ่งถอนหายใจ ซุ่นหว่านอีกสินะ เลยบอกเหล่าชาวบ้านว่าไม่ต้องสนใจอะไร เขาก็ต้องเร่งแล้ว เมื่อถึงหน้าบ้านผู้นำหมู่บ้าน ผู้นำหมู่บ้านต้าหยู่ กับภรรยาเจินอิ่งกำลังรออยู่แล้ว แต่อีกคนที่ไม่คาดคิดว่าจะมาอยู่ตรงนี้คือซุ่นหว่าน “นั่นเจ้ามาทำอะไรที่บ้านผู้นำ” หลงซ่งถาม “ขะ...ข้า...ข้าแค่มาคุยกับเจินอิ่ง” ซุ่นหว่านไม่อยากจะบอกว่ามาคุยเรื่องบ้านของไป๋หลาน ช่วงนี้มีแต่คนมาพบนางชักจะประหลาดเกินไป “ผู้นำกับภรรยารีบเถิดขอรับ แขกมากันแล้ว เป็นคุณชายสูงศักดิ์ ไป๋หลานเกรงว่าจะรับรองไม่ดีจึงให้ท่านผู้นำมาอยู่ช่วยพูดคุย” เมื่อหลงซ่งอธิบาย ต้าหยู่ก็เข้าใจทันทีและรีบตามหลงซ่งไป ไม่พูดคุยเรื่องไร้สาระกับซุ่นหว่านอีกต่อไป

ไป๋หลานนึกว่าตัวเองหูฝาด นางนั่งนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ แม้ว่าด้านนอกจะมีการเคลื่อนไหวแล้ว แต่นางก็ยังไม่ได้ขยับกายลุกขึ้น “ไป๋หลาน” หลัวอวิ๋นเดินมาจับมือของนางกุมเอาไว้ เขาเข้าใจดีว่านางรู้สึกอย่างไร ไม่รู้ครั้งนี้การกลับมาของมารดาไป๋หลานจะมีจุดประสงค์ใด แต่เขายินดีเคียงข้างนาง อวี๋หรงหนีออกจากจวนจิ้งอันโหว โดยให้เงินสาวใช้ส่วนตัวไปแล้วให้หนีไปไกล ๆ อย่าให้ใครพบเอาได้ ส่วนนางก็มุ่งหน้ามาชายแดนเขตม่อยวนตอนที่สามีนางต้องไปตรวจการก่อสร้างเขื่อน เพราะหลังจากกลับจากงานล่าสัตว์เขาก็เอาแต่มึนตึง นางจึงทนกับความอึดอัดต่อไปอีกไม่ได้ จึงหนีออกมาพร้อมทิ้งจดหมายให้เขาเขียนหนังสือปลดนางจากภรรยาเสีย บุญคุณทั้งหมดของนางได้ทดแทนให้บิดามารดาแล้ว จากนี้ไปนางจะอยู่อย่างอิสระไม่ทำตามผู้ใดอีก ทุกวันคืนนางร้องไห้คิดถึงแต่บุตรสาว ไม่รู้นางจะเป็นอย่างไร หากนางมาถึงชายแดนแล้วพบว่าบุตรสาวเสียชีวิตไปแล้วจริง ๆ นางก็จะตายตามไปขอโทษนางในปรโลก จนรถม้าคันเก่าแล่นมาถึงหน้าหมู่บ้านชายเขา บ้านที่นางใช้เป็นที่หลบภัยจากครั้งผลัดเปลี่ยนแผ่นดิน และพบเข้ากับหลงซ่งนายพรานผู้ใจดีเคยช่วยเหลือนา

เมื่อมองสีหน้าของคุณชายเฉินผู้นี้นางก็คิดว่าน่าจะไว้ใจเขาได้ จึงเข้าไปอาบน้ำแล้วเอาหมั่นโถวนึ่งเอาไว้กินระหว่างทาง “หลานเอ๋อร์ลูกรัก ไม่กินข้าวก่อนรึ” อวี๋หรงทำอาหารเอาไว้เผื่อทุกคน นางเห็นว่าลูกสาวเอาหมั่นโถวนึ่งก็คิดว่าน่าจะรีบ จึงถามอย่างเป็นห่วง “ไม่ต้องเป็นห่วงท่านแม่ เจ้าหลงฉีกลัวร้านขนมเจ้าอร่อยปิด ท่านกินกับทุกคนเถอะ ประเดี๋ยวข้าต้องรีบไปแล้ว” ไป๋หลานพูดจบก็วิ่งไปด้านหลังเตรียมชุดของตนเอง จากนั้นก็เห็นว่าฉู่เกอเติมน้ำเต็มห้องน้ำแล้ว และกำลังจะเติมน้ำที่เป็นน้ำใช้ใส่เครื่องกรองที่นางทำง่าย ๆ โดยใช้ไม้ไผ่สานเป็นกรวยใหญ่ลงมา ใส่ฝ้ายตรงก้น ตามด้วยถ่านทุบ ตามด้วยทราย กรวดเล็ก กรวดใหญ่ และหินเรียงจากล่างขึ้นบน โดยมีตุ่มสำหรับรองน้ำ และก่อนจะใช้กินนางเอาไปต้มก่อนเสมอ “ท่านฉู่เกอ ท่านเทน้ำจากด้านบนลงมาด้านล่าง น้ำที่ตักมาขุ่น ๆ ก็จะใสสะอาดทันที” ฉู่เกอไม่เคยเห็นสิ่งที่เรียกว่าที่กรองน้ำแบบนี้จึงประหลาดใจ แต่ก็ทำตามจากนั้นก็รอดูปรากฏว่ามันใสมาก แม้เขาจะตักช่วงน้ำที่ใสสะอาดแล้วแต่ก็ยังมีตะกอนอยู่บ้าง เมื่อรองน้ำด้านใต้แบบนี้ใสสะอาดมากจนคิดว่าดื่มได้เลยทีเดียว

ไป๋หลานหันขวับไปตามเสียง ไม่รู้ว่าผู้ใดกันที่มาในวันนี้อีกคน แต่สาบานได้หากมายุ่งกับนางและท่านแม่จะเตะโด่งให้ดู “นี่ผู้ใดอีก...หากก้าวเข้ามาล่ะก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือน” ไป๋หลานไม่ไว้หน้าผู้ใดอีกแล้ว แค่นี้นางกับมารดาก็ยุ่งยากวุ่นวายพออยู่แล้ว ไม่ว่าผู้ใดกล้าดีก็ลองดู “หึ...ข้าก็สามีมารดาเจ้าอย่างไร” จิ้งอันโหวพูดอย่างถือดี แต่เมื่อไป๋หลานมองดี ๆ บุรุษแปลกหน้าผู้นี้มีใบหน้าคล้ายกับบิดาในโลกที่นางจากมาอยู่แปดส่วน แต่ทว่าดูหนุ่มและหล่อเหลากว่าเท่านั้นเอง “ท่านเองรึเป็นต้นเหตุให้ข้าและมารดาต้องแยกจากกัน บอกไว้เลยว่าวันนี้หากใครเข้ามาแยกข้ากับท่านแม่จากกัน ข้ามศพข้าไปก่อน” เสียงไป๋หลานดังขึ้น ทำให้หลงฉีรู้ว่าพี่สาวโกรธแล้ววิ่งไปแล้วกระตุกเชือกทันที พร้อมกับห่าธนูที่พุ่งมายังบุรุษที่มาใหม่ ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว! “พี่ไป๋หลานจัดการเลย” หลงฉีส่งเสียงทำให้ไป๋หลานกระทืบเท้าทีเดียวกลไกที่ซ่อนไว้ในบ้านทำงาน พร้อมกับทำให้จิ้งอันโหวร่วงตุ้บลงไปอยู่ในหลุมใต้ดิน จากนั้นก็ได้ยินเสียงโหยหวนดังออกมาจากหลุม “ช่วยด้วย...มีงู...ช่วยด้วย...ช่วยด้วย”