All Chapters of อ๋องน้อยผู้นี้ข้าเก็บได้ที่ชายป่า: Chapter 31 - Chapter 40

สามปีที่ไป๋หลานต้องฝึกมารยาทและเรียนรู้ขนบธรรมเนียมประเพณี เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด แต่นางก็อดทนเพื่อหลัวอวิ๋น เพราะเขายังคงรักษาสัญญาจะไม่รับนางสนมใดเพิ่ม รอจะแต่งงานกับนางอย่างเป็นทางการเท่านั้น และทุกวันที่ครบรอบวันที่เขาเจอกับนาง ทางวังหลวงจะรับซื้อหน่อไม้สดอ่อน ๆ ต้มกับกระดูกหมูแจกชาวบ้านยากไร้และเหล่าขอทานในเมือง จากปีแรกคนไร้บ้านกับขอทานเกลื่อนเมือง ตอนหลังเจ้าหน้าที่กรมโยธาได้รับราชโองการจัดสรรที่ดินให้เหล่าขอทานทั้งหลายได้ตั้งรกราก จนในเมืองหลวงแทบไม่เหลือขอทาน ส่วนคนที่รับอาหารก็เป็นชาวเมืองทั้งหลาย เพราะอยากลิ้มลองการต้มหน่อไม้กับกระดูกหมูสูตรของฮองเฮา วันนี้เป็นวันจัดเลี้ยงก่อนแต่งงาน เพราะหลังแต่งงานฝ่าบาทสั่งยกเลิกจัดงานเลี้ยงเพราะสิ้นเปลือง และเห็นใจชาวประชา แต่มีไป๋หลานเท่านั้นที่รู้ว่าเขารีบร้อนเข้าหอ นางแต่งชุดเครื่องทรงลำลองไม่ได้แต่งชุดเต็มประจำตำแหน่งฮองเฮา เพราะจะได้ไม่หนักจนเกินไปทำให้ขยับยาก วันนี้นอกจากจัดเลี้ยงปกติแล้ว ยังเลี้ยงต้อนรับบิดาของนางที่กลับเมืองหลวงมาร่วมยินดีกับนาง เรื่องฐานะที่ไม่เหมาะสมของนาง เพราะมีชาติ

คำโปรย เมื่อเถ้าแก่ใหญ่วัยเก้าหนาวเข้าเมืองหลวง กับการเริ่มต้นร้านขนมหลงฉีสาขาใหม่ในเมืองหลวง เขาที่เริ่มเติบโตจึงมีน้ำใจมากขึ้น รวมทั้งช่วยเหลือเด็กอีกคนเอาไว้แนะนำเรื่อง หลงฉีเป็นบุตรชายคนเดียวของอดีตพรานหนุ่มหลงซ่ง แต่เมื่อพี่สาวที่เลี้ยงดูกันมาต้องเข้าเมืองหลวง เขาที่ควรจะเติบโตสักทีจึงตามเข้ามาเมืองหลวงด้วย จากเดิมเขาพักที่จวนจิ้งอันโหว แต่ต่อมารู้สึกเกรงใจท่านน้าหรงและจิ้งอันโหวจึงเอาตำลึงส่วนตัว ที่ได้จากการค้าขายขนมกว่าสองปีที่ผ่านมาซื้อเรือนพักที่มีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่อยู่ด้วยตนเอง เป็นเรือนซื่อเหอย่วน ลักษณะเป็นแบบสี่ประสานมีลานตรงกลาง และเนื่องจากเขายังต้องทำงานจึงจำต้องหาสาวใช้มาทำความสะอาดในเรือน แต่ไหนแต่ไรมาหลงฉีอยู่บ้านที่หมู่บ้านชายเขาเขตม่อยวน ล้วนทำงานบ้านด้วยตัวเองมาตลอด การจะรับคนแปลกหน้ามาอยู่ร่วมเรือนสักคน เขาต้องพิจารณาให้ดี ดังนั้นเช้าวันนี้เขาที่ได้รับทะเบียนครัวเรือนด้วยการใช้เส้นสายที่ใหญ่ที่สุดในหนิงโจว คือพี่หลัวอวิ๋นหรือฝ่าบาทองค์ปัจจุบัน ทำให้เขาแค่เก้าหนาวก็สามารถเป็นเจ้าบ้านได้ และต่อจากนี้เขาต้องหาสาวรับใช้ในเรือนด

แล้ววันนี้หมัวมัวที่สอนมารยาทในวังให้กับไป๋หลานก็ปวดหัวอีกครั้ง เมื่อว่าที่ฮองเฮาเปิดห้องเครื่องจัดการปรุงของอร่อยให้ฝ่าบาทเสวยโดยมีลูกมือเป็นคุณชายฉี และเด็กผู้หญิงอีกคนที่มากับคุณชาย นางกำนัลห้องเครื่องต่างไม่กล้าขัดใจ เพราะว่าฮองเฮายังมีฝ่าบาทหนุนหลัง เมื่อเรียกหาสิ่งใดก็ทำได้เพียงแค่จัดหาให้ และมองฮองเฮาทำขนม สาลี่ลูกใหญ่ถูกปอกและควักไส้ออกเตรียมนำขึ้นไปนึ่งจากนั้นก็ต้มลำไยอบแห้งกับน้ำตาลทรายแดงแล้วเทใส่กลับในลูกสาลี่จากนั้นนึ่งในลังถึง กลิ่นหอมหวานของน้ำไยกับสาลี่อบอวลไปทั่วห้องเครื่อง จนเมื่อเปิดลังถึงออกจากนั้นยกลงทำให้ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นกลืนน้ำลายลงคอกันเป็นทิวแถว “พี่ไป๋หลานน่ากินจริง ๆ ขอรับ” หลงฉีดวงตาเป็นประกาย “นี่จะเป็นขนมชนิดใหม่ของร้านเรา” ไป๋หลานกล่าวพร้อมกับคิดทำวุ่นลำไยให้กับฝ่าบาทเสวยอีกด้วย สองพี่น้องเมื่อได้เข้าครัวทำของอร่อยมักจะตัดขาดจะสิ่งรอบกาย กระทั่งฝ่าบาทมายืนรออยู่ภายนอกก็ไม่สนใจจนเวลาเย็นย่ำ ขนมที่ทำจากลำไยอบแห้งหลากหลายชนิดก็วางเรียงราย กู่เจิ้งฮวารู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น เมื่อไม่ได้รับควา

“พี่ใหญ่!!!” กู่เจิ้งฮวาเรียกเสียงหนักแน่น คิดแล้วว่าชีวิตตั้งแต่บัดนี้จะลืมเรื่องราวความหลังให้หมด และติดตามคุณชายน้อยฉีไปจนวันตาย “ได้ยินหรือไม่นางเรียกข้าว่าพี่ใหญ่” หลงฉีกอดอกเชิดหน้าพูดอย่างถือดี ดูสิเจ้าอันธพาลน้อยเมื่อรู้ว่าจะได้อยู่ในคุกจะหวาดกลัวเพียงใด ต่อไปจะได้ไม่รังแกคนที่อ่อนแอกว่าอีก เขาคิดว่าต้องมีกฎหมายยกเลิกการค้าขายทาสแล้วเปลี่ยนเป็นสัญญาใช้แรงงานจ่ายค่าตอบแทนเป็นค่าจ้างน่าจะดี เอาไว้เข้าวังไปคุยกับพี่ไป๋หลานเขาจะลองเสนอดู กวนซินไร้คำจะพูด เขาเห็นนางเป็นลูกบ้านกู่มาตั้งแต่เล็กแล้วจะไปเป็นน้องสาวของเถ้าแก่ผู้นี้ได้อย่างไร คำพูดนี้ไร้ความเป็นธรรมที่สุด จนความอัดอั้นของกวนซินแปลเปลี่ยนเป็นน้ำตา “ฮึก...ข้า...ข้าไม่เชื่อนางไม่ใช่น้องสาวท่าน” “เมื่อก่อนอย่างไรไม่รู้ แต่ตอนนี้นางเรียกข้าพี่ใหญ่ก็เท่ากับเป็นน้องสาวข้า น้องสาวของเถ้าแก่ใหญ่ร้านหลานฉีเจ้ารู้จักหรือไม่” ‘กวนซินสะดุ้งตัวทันที เถ้าแก่ใหญ่ร้านหลานฉีงั้นเหรอ’ นี่เขากำลังหาเรื่องกับผู้ที่มีฝ่าบาทหนุนหลังได้อย่างไร มีใครในเมืองหลวงไม่รู้บ้างว่าเถ้าแก่ร้านหลานฉีมีความสัมพั

ฝีเท้าที่เร่งตึกตักพร้อมกับหัวใจดวงน้อยที่สั่นระรัวส่งผลให้เท้าของเขาก้าวอย่างรวดเร็วเพื่อไปให้ถึงต้นตอของเหตุเพลิงไหม้ และเมื่อถึงด้านหน้ามองอาคารที่หลงฉีเคยยืนมองอย่างภาคภูมิใจโหมด้วยเพลิงไฟเข่าแทบทรุด “คุณชาย...คุณชายน้อย” กู่เจิ้งฮวาซอยเท้าเล็ก ๆ ตามมาจนถึงตัวคุณชาย เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้าทำให้นางตกใจยิ่งนัก ไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องกับร้านขนมหลานฉีของคุณชายน้อย “ระร้าน...ร้านขนมของข้า!!” หลงฉีแทบใจสลาย นี่เป็นร้านแรกในเมืองหลวงที่เขาปั้นมาเองกับมือ และเป็นร้านที่ขายดีที่สุดไม่นึกว่าวันนี้จะเกิดเรื่องขึ้นได้ เขารีบลุกขึ้นแล้วไปคว้าถังน้ำไปช่วยชาวบ้านดับไฟ ชาวบ้านที่อยู่ใกล้ ๆ ต่างขะมักเขม้นเร่งดับไฟ จนเมื่อคนของทางการมาถึงแล้วกำลังทหารที่แข็งแรงกว่าดับไฟกันอย่างรวดเร็วทำให้เพลิงสงบลง แต่ใจของหลงฉีร้อนยิ่งกว่าไฟที่มอดไหม้ร้านของเขาในตอนนี้นัก “ใต้เท้า...ใต้เท้า...เป็นการวางเพลิงขอรับ ถังน้ำมันนี่คือหลักฐาน” หลงฉีคิดว่าไม่มีผู้ใดทำได้นอกเสียจากโกวเต๋อจื้ออีกแล้ว การที่เขาไปจัดการมันจนอยู่หมัดในวันนี้ไม่นึกว่ามันจะตลบหลังเขาอย่างเจ็บแสบแม้อย