All Chapters of อ๋องน้อยผู้นี้ข้าเก็บได้ที่ชายป่า: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อไป๋หลานตัดสินใจจะช่วย ดังนั้นนางจึงดำเนินแผนการทันที โดยหาสิ่งที่ให้ชาวบ้านทำจะได้ไม่สนใจกับการสร้างบ้านของคุณชายเฉินจื่อเซียว “ข้าต้องพึ่งพาผู้นำ รบกวนคุณชายเฉินซื้อที่ดินรกร้างทางใต้สักร้อยหมู่ ราคาที่ตรงนั้นไม่แพงนัก เพาะปลูกลำบาก แต่มีพืชชนิดหนึ่งที่เพาะปลูกได้ และยังเป็นเสบียงในค่ายทหาร” ‘มัน’อยู่ในดินแบบไหนก็โตได้ ดังนั้นมันปลูกได้ทุกที ทั้งมันหวาน มันขาว และมันม่วงโดยกองทัพของเป่ยเหลียงต้องสะสมเสบียง ยังมีทหารอีกสองหมื่นนายของบิดาอีก “ได้ไม่มีปัญหา แล้วข้าจะบอกผู้นำว่าหากใครต้องการงานทำข้าจะจ้างปลูกมันเพื่อส่งขายให้กับเป่ยเหลียง ยังสามารถแบ่งปลูกข้าวได้อีก” ไป๋หลานก็คิดว่าดี มีที่แปลงหนึ่งที่ใกล้ลำธารปลูกข้าวได้ จะทำศึกเสบียงต้องพร้อม และไม่ควรเบียดเบียนชาวบ้าน เวลาผ่านไปคนแปลกหน้าที่เข้ามาสร้างบ้าน ล้วนแล้วแต่เวียนกันไปมา ไป๋หลานจึงเข้าไปสอนเกี่ยวกับกลไก วางกับดักสองชั้นเพื่อป้องกันศัตรูไหวตัวทัน ส่วนมารดาของนางก็เดินคล่องแล้ว ไม่เวียนหัวเหมือนเก่าจึงอาสาทำอาหารให้กับทุกคน แต่ก็ยังไม่ได้สนิทสนมกับบิดาของนางหรือจิ้งอันโ

หลังจากหลัวอวิ๋นร่ำลานางแล้วจากไป ชายแดนก็สงบเงียบอีกครั้ง พร้อมกับท้องท่านแม่ที่โตขึ้นเรื่อย ๆ “ท่านแม่ระวังเจ้าค่ะ ท่านใกล้จะคลอดแล้ว” ตอนนี้มารดาอายุครรภ์ได้แปดเดือน แต่ที่น่ายินดีกว่านั้น คือท่านหมอที่มาประจำที่ชายแดนเป็นหมอหลวง คาดว่าด้วยอำนาจของจิ้งอันโหวเป็นแน่ เขามาเยี่ยมมารดานางบ่อยครั้ง เรียกได้ว่ามาทุกเดือนราวกับเมืองหลวงและชายแดนห่างกันไม่มาก บางครั้งมีงานมาก แต่มาแค่หนึ่งวันเขาก็มา ทำให้นางเริ่มเข้าใจความรักความห่วงใยของสามีใหม่ของท่านแม่ หากวันหนึ่งท่านแม่ตัดสินใจกลับไปอยู่กับจิ้งอันโหว นางก็ยินดี เพราะท่านพ่ออย่างไรก็เป็นแม่ทัพ รั้งอยู่ชายแดนเป็นเรื่องปกติ “น้องเจ้านี่ทำแม่เพลียเหลือกิน สงสัยอยากออกมาดูหน้าพี่สาวแล้วกระมัง” อวี๋หรงนั่งบนม้าโยกแล้วลูบที่ท้องเบา ๆ จากนั้นก็รู้สึกถึงแรงขยับเตะที่ท้องราวกับบอกให้รู้ว่าเขาอยากออกมาจริง ๆ “ท่านแม่...ท่านจะกลับเมืองหลวงข้าก็ไม่ว่านะเจ้าคะ ข้าอยู่ได้ ตอนนี้ไม่ได้เหงาเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว” ไป๋หลานรู้สึกว่าลึก ๆ แล้วมารดาก็ซาบซึ้งในน้ำใจของสามี ที่เอาใจใส่นางอย่างดี แม้ระยะทางจะยาวไกล แต่ทว่าก

เสียงพูดคุยของคนเดินทางกับพ่อค้าที่มากินบะหมี่เนื้อทำให้ไป๋หลานถือตะเกียบรอบะหมี่ชะงักฟัง “ข่าวว่าเกิดกบฏในเมืองหลวง แต่ไม่เสียเลือดเสียเนื้อเลยสักนิด เพราะเหล่าขุนนางไม่พอใจฮ่องเต้ จึงเชิญเยียนอ๋องที่มีราชโองการของอดีตฮ่องเต้ขึ้นอ่าน แต่ว่าฮ่องเต้เหวินเทาไม่ยอมรับฮึดสู้ จึงถูกแม่ทัพไป๋สังหารล้างมลทินให้กับกองทัพตระกูลไป๋...” “จริงรึ แล้วใครจะเป็นฮ่องเต้ต่อล่ะ” “จะใครเสียอีก ก็เยียนอ๋องน่ะสิ ราชโองการอยู่ในมือกับตราพยัคฆ์สั่งการทหารทั่วแคว้น ยังมีกองทัพแคว้นเป่ยเหลียงที่ร่วมด้วย เพราะเคยถูกยุแยงให้ออกรบจนบ้านเมืองเสียหาย ชาวบ้านเดือดร้อน” “เยียนอ๋องจะเป็นคนดีหรือไม่” “ขุนนางว่าดี แต่ไม่รู้ว่าขึ้นแล้วจะดีไหม” บะหมี่มาตั้งวางตรงหน้าไป๋หลานตั้งนานแล้ว แต่นางกลับยังไม่ได้แตะ มัวแต่ฟังเรื่องที่คนอื่นพูดกัน จนเมื่อเถ้าแก่ถาม “ไป๋หลาน ไม่อร่อยรึ” คนทั้งตลาดไม่มีใครไม่รู้จักเถ้าแก่ร้านหลานฉี สองพี่น้องต่างแซ่ แต่ร่วมกันเปิดร้านจนค้าขายร่ำรวย “ฟังข่าวน่ะ เห็นท่านลุงทั้งหลายเล่าแล้วน่าสนใจ” ไป๋หลานยิ้มให้ บะหมี่ร้านจะไม่อ

ไป๋หลานทุกวันออกจากบ้าน จนทำให้ทุกคนในบ้านประหลาดใจนัก ว่าเหตุใดนางออกไปแล้วก็กลับเข้ามาตัวเปล่าทุกครั้ง และเจ้าคนปากไม่มีหูรูดอย่างหลงฉีก็เอ่ยถามในสิ่งที่ทุกคนคาใจ “พี่ไป๋หลานไปหาข่าวพี่หลัวอวิ๋นหรือขอรับ” ไป๋หลานที่คิดว่าทุกคนไม่รู้ว่านางออกไปตลาดทำไม แต่กลับจะมาความแตกเพราะเจ้าหุ้นส่วนตัวกลมกินเยอะผู้นี้ ที่ถามสะกิดใจนางเหลือเกิน “ข้าจะไปหาข่าวทำไม เขากับข้าไม่ได้เป็นอันใดกันเสียหน่อย” ไป๋หลานทำแกล้งไขสือ อีกไม่กี่เดือนนางก็มีอายุสิบสองปี รออีกสามปีนางก็ถึงวัยปักปิ่น เมื่อนั้นคงจะถึงวัยมีคู่แล้ว ส่วนเขานั้นเป็นบุรุษที่อายุมากกว่านางถึงห้าปี อีกอย่างเขาเป็นประมุขแคว้น จะแต่งงานเร็วก็ไม่ได้แปลกอันใด เรื่องความหลังที่เคยพูดกันก็ลืมไปเสียเถอะ มันก็แค่ลมปากตอนที่คนเรากำลังอับจนหนาทาง “เจ้าไม่ต้องไปหรอก อีกไม่นานก็เห็นเขา” จิ้งอันโหวทราบจากไป๋เนี่ยนเจินแล้ว ว่าคนของฝ่าบาทส่งข่าวมาว่าฝ่าบาทล่วงหน้าออกมาก่อน และจะกล่อมให้นางเข้าไปอยู่ในวังกับเขารอวันแต่งงาน “เหอะ...ใครอยากเห็นเขากัน ข้าก็ออกไปหาเรื่องคุยกับเหล่าสตรีในหมู่บ้านบ้างก็เท่าน

อวี๋หรงได้ยินทุกคำพูด สิ่งต่าง ๆ นั้นเป็นเรื่องจริง หลงฉีกล่าวได้ถูก ครั้งนั้นนางเจ็บแค้นแค่ไหนก็ยังต้องทำตาม ด้วยอำนาจไม่มี เป็นสตรีไร้ที่พึ่ง แต่บัดนี้เปลี่ยนไปแล้ว “ท่านพี่ ข้าจะตัดขาดครอบครัว ต่อไปข้าเป็นแค่คนของสกุลเฉาไม่เกี่ยวข้องกับสกุลอวี๋ ที่ผ่านมาข้าชดใช้หมดแล้ว” อวี๋หรงวันนี้เข้มแข็งขึ้น นางมีลูกสาว ลูกชาย มีสามีที่ปกป้องนาง ยังมีไป๋เนี่ยนเจินที่เป็นสหายที่คอยระวังหลังให้ ต่อไปนางต้องใช้ชีวิตดีแน่ “ข้ารักเจ้ากับลูก ๆ ทุกคน เช่นนั้นก็เตรียมตัวย้ายกลับเมืองหลวงเถอะ ส่วนเรื่องตระกูลบิดามารดาเจ้า ข้าหารือกับแม่ทัพไป๋แล้ว” จิ้งอันโหวไม่ยอมให้คนเหล่านี้มาทำให้นางต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ อีกต่อไป ในเมื่อไม่รักไม่ถนอมนาง ก็อย่าฝันเฟื่องมาเสพสุขกับวาสนาของภรรยาและลูกสาวของพวกเขา ในเรือนนั่งกินอาหารอย่างสุขสบาย แต่ด้านนอกนั้นสี่คนต้องทนหิว แต่จะไปหาอะไรกินก็ไม่มีที่ไหน ในหมู่บ้านแห่งนี้ไม่มีร้านอาหารหรือโรงเตี๊ยม ต้องเข้าไปในตลาดเขตม่อยวน อากาศเช่นนี้ได้น้ำแกงไก่ก็ดีไม่น้อย “ในเมื่อนางลูกอกตัญญู นางหลานเนรคุณมันไม่เปิดประตู เราก็ไปพักในเม