All Chapters of อ๋องน้อยผู้นี้ข้าเก็บได้ที่ชายป่า: Chapter 1 - Chapter 10

กลางฤดูร้อนที่แสงแดดแผดเผาจนบรรยากาศร้อนระอุ แม้ชายป่าจะมีลำธารที่ไหลผ่านลงไปรวมกันกับแม่น้ำเหลือง เส้นแบ่งเขตแดนระหว่างแคว้นเป่ยเหลียง กับแคว้นหนิงโจว แต่มันก็ยังคงร้อนระอุอยู่ดี เพราะแคว้นเป่ยเหลียงที่ห่างออกไปทางชายแดน มีทะเลทรายที่เวิ้งว้างอยู่ไม่ไกล ทำให้ยิ่งร้อนมากขึ้นในฤดูร้อน แต่ในฤดูหนาวก็หนาวเหน็บจับใจเช่นกัน ไป๋หลานคิดว่าเทพเจ้าบนสวรรค์ลำเอียงแคว้นหนิงโจวหรือไม่ เพียงแค่ห่างออกไปไม่ถึงร้อยลี้ กลับมีภูมิประเทศที่สุดโต่ง อีกฟากหนึ่งก็อุดมสมบูรณ์ อีกฟากหนึ่งก็แห้งแล้งกันดาร ทำให้ชายแดนมีการตั้งรกรากกระจุกรวมกันอยู่ริมน้ำเหลือง แม้ว่าดินจะไม่อุดมสมบูรณ์ แต่ก็ยังมีน้ำดี แต่ไป๋หลานนั้นไม่เดือดร้อน นางเพาะปลูกในเรือนเล็ก ๆ ใกล้ชายเขาแค่พอกิน เหลือกินจึงขาย กับหาของป่าประทังชีวิตมาสามปีแล้ว เพราะว่านางเป็นวิญญาณสตรีอายุ 25 ปี ทำให้นางมีความคิดในการใช้ชีวิตที่ไม่เหมือนเด็กทั่วไป ยิ่งนางย้อนกลับมาพร้อมความพิเศษในตัวนางหนึ่งอย่าง ก็คือพละกำลังที่มากกว่าเด็กทั่วไป กับสมองที่สามารถคิดอาวุธที่ป้องกันตัวได้อย่างพวกหน้าไม้ลูกดอก ทำให้นางอยู่รอดจากการโดนรังแก และพ

เสียงที่ดังขึ้นด้านนอก หากฟังให้ดีมีเสียงฝีเท้าย่ำอยู่ไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน ท่าทางคนเหล่านี้น่าจะมีอาวุธครบมือจ้องจะฆ่าฟันได้ทุกเมื่อ หากปล่อยให้เข้ามาค้นไม่ดีแน่ ไม่ปลอดภัยต่อทุกคนที่อยู่ในบ้านหลังนี้ “ไม่ทราบผู้ใดมาตะโกนเรียกอยู่ข้างนอกเจ้าคะ” ไป๋หลานไม่เพียงจับเชือกที่มีกลไกยิงธนูจากด้านนอก ยังเป็นเชือกที่มีกลไกยิงลูกดอกจากด้านในอีกด้วย เพื่อความปลอดภัยของนางและหลงฉี หากคนเหล่านั้นพังประตูเข้ามานางไม่มีทางเลือก นอกจากจัดการพวกเขาแล้วพาหลงฉีหนี ส่วนคนเจ็บที่ช่วยมาแล้วแต่วาสนา แต่จะใจดำทิ้งเขาก็ตัดใจไม่ลง จึงได้คิดหาทางอยู่ในใจ “ข้าเป็นคนของทางการ มาตามจับคนร้าย” เสียงตอบกลับด้านนอกทำให้ไป๋หลานยิ้มขำ หากมาจับคนร้ายจริง ก็ควรจะจับตัวพวกมันกันเอง เพราะแต่ละคนเท่าที่ฟังเสียงแล้วน่าจะเป็นคนร้ายไม่ต้องสืบ อีกอย่างเด็กหนุ่มผู้นี้คงจะมีฐานะไม่ธรรมดา ถึงได้มาตามเก็บถึงที่นี่ ทำเช่นนี้คิดจะฝังเขาเอาไว้กลางป่าริมชายแดนเขตม่อยวนแน่ ๆ “เจ้ารู้จักเขาหรือไม่” ไป๋หลานกระซิบถามคนที่นอนบนแคร่ที่ทับด้วยฟาง “ไม่ องครักษ์ของข้าชื่อจูเฟย นั่นไม่ใช่เสียงของเขา” เย

หลงฉีเข้าครัวไปก็เห็นผัดหน่อไม้กับไข่สีเหลืองทองเหมือนได้กินของดีเป็นมงคล เขาสังเกตไข่จากไก่ที่พี่ไป๋หลานเลี้ยงมีไข่แดงที่สดกว่า ทำให้ทำอาหารออกมาสวยงาม ยิ่งกลิ่นหอมของคนที่ทำอาหารแล้วไม่ขี้เหนียวเครื่องปรุง ยิ่งส่งให้ท้องกลม ๆ ของเขาร้อง “พี่ไป๋หลานข้ามาแล้ว” หลงฉีรีบเข้าไปกุลีกุจอหยิบถ้วยมาตักข้าวขาวที่หุงจนหอมน่ากิน สามถ้วยกับตะเกียบและถ้วยตักต้มกระดูกสุดอร่อย เขาเหลือบมองเจ้าคนที่บอกให้ล้างจานนั่งนิ่งไม่ยอมช่วยก็ค้อนใส่ แต่นึกได้ว่าสั่งให้เจ้านั่นล้างจาน จึงไม่เอ่ยปากเรียก และเป็นเขาที่เข้ามาตักทุกอย่างวางรอพี่ไป๋หลานล้างมือมากินข้าว “กินข้าวเสร็จก็ไปอาบน้ำในห้องน้ำ สาย ๆ ข้าจะดูแผลให้” ไป๋หลานไม่คิดอะไร พูดไปด้วยความเป็นห่วง แต่กลับเห็นอีกคนใบหน้าแดงก่ำ “เป็นอะไร เป็นไข้หรือไง” ทันทีที่เห็นอาการผิดปกติบนใบหน้าฝ่ายตรงข้ามที่จะมาเป็นสมาชิกใหม่ในบ้านของนางอีกคน จึงถามด้วยความเป็นห่วง “ปะ...เปล่า...แผลนั่นให้เจ้าอ้วนดูก็พอ” เสียงตอบอ้อมแอ้มไม่เต็มปากของหลัวอวิ๋นทำเอาไป๋หลานขมวดคิ้ว ไม่ใช่ปกติเจ้าหลงฉีน้อยกับเขาตีกันอยู่เป็นประจำหร

เสี่ยวซ่านเข้าไปราวสักหนึ่งเค่อ ก็เดินออกมาพร้อมกับรัดเกล้าด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ทำให้ไป๋หลานคิดว่าเถ้าแก่ของร้านนี้ใช้ไม่ได้ น่าจะกดราคาจนต่ำเกินไป พี่เสี่ยวซ่านทำงานอยู่ร้านเครื่องประดับมาหลายปี จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าราคาของแต่ละชิ้นมีค่าเท่าไหร่ “เป็นอย่างไรบ้างพี่เสี่ยวซ่าน” “เถ้าแก่ให้ได้มากสุดแค่สามร้อยตำลึง ข้าคิดว่ามันน้อยไปหน่อย อย่างไรเจ้าลองเสี่ยงไปร้านอื่นดีหรือไม่ ท่าทางของชิ้นนี้มีราคาไม่น้อย” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาอย่างลำบากใจของพี่เสี่ยวซ่านทำให้ไป๋หลานเข้าใจดี และไม่ทำให้เขาลำบากใจเป็นแน่ “เช่นนั้นข้าขอบคุณท่านมาก อย่างไรข้าจะลองไปร้านอื่นดู” ไป๋หลานรับรัดเกล้ามาถือไว้ จากนั้นห่อใส่ผ้าไหมเก็บใส่หน้าอกเอาไว้ เพราะนี่มีคนรู้แล้วว่านางเอาของมีค่ามาขาย หากเถ้าแก่ในร้านเล่นตุกติกให้คนตามไปปล้นก็ย่อมได้ อีกอย่างหลัวอวิ๋นบอกไว้แล้วว่า ของชิ้นนี้อย่างน้อยมีค่าไม่ต่ำกว่าห้าร้อยตำลึง ดังนั้นนางย่อมเชื่อเขาดีที่สุดขณะที่ไป๋หลานกำลังจะก้าวจากไป หันไปเห็นเถ้าแก่เดินออกมาคล้ายอยากมาต่อรองนางจึงไม่คิดหันไปคุยด้วย แต่เบื้องหลังของนางได้ยินเสียงใครคน

กร็อบ! แกรบ! เสียงย่ำเท้าด้านนอกทำให้เด็กสามคนในบ้านเกร็งตัวเงียบเสียงลง จากนั้นไป๋หลานขยับจับเชือกแน่นพร้อมกระตุกหากว่าคนที่บุกรุกเข้ามาเปิดประตู ด้านนอกบ้านหลังสุดท้ายริมเขา มีสองคนร้ายกลับมาจริง ๆ แล้วเขาก็ต้องประหลาดใจ เพราะที่รู้มาคือมีเด็กอาศัยอยู่บ้านหลังนี้ และวันนั้นเขาก็ได้ยิน แต่ทว่าวันนี้เงียบสงัดไม่พอ ยังไม่มีแม้แต่ตะเกียงจุดสว่าง ทั้งที่หน้าหมู่บ้านยังมีเวรยามเดินกันให้ขวักไขว่ “เจ้าแน่ใจนะว่าหลังนี้ไม่ผิด” หนึ่งในสองคนร้ายคุยกัน จากเดิมที่คิดจะกลับไปรายงาน แต่ทว่าอยากกลับมาดูให้แน่ใจเรื่องที่เกิดกับพวกเขาก่อน “มีหลังเดียว แต่ว่าเราไปโดนจับมัดกองอยู่หน้าศาลบรรพชนได้อย่างไร” ที่สำคัญโดนจับไปโดยไม่รู้ตัวราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นสิ่งลี้ลับ “เปิดเข้าไปดูก็รู้แล้ว” ชายคนหนึ่งกำลังจะเปิดประตูแต่ทว่า... “เร็วเสียงมาจากทางโน้นไปดูกัน” ผู้นำหมู่บ้านได้พาคนของทางการมาตรวจตรา ได้ยินเสียงประหลาดที่หน้าบ้านของไป๋หลานพวกเขาจึงกรูกันเข้ามา “ชาวบ้านรู้ตัวแล้วไปเถอะ” คนร้ายพูดแล้วก็เร้นกายเข้าไปในป่าลึก เพราะไม่อยากโดนจับไป