Semua Bab Bad Trap คลั่งรักพี่ชายเพื่อน: Bab 41 - Bab 50

ติ๊ง~เซนต์ที่กำลังนั่งพิมพ์งานละสายตาจากโน้ตบุ๊กไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบ มือหนาคว้ามากดดูข้อความที่ถูกส่งมาโดยเต้เต้ : ส่งรูปภาพเต้ : เมียมึงไหมเต้ : ไอ้มาร์คส่งมา บอกว่าเห็นเมียมึงชนแก้วกับผู้ชายนัยน์ตาดำมืดลงเมื่อเห็นรูปที่เต้ส่งมา เป็นรูปน้ำตาลยืนคุยกับปัณณ์อย่างสนิทสนม มือหนาเผลอบีบโทรศัพท์แน่นด้วยความหึงหวง ไม่ได้ตอบกลับข้อความเต้แต่ปัดออกจากไลน์แล้ยกดเข้าไอจีแทนเขานั่งคิดคำถามพักใหญ่ ไม่พอใจเท่าไรนักที่มีผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้น้ำตาล โดยเฉพาะผู้ชายคนนี้ ก้านนิ้วแตะแป้นพิมพ์ หลังจากนั้นจึงกดส่งเซนต์ : มีผู้ชายมายุ่งกับหนูไหมรอไม่นานข้อความก็ถูกเปิดอ่านน้ำตาล : ไม่มีค่ะคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเป็นปม คำตอบที่ได้รับสวนทางกับรูปภาพที่เห็นโดยสิ้นเชิงเซนต์ : หนูแน่ใจนะครับเซนต์ : พี่ให้โอกาสหนูตอบอีกรอบน้ำตาล : ถ้าหมายถึงพี่ปัณณ์ ตาลไม่ขอนับได้ไหมคะน้ำตาล : ตาลนับถือเขาเหมือนพี่ชาย อีกอย่างพี่เขามาขอชนแก้ว ถ้าจะปฏิเสธก็ดูเสียมารยาทเซนต์ : แค่นั้นใช่ไหม?น้ำตาล : ใช่ค่ะเขาจิ๊ปากด้วยความหัวเสีย วางโทรศัพท์ลงโต๊ะแรงๆ ก่อนจะหยัดกายขึ้นเต็มความสูงเดินไปหยิบแจ็คเก็ตหนังสีดำมา

วันต่อมาเซนต์ขับรถมารับแฟนสาวที่มหาวิทยาลัยวาแซร์ วันนี้เขามาส่งเพราะรถของน้ำตาลตรวจสภาพอยู่ศูนย์ ชายหนุ่มในชุดนักศึกษายืนรอน้ำตาลหน้าตึกคณะสาวๆ ที่เดินผ่านไปผ่านมาจับจ้องมาที่เขาอย่างให้ความสนใจ ความหล่อเหลาที่โดดเด่นมาแต่ไกล ผิวที่ไม่ได้ขาวมากแต่กลับดูมีเสน่ห์เหลือล้นน่ามองมือหนายกโทรศัพท์ขึ้นมาเขี่ยเล่นระหว่างรอแฟนสาว ผ่านไปเกือบห้านาทีจึงมองเห็นน้ำตาลกำลังก้าวลงบันไดมากับเพื่อน ทั้งสามคนแยกกัน เซลีนวิ่งลงบันไดไปหาครินทร์ที่เพิ่งมาถึง เขายิ้มให้น้องสาวที่มองแล้วโบกมือความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามาในอก…อยากมีรถหรูๆ ให้เธอนั่ง ไม่อยากให้เธอนั่งซ้อนท้ายตากแดด ตากลม ตากฝนอีกต่อไป เขาอยากให้เธอสบายมากกว่านี้เขาหลุบมองพื้น ก่อนจะหันไปมองน้ำตาลที่เดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มสดใส“รอนานไหมคะ?”“ไม่นานครับ”“เราจะไปกินอะไรดีคะ”“หนูอยากกินอะไรครับ”“อะไรก็ได้ค่ะ หนูกินได้หมดแค่มีพี่”เซนต์เลื่อนมือไปลูบหัวทุยเบาๆ ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ทั้งที่ข้างในมีความรู้สึกมากมายที่เขาไม่อยากให้เธอรับรู้“เรียนเหนื่อยไหม”“ไม่เหนื่อยค่ะ” เธอตอบ พร้อมกับส่ายหน้าไปมาด้วยรอยยิ้ม “เราไปกันเลยไหมคะ?”“ครับ” เขาพยั

หลายวันต่อมา“มึงบอกน้องเรื่องนี้ยัง” คริสต์เอ่ยถามเซนต์ หลังจากรู้ว่าเพื่อนจะขึ้นรับตำแหน่งหัวหน้ายากูซ่าแทนพ่อ“ยัง” เขาตอบกลับสั้นๆ“จะบอกน้องไหม”“ยังไม่รู้จะบอกยังไง” เขานอนคิดมาหลายวันว่าจะบอกน้ำตาลยังไง การบอกมันง่ายนิดเดียว แต่ติดตรงที่ไม่รู้ว่าน้ำตาลจะคิดยังไงกับเรื่องนี้ทั้งหมดเขาทำลงไปโดยไม่ได้ปรึกษาเธอเลย ตอนนั้นแค่คิดว่าถ้ายอมขึ้นรับตำแหน่งแทนพ่อ มันจะทำให้เขามีทุกอย่างมากพอที่จะดูแลผู้หญิงคนนี้ รวมถึงครอบครัวของเขา“น้ำตาลจะโกรธกูไหมวะ”“แค่มึงมีเหตุผลดีๆ ไว้ตอบตอนน้องถาม กูว่าน้องเขาคงไม่โกรธ” ภูริตอบเพื่อนเขานิ่งเงียบ สายตามองออกไปยังสนามตรงหน้าอัฒจันทร์ของมหา’ลัย มือทั้งสองประสานกัน แววตาฉายความกังวลอย่างเปิดเผย“แต่เรื่องใหญ่แบบนี้รีบบอกน้องหน่อยก็ดี จะได้ไม่มีปัญหากันทีหลัง” คริสต์พูด “จริงอยู่ที่น้องมีเหตุผล แต่อย่าลืมคนเราก็น้อยใจเป็น”“อืม คิดว่าวันนี้คงบอก”ภูริเอื้อมมือมาตบไหล่เพื่อนเบาๆ แค่เห็นเพื่อนยอมขึ้นรับตำแหน่งแทนพ่อก็ดีใจมากแล้ว ที่ผ่านมาเซนต์จมอยู่กับความรู้สึกด้อยค่าตัวเองมามากพอแล้ว ต่อให้เซนต์ไม่อยากยืนอยู่จุดนั้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเกิดมาพร้อมกั

ปึ่ก!“โอ๊ย! อีเวรนี่!” เจมส์ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปนจุก เมื่อโดนน้ำตาลเตะผ่าหมากอย่างแรงเจมส์ก้มตัวลงทันทีหลังโดนเตะผ่าหมาก ร่างงอเหมือนกุ้งโดนน้ำร้อน ขณะที่น้ำตาลถอยกรูดออกมาสองก้าว หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะระเบิดออกมานอกอก มือทั้งสองกำแน่นเพื่อประคองสติเจมส์เงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาพร้อมฆ่า มุมปากกระตุกยิ้มเหี้ยม“หึ! มึงนี่มันวอนจริงๆ”น้ำตาลตั้งการ์ด ถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อคุมระยะ ก่อนจะเตะถีบสุดแรงเข้าที่ไหล่ของเจมส์จนอีกฝ่ายเซถอย ผู้หญิงที่ล่อเธอมาเมื่อกี้กับเพื่อนเจมส์สองคนเบิกตากว้างน้ำตาลอาศัยจังหวะนั้นถอยวิ่ง แต่เพื่อนเจมส์คนหนึ่งพุ่งมาดักหน้า เธอหมุนตัวฟาดส้นเท้าเข้าแขนอีกฝ่ายเต็มแรงจนมันร้องลั่น“โอ๊ย! อีบ้านี่!”หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เธอกลัว…กลัวจนขาแทบไม่ขยับแต่ก็ต้องสู้เพื่อเอาตัวรอด เพราะรู้ว่าตอนนี้ไม่มีใครช่วยเธอได้นอกจากตัวเองอาการหวาดกลัวบวกกับพวกเจมส์ไม่เหมือนอันธพาลที่เธอเคยสู้ตอนช่วยเซนต์ เจมส์เองก็เรียนเทควันโด เก่งไม่ต่างจากเธอเจมส์พุ่งเข้ามาอีกครั้ง สัญชาตญาณของการเอาตัวรอดทำให้เธอพยายามหลบ แต่ทว่า…ปึ่ก!“อึก…” กำปั้นหนักๆ ฟาดเข้าที่ท้องแบนราบของเ

เวลาล่วงเลยไปหลายวัน รู้ตัวอีกทีก็ใกล้ถึงวันเกิดน้ำตาลแล้ว อีกเพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้นเซนต์ปรึกษาน้องสาวว่าอยากจัดห้องทำเซอร์ไพรส์วันเกิดให้น้ำตาล เซลีนเลยวางแพลนกับดัชเชสชวนน้ำตาลไปเที่ยวทะเลใกล้ๆ กรุงเทพสักสองวัน และจะเดินทางกลับในวันเกิดของน้ำตาลตอนแรกน้ำตาลไม่อยากไปเพราะอยากอยู่กับแฟน แต่เซนต์กลับไม่ว่างไปเข้าค่ายอาสากับมหา’ลัย จริงๆ เป็นแผนการที่วางเอาไว้ น้ำตาลจึงยอมไปเที่ยวกับเพื่อนเพราะไม่อยากนอนเหงาอยู่ห้องคนเดียวคนตัวโตจัดการเนรมิตคอนโดน้ำตาลให้ตรงธีมที่วางเอาไว้ รู้ว่าแฟนสาวชอบสีขาวและชมพูเลยตกแต่งตามนั้น มีต้นคริสต์มาสที่เขาสั่งมาไว้ก่อนหน้านี้ เพราะวันเกิดน้ำตาลตรงกับวันนี้พอดีครืด ครืดเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น ทำให้เซนต์ที่กำลังจัดห้องสำหรับเตรียมเซอร์ไพรส์วันเกิดให้แฟนสาวอย่างขมักเขม้น หันไปมองว่าใครโทรมา ก่อนจะพบว่าภูริวิดีโอคอลกลุ่มมา เขากดรับสายแล้ววางโทรศัพท์ไว้ใกล้ตัว(โอ้โห้เพื่อนกู แม่งโรแมนติกจัด)“วันเกิดแฟนทั้งที” เขาตอบภูริกลับเสียงเรียบ พลางใช้เครื่องสูบลมเข้าลูกโป่งสีชมพูแล้วมัดอย่างคล่องแคล่ว เคยทำแบบนี้ที่มหา’ลัยบ่อยๆ เลยชินมือ(เชื่อแล้วว่าใครได้เพื่อ