All Chapters of Bad Trap คลั่งรักพี่ชายเพื่อน: Chapter 11 - Chapter 20

หัวใจดวงน้อยพองโตกับคำตอบเมื่อครู่ แม้มันจะเป็นเพียงคำพูดสั้นๆ แต่สำหรับเธอกลับมีความหมายมากพอที่จะต่อความหวังในการ ‘จีบ’ อีกคนริมฝีปากเล็กยังคงแต้มด้วยรอยยิ้ม หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ รู้สึกเหมือนลอยอยู่เหนือพื้น แต่เจ้าของคำพูดกลับนิ่งเฉยแล้วเดินออกไปดวงตาคู่สวยมองตามแผ่นหลังกว้างที่ห่างออกไปทีละก้าว ใบหน้าสวยหวานยังคงมีรอยยิ้มติดอยู่ ไม่รู้ว่าเขาเริ่มหวั่นไหวบ้างหรือยัง แต่สำหรับเธอแค่ได้ยินคำว่า ‘ดีแล้ว’ จากปากเขา ก็เหมือนได้กำลังใจให้รักต่อไปอีกพักใหญ่เลยทีเดียวเธอเดินกลับมายังที่นั่งในโซน VIP พอเห็นเซลีนกำลังสวีทกับแฟนก็อดรู้สึกอิจฉาไม่ได้ หย่อนตัวนั่งลงพื้นที่ว่าง มือเล็กคว้าน้ำขึ้นมาดื่ม ผ่านไปสักพักเกือบสิบนาทีจึงหันไปพูดบางอย่างกับเซลีน“เซย์ ถ่ายรูปให้หน่อยสิ”“ให้พี่เซนต์ถ่ายให้สิ เขาถ่ายรูปสวย” เซลีนพูดแล้วมองพี่ชายที่เดินเข้ามาพอดี “พี่เซนต์ถ่ายรูปให้น้ำตาลหน่อยสิ ช่วงนี้เซย์ถ่ายรูปไม่ค่อยสวย”เธอหันไปยิ้มหวานให้เขาโดยอัตโนมัติ เซลีนนี่รู้งานดีจริงๆ เธอยื่นโทรศัพท์ให้เขาทันที ซึ่งเขาก็จำใจรับไปอย่างไม่อิดออดด้านเพื่อนสนิทของเซนต์ก็หันไปยิ้มอย่างรู้กัน ในขณะที่เซลีนย

ณ ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง“มีธุระอะไรกับผม” เสียงของเขาเอ่ยถามคนเป็นพ่อบังเกิดเกล้าเสียงเรียบเขาไม่ได้มองคนเป็นพ่อโดยตรง มีเพียงแววตาเฉยชาที่สะท้อนผ่านแสงไฟ เฉกเช่นทุกครั้งที่ต้องเผชิญกับผู้ชายคนนี้…ริวกิขอเจอเซนต์เพราะมีเรื่องสำคัญอยากคุยด้วย ตอนแรกเซนต์ลังเลเกือบจะปฏิเสธเพราะไม่อยากเจอ แต่ริวกิขอร้องบวกกับครั้งนึงคนตรงหน้าเคยมีพระคุณเลยยอมมาเจอ“จำได้ไหม วันที่ลูกมาขอให้พ่อช่วยเรื่องเซลีนแล้วพ่อบอกจะช่วยแต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” เขาเอ่ยเสียงราบเรียบ ราวกับคนกำลังรื้อฟื้นหนี้เก่า “วันนั้นพ่อบอกว่าไว้พร้อมแล้วจะบอก ที่พ่อบินกลับไทยอีกครั้งก็เพื่อคุยเรื่องนั้น”“รีบพูดมาสิครับ ผมมีเวลาไม่มาก”“จำได้ไหม วันที่ลูกมาขอให้พ่อช่วยเรื่องเซลีน…” เขาเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงราวกับคนกำลังรื้อฟื้นหนี้เก่า “วันนั้นพ่อบอกว่าจะช่วย แลกกับสิ่งตอบแทนบางอย่าง ที่พ่อกลับมาเมืองไทยคราวนี้ก็เพื่อคุยเรื่องนั้นโดยเฉพาะ”ความเงียบแผ่คลุมโต๊ะไปครู่หนึ่ง เหลือเพียงเสียงดนตรีคลอเบาๆ ริวกิหรี่ตามองลูกชาย ก่อนเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ“พ่ออยากให้ลูกขึ้นรับตำแหน่งต่อจากพ่อ”“ตำแหน่ง?”“หัวหน้ายากูซ่าคนต่อไป” คำพูดนั้นตกล

น้ำตาลไม่กล้าเข้าไปเยี่ยมเซนต์ กลัวตัวเองเห็นเขาแล้วจะเผลอร้องไห้ ปลีกตัวออกมาอยู่เงียบๆ คนเดียวที่มุมหนึ่งของโรงพยาบาล เสื้อผ้าที่เคยเปื้อนเลือดตอนนี้ถูกเปลี่ยนเป็นชุดใหม่แล้วภาพตอนเขาถูกแทงยังคงติดตา วินาทีนั้นกลัวมาก เข้าไปช่วยเขาอย่างไม่คิดชีวิตและไม่ห่วงตัวเอง เธอทนเห็นเขาเจ็บไม่ได้“ไม่เข้าไปเยี่ยมพี่เซนต์เหรอ” เสียงของเซลีนดังขึ้นจากข้างหลัง ทำให้น้ำตาลค่อยๆ หันไปมอง“ฉันไม่กล้าไปเยี่ยมเขา”“ทำไมล่ะ”“ไม่รู้สิ พอเห็นเขาเจ็บแล้วมันรู้สึกไม่ดี ไม่อยากเห็นเขาเป็นอะไร ไม่อยากเห็นเขาเจ็บ…”เซลีนมองเพื่อนสนิทด้วยความเห็นใจ ก่อนจะคว้าสองมือของน้ำตาลมากุมไว้“ตอนนี้เขาปลอดภัยแล้ว ถ้าไม่ได้ตาลป่านนี้พี่เซนต์คงแย่แน่ๆ” เซลีนพูดพร้อมกับยิ้มบางๆ ให้เพื่อน “เขาถามหาตาลด้วยนะ”“จริงเหรอ?” แววตาคู่สวยไหววูบ เมื่อรู้ว่าเซนต์ถามถึงตัวเอง“อื้ม ตอนแรกที่พวกเราเดินเข้าไป สายตาเขาเหมือนกำลังมองหาใครอยู่ ไม่ได้โฟกัสคนที่เข้าไปเยี่ยม”“…”“ไปเยี่ยมเขาหน่อยไหม”“ฉันก็อยากไปนะ แต่ก็กลัวตัวเองร้องไห้อีก” เธอไม่อยากอ่อนแอให้เขาเห็นบ่อยนัก“แต่นั่นว่าที่หวานใจตาลเลยนะ จะไม่ไปเยี่ยมเขาจริงๆ เหรอ” เซลีนพู

วันสุดท้ายของการอยู่โรงพยาบาล เซนต์ยังคงมีน้ำตาลคอยดูแลไม่ห่าง ตลอดเวลาของการอยู่ด้วยกันทำให้ทั้งคู่ใกล้ชิดกันมากขึ้นเซนต์แอบเกรงใจน้ำตาลที่ต้องลาเรียนเพื่อมาเฝ้า แม้เป็นความเต็มใจของอีกคนก็ตาม“น้ำตาล?”น้ำตาลหันขวับไปมองเจ้าของเสียงเรียกที่เดินเข้ามาพร้อมกับคุณหมอที่เข้ามาตรวจเซนต์ คนบนเตียงผู้ป่วยมองปัณณ์ที่เรียกน้ำตาลเมื่อครู่นิ่งๆ ก่อนที่ว่าที่คุณหมอจะดึงสายตากลับไปมองเซนต์อย่างแปลกใจเธอชี้นิ้วใส่เขาโดยยังไม่ได้ถามอะไร เพราะตอนนี้เขากำลังยุ่ง ไม่แปลกใจที่เห็นพี่หมอปัณณ์ที่นี่ เพราะเขาอยู่ในช่วงลงวอร์ด จังหวะที่เขาหันมามองเธอส่งยิ้มให้ตามมารยาท พอหันไปมองพี่เซนต์ยิ้มให้เช่นกัน แต่เขาทำหน้าบึ้งตึงใส่จนเธอต้องหุบยิ้มหลังจากคุณหมอตรวจร่างกายเซนต์เสร็จก็อนุญาตให้กลับบ้านได้“มาทำอะไรที่นี่” ปัณณ์เดินเข้าไปถามน้ำตาลอย่างเป็นกันเอง“มาเฝ้าคนป่วยค่ะ”“เฝ้าคนป่วย?” ว่าที่คุณหมอเลิกคิ้วขึ้นสูงแล้วหันไปมองเซนต์อย่างแปลกใจ จำผู้ชายคนนี้ได้ เคยเจอที่ร้านอาหารคราวก่อน“ใช่ค่ะ”“อ๋อ พี่ต้องรีบไปแล้ว ไว้พี่ทักหานะ” ปัณณ์ยิ้มให้น้ำตาล ก่อนเดินออกไปพลางมองเซนต์อีกครั้งคำถามผุดขึ้นมามากมายแต่ไม

หลายวันต่อมาติ๊ง~น้ำตาลที่กำลังเดินลงจากบันไดหน้าตึกคณะมาพร้อมดัชเชสและเซลีน ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ หลังจากรู้ว่าเป็นข้อความจากภูริ เพื่อนสนิทของเซนต์ภูริ : วันนี้พวกพี่มาเตะบอลกัน มาป่าวภูริ : มีเซนต์ด้วยนะ เผื่ออยากมาดูภูริ : ที่มาส่งข่าว เพราะพี่เชียร์น้องขาดใจ“พี่ภูริบอกว่าวันนี้พวกเขาจะเตะบอลกัน ไปเป็นเพื่อนหน่อยสิ”“เซย์คงไปไม่ได้ พี่ครินทร์มารอรับแล้ว” เซลีนพูดแล้วมองไปยังรถของแฟนหนุ่มที่จอดรอริมฟุตบาท“มึงต้องว่างแล้วนะดัชเชสเพื่อนรัก”“เออๆ ว่างก็ได้” ดัชเชสจำใจต้องไปด้วยเพราะวันนี้มาเรียนกับน้ำตาลน้ำตาลยิ้ม ก่อนจะก้มหน้าตอบกลับข้อความของภูริน้ำตาล : ขอบคุณค่ะพี่ภูริ อย่าบอกเขานะคะ อยากเซอร์ไพรส์หลังจากตอบกลับข้อความจากภูริก็กดปิดหน้าจอโทรศัพท์ สองสาวโบกมือบ้ายบายเซลีน ก่อนที่สองสาวจะเดินตรงไปยังรถหรูคันสีขาวของน้ำตาล“กูถามมึงจริงๆ นะ ตามเขาขนาดนี้ ไม่เคยเหนื่อยบ้างเหรอวะ” ดัชเชสเอ่ยถาม พลางดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดลำตัว“ไม่อะ ความสุขของกู”ดัชเชสไม่พูดอะไรนอกจากพยักหน้ารับเบาๆ เห็นเพื่อนเป็นฝ่