All Chapters of อ๋องสารเลวผู้นี้อำมหิตเกินใคร: Chapter 21 - Chapter 30

เสี้ยวโหวกลับไปแล้ว แต่ขันทีเหลียงยังห่วงใยในตัวผู้เป็นนายที่วางตะเกียบตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว ทั้งที่อาหารเป็นที่ถูกปาก แต่กลับไม่ยอมรับประทานต่อ คล้ายมีเรื่องหนักอกหนักใจ และหากเดาไม่ผิดก็คือไม่อยากจะหย่ากับพระชายาแล้วกระมัง ทั้งที่แรกเริ่มเดิมทีคิดว่าจะไม่ใส่ใจในตัวพระชายาด้วยซ้ำไป เขาจึงอยากบังอาจทูลเล็กน้อยเพื่อเตือนสติเป่ยอ๋องสักหน่อย “ท่านอ๋อง ผู้น้อยอยู่กับท่านมาก็ยาวนาน ขอบังอาจออกความเห็นเรื่องนี้สักนิดได้หรือไม่” เป่ยอ๋องมองหน้าขันทีที่เติบโตมาพร้อมกับเขาแล้วก็พยักหน้าทั้งตั้งใจฟัง “ไม่ต้องคิดถึงเรื่องอดีต คิดเพียงว่าปัจจุบันท่านอ๋องมีความสุขดีอยู่หรือไม่ ปัญหาที่เหลือมีอะไรก็ค่อย ๆ คิดแก้เถิด” เป่ยอ๋องพ่นลมหายใจยาวเหยียด เขาเคยคิดว่าตัวเองอาจจะรักซื่อหนิงฮวา แต่เมื่อลองมาทบทวนหัวใจดี ๆ แล้วมีหลายประการที่นางไม่เหมาะกับเขา ทั้งนิสัยและความเอาแต่ใจจนบางครั้งเขาก็ระอา แต่กลับเหรินเล่อผิดกันสิ้นเชิง เขากลับคะนึงหานางยามต้องไกลห่าง วันถัดมาข่าวลือเรื่องท่านอ๋องจะหย่าพระชายาลือไปทั่วจวน ทำให้เหล่าบ่าวไพร่ต่างซุบซิบนินทา และข่าวก็ได้มาจาก

แรงผลักของบุรุษหนุ่มทำให้สตรีร่างแน่งน้อยอย่างฮุ่ยหนิงอันกระเด็นไปด้านหน้า นั่นทำให้เป่ยอ๋องต้องเดินไปจับเก้าอี้เพื่อยึดร่างกายไม่ให้ซวนเซไปมา พร้อมมองหน้าฮุ่ยหลิงอันอย่างเอาเรื่อง “เจ้าอยากตายรึ!” แม้จะมีอารมณ์กำหนัดเพียงใด แต่เขาก็ไม่ใช่พวกขึ้นเตียงไม่เลือก หรือแค่คลำไม่มีหางก็ลากไป หากเขาหายจากอาการนี้เมื่อไหร่นางได้โดนดีแน่ “ท่านอ๋องให้ผู้น้อยช่วยดีหรือไม่” ฮุ่ยหลิงอันรู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้ายแล้ว หากนางไม่คว้าเอาไว้เป่ยอ๋องต้องลงโทษนางแน่นอน มีทางเดียวคือต้องทำให้เป่ยอ๋องพึงพอใจเท่านั้นคือทางรอดเดียวที่มี นางจึงโผกายเข้าไปกอดท่านอ๋องพร้อมกับเปลื้องผ้าแล้วปลดเข็มขัดของเขาออก เป่ยอ๋องที่ถูกผลักให้นอนลงบนโต๊ะก็รู้สึกว่าร่างกายของเขาความคุมไม่ได้ มีทางเดียวที่เขาจะรอดจากสตรีไร้ยางอายผู้นี้คือจัดการนางด้วยเท้าที่มีแรงกว่ามือของเขา เป่ยอ๋องเงื้อเท้าขึ้นสูงถีบร่างเล็กจนกระเด็นติดผนัง ฮุ่ยหลิงอันที่โดนแรงกระแทกหนักจนกระอักเลือดออกมา แต่เป่ยอ๋องไม่ได้คิดสงสารนาง เขารีบประคองตัวเองให้ห่างจากห้องที่เต็มไปด้วยธูปราคะ คงจะเป็นการวางแผนของสตรีไร้ยางอายผู้นั้น

ผ่านมาสามวันแล้วหลังจากที่นางและท่านอ๋องได้ร่วมรักกันที่ค่ายทหาร นางยังอมยิ้มทุกครั้งที่นึกถึงภาพนั้น มันวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา ภาพที่ใครบางคนอยากให้เอาอกเอาใจ แต่เป็นเขาที่เอาอกเอาใจนางเสียมากกว่า แล้วเช้ารุ่งขึ้นเขาก็หงุดหงิดทันที เมื่อเหล่าทหารนายกองมายืนเข้าแถวกลั่นแกล้งแม่ทัพอย่างเขา ให้นำทหารฝึกแถว แต่เขาตื่นสายแววตายิ้มล้อของทั้งทหารทั้งกองทัพส่งกลับมาลำพังเขาก็ไม่อายอะไร แต่นางนี่สิเขินจนหลบข้างหลังเขา เหล่าทหารก็ยังไม่เลิกมอง ‘ทหารเลิกกองวันนี้ให้พักหนึ่งวัน แต่ถ้าใครไม่อยากพักข้าจะให้ไปถางป่าร้อยลี้’ นางจำได้ว่าเหล่าทหารทั้งหลายแตกฮือเหมือนมดแดงแตกรัง แล้วนั่นก็ถูกเขาคาดโทษเอาไว้ด้วย ‘ต่อไปหากไม่มีเรื่องเร่งด่วนไม่ต้องมาหาข้าที่ค่ายทหาร ข้าหวง!’ แรกเริ่มนางก็คิดน้อยใจเขา แต่เมื่อรู้เหตุผลแล้วทำให้นางเขินจนตัวแทบแตกกลั้นยิ้มจนปวดแก้มไปหมด กว่าเขาจะยอมผละให้นางเดินทางกลับก็ใช้เวลาอยู่นาน หากไม่ติดว่ากลางคืนอันตราย นางคงไม่ได้กลับเป็นแน่ “นั่งอมยิ้มคิดถึงท่านอ๋องอยู่หรือเพคะ” เสี่ยวหยวนจื่อเข้ามายืนด้านหน้านานแล้ว

หลังจากเหรินเล่อจากไปแล้ว ไม่กี่วันถัดมาท่านอ๋องก็ให้ทุบเรือนของพระชายาทันที “ขันทีเหลียงเรียบร้อยหรือไม่” เป่ยอ๋องที่ไม่ต้องการให้ผู้ใดเข้าไปในเรือนของนางอีกจึงทุบเรือนทิ้งเสีย จะสร้างเป็นที่เก็บของของตัวเอง แม้ใจในส่วนลึกยังรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยก็ตาม ผ่านมาจะห้าวันแล้ว เขายังคงคิดถึงนางไม่แปรเปลี่ยน แต่นางก็ไม่มีเหตุผลใดที่เขาจะรั้งนางไว้ได้ นอกเสียจากล่อเสือออกจากถ้ำ หนังสือหย่าที่เขาเขียนขึ้นตั้งแต่วันแรกที่แต่งงาน ถูกนำมาถือไว้อีกครั้ง เขายังไม่ได้ให้นาง และนางก็ไปแล้ว ที่จริงในตอนที่รู้สึกว่าขาดนางไม่ได้ เขาต้องการจะเผาทิ้งด้วยซ้ำ แต่มันไม่ทันการณ์แล้ว เขาเป็นคนสั่งให้นางไปจากเขาไปแล้ว “ท่านอ๋องไม่เชื่อใจพระชายาหรือพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีเหลียงเองก็ไม่เชื่อเช่นกันว่าชุดกับรองเท้านั่นจะเป็นของชู้พระชายา ไม่มีอะไรที่เป็นไปได้เลยนอกจากพระชายาจะไม่ปริปากบอกทำให้เกิดความคลางแคลงใจให้กับท่านอ๋อง “ข้าให้โอกาสนางได้สารภาพ แต่นางกลับเลือกที่จะเงียบ เจ้าคิดว่าเราควรทำเช่นไร ไม่เท่ากับนางยอมรับหรอกหรือ” ขันทีเหลียงเองก็จนด้วยคำพูด จึง

“ขันทีเหลียงต่อไปเรือนเป่ยอ๋องจะคืนให้กับหลวง ข้าสละทิ้งฐานันดรอ๋องเรียบร้อยแล้ว” ถ้อยคำที่ไม่ได้แฝงด้วยแววตาล้อเล่นทำเอาขันทีเหลียงยกมือทาบอก “ท่านอ๋อง” “ข้าจะให้เจ้าเป็นธุระจัดการแบ่งเงินจำนวนหนึ่งให้กับบ่าวรับใช้ไปตั้งตัว ยกเว้นฮุ่ยมามา” นี่ถือว่าปรานีที่สุดแล้ว หากไม่เห็นว่าเป็นคนเก่าคนแก่ของมารดา โทษประหารยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่นางทำกับคนรักของตน ขันทีเหลียงติดตามท่านอ๋องมานาน ตนเองก็ไร้ที่ไปเช่นกันแต่จะขอติดตามท่านอ๋องไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ จึงคุกเข่าต่อหน้าท่านอ๋องแล้วเอ่ยความประสงค์ของตัวเองออกมา “ท่านอ๋อง โปรดให้ข้าน้อยติดตามไปด้วยเถิดข้าน้อยไม่ต้องการทรัพย์สินเงินทอง ขอเพียงได้รับใช้ข้างกายท่านอ๋องก็พอแล้ว” เป่ยอ๋องมองบ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ ไม่นึกว่าขันทีเหลียงจะตัดสินใจเช่นนี้ “ข้าจะไม่หวนกลับเมืองหลวงอีก หากไม่จำเป็นต้องทำศึก” ใช่แล้ว หากซีเป่ยขืนวกกลับมาหักหลังเขาก็พร้อมเดินหน้าเช่นกัน และรู้ว่าคนอย่างฮองเฮาไม่ยอมให้เขาไปได้ง่าย ๆ โดยไม่ส่งคนไปตามรังความแน่ บางทีอาจจะกำลังเป่าหูเสด็จพี่ของเขาอยู่ก็ได้