All Chapters of อ๋องสารเลวผู้นี้อำมหิตเกินใคร: Chapter 11 - Chapter 20

วันถัดมาไม่มีคนมาตามเหรินเล่อให้ไปเรียนมารยาทสตรีอะไรนี่ก็คิดว่าจะได้พักสบายสักที แต่กลับถูกเรียกให้เข้าไปพบเสียอย่างนั้น นี่มันชีวิตบัดซบในจวนเป่ยอ๋องชัด ๆ “เห้อ...ทำไมข้ายิ่งอยากหลีกหนี เป่ยอ๋องของเจ้ายิ่งขยันเรียกหาข้าเล่า เสี่ยวหยวนจื่อ” เสียงอ่อนอ้าไม่อยากพบคน ไม่อยากขยับแต่งเนื้อแต่งตัว อยากนอนเฉย ๆ อยู่บนเตียงสักวันดังขึ้น นี่ร่องรอยถูกตีด้วยไม้หวายที่แขนของนางยังไม่หายดีด้วยซ้ำ ไม่รู้จะหาเรื่องอะไรมาทรมานนางอีก ข้ามันสตรีอาภัพ! “อดทนหน่อยเถิดเพคะ ประเดี๋ยวท่านอ๋องก็เลิกไปเอง” เสี่ยวฟางได้แต่ให้กำลังใจนายหญิง ทุกวันต้องไปเฝ้านายหญิง เห็นการโดนกลั่นแกล้งไม่เว้นวันจากมามาก็นึกเจ็บใจอยู่แล้ว นี่เป่ยอ๋องก็ยังสนับสนุนฝ่ายนั้น นึกหาทางออกจากจวนเป๋องอ๋องไม่เจอจริง ๆ “ก็ได้ข้าจะอดทน หากทนไม่ได้วันใด ข้าจะกัดลิ้นตายไปเลยก็แล้วกัน” เสียงพูดอย่างประชดทำให้สาวใช้ส่ายหน้าให้กับนายตัวเอง รับรู้ถึงความอึดอัดใจที่มีของผู้เป็นนาย แต่ทำได้แค่ให้กำลังใจเท่านั้น เพียงหนึ่งเค่อหลังจากขันทีเหลียงเข้าไปรายงาน โฉมงามในชุดฮั่นฝูสีครามก็เดินมาถึงห้อ

ครึ่งเดือนให้หลัง ก็ถึงวันกำหนดจัดงานเลี้ยงชมบุปผาในวังหลวง ปกติฮองเฮามักจัดงานเลี้ยงแยกบุรุษสตรี แต่ปีนี้ให้จัดเลี้ยงรวมโดยให้เหล่าขุนนางพาบุตรชายหญิงร่วมงานนี้อย่างเอิกเกริก หรือจะพูดได้ว่างานนี้จัดขึ้นเพื่อดูตัวว่าที่พระชายาองค์รัชทายาท ‘หวังหลวนหลง’ นั่นเอง และจวนเป่ยอ๋องก็ได้รับเทียบเชิญเป็นแขกพิเศษเช่นเดียวกัน แม้เป่ยอ๋องไม่อยากพานางออกงานเพียงใด แต่เหมือนสตรีหงส์ผู้นั้นจะอยากให้เขาเปิดเผยนางให้มากขึ้นเท่านั้น ราวกับจะตอกย้ำชาติกำเนิดสตรีข้างกาย ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้สนับสนุนเป่ยอ๋องให้ก้าวหน้าไม่ได้ ยิ่งได้สตรีต่างแคว้นมาเป็นชายา อำนาจในแคว้นก็ลดทอนไปตามลำดับ เหรินเล่อนั่งอยู่หน้าคันฉ่องในห้องแต่งตัว โดยมีเสี่ยวฟางที่เป็นคนแต่งหน้าทำผมให้นางจนงดงามยิ่งนัก เมื่อจะปักปิ่นนางกลับห้ามเสี่ยวฟางเอาไว้ “อันนี้ดูหรูหราเกินไป หากเกินหน้าเกินตาฮองเฮา วันนี้ข้าโดนจับผิดอีกแน่” เหรินเล่อเตือนบ่าวของตัวเอง แม้รู้ว่านางไม่ได้ตั้งใจ แค่ไม่อยากให้ตัวเองน้อยหน้าผู้ใด แต่นางไม่ใช่สตรีสำคัญในงานแห่งนี้ ให้เหล่าคุณหนูในห้องหอในบรรดาจวนขุนนางประโคมแต่งกันไปเถิด นางขออยู

เช้าวันรุ่งขึ้นเป่ยอ๋องมาแต่เช้าทั้งที่เหรินเล่อยังไม่ตื่นนอนทำให้สาวใช้ทั้งสามประหลาดใจ แต่ด้วยอำนาจของเป่ยอ๋องทำให้สาวใช้ขัดขวางการเข้าไปเยี่ยมพระชายาไม่ได้ แม้ว่าจะยังโกรธเคืองเรื่องที่ลงโทษพระชายาก่อนค่อยสอบสวนทีหลังก็ตาม เช้านี้เขาสั่งให้ห้องครัวทำโจ๊กลูกบัวตุ๋นกับสมุนไพร กลิ่นหอมโชยมาทำให้คนที่นอนคว่ำเริ่มขยับ ริมฝีปากที่เคยเรียบนิ่งสนิทยักแย้มขึ้น มองใบหน้าขณะตื่นนอนของนางอย่างรู้สึกพึงพอใจ ‘เวลานิ่งก็น่าเอ็นดูไม่น้อย’ เป่ยอ๋องเผลอไผลคิดสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะรู้สึกกับชายาที่แต่งโดยไม่เต็มใจได้ รู้อีกทีรอยยิ้มก็กว้างขึ้นเมื่อเห็นดวงตาที่กะพริบขึ้นลง ขนตาเป็นแพสวยดวงตากลมโตดังลูกกวางน้อยในป่า ทำให้ใบหน้าของนางดูงดงามน่ามองไม่น้อย จนยากจะละสายตา “เป็นอย่างไรบ้างเหรินเล่อ” เสียงนุ่มถามขึ้นเมื่อนางรู้สึกตัว คนที่นอนหลับด้วยอาการเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสมองเขาค้อนตากลับ ‘ถามมาได้ลองมาโดนโบยดูบ้างสิ’ นางไม่ตอบแต่แสร้งหลับตาต่อไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้าย ที่ไม่คิดปกป้องนางไม่พอยังสั่งโบยด้วยตัวเองอีกต่างหาก ถ้าเป็นฮองเฮานางจะไม่เจ็บใจเท่านี้เล

เป่ยอ๋องมองนางอย่างต้องการค้นหาบางอย่าง แต่แววตาแน่วแน่นั้นทำให้เขานึกชื่นชมนางพิลึก หลายเหตุการณ์ที่เผชิญทำให้เขามองนางเปลี่ยนไป จากที่คิดจะกดดันเพื่อให้นางทนมิได้และเรียกร้องขอใบหย่า ตอนนี้เขานึกไม่อยากให้ถึงวันนั้นเสียแล้ว ใบหย่าที่เคยเขียนไว้ตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานคงเป็นอันได้พับเก็บ ‘ข้าชอบความไม่รู้จักยอมแพ้ของเจ้า’ เขาพูดในใจภายใต้สีหน้าเรียบเฉยที่แตกต่างกับความรู้สึกภายในของตัวเองโดยสิ้นเชิง “เจ้าไม่คิดว่าสิ่งที่เจ้าคิดคือการแก้ตัวรึ?” เขาถามนาง “เผ่าหลูเค่อเอ้อ กล้าทำกล้ารับ ไม่ใช่คนกะล่อนปลิ้นปล้อนเหมือนซีเป่ย ท่านและฝ่าบาทควรฟังความจากหลูเค่อ เอ้อด้วยเช่นกัน ไม่ใช่ฟังคนของซีเป่ยฝ่ายเดียว” “เจ้ารู้หรือไม่ ต่อให้พูดให้ตายแต่ไร้หลักฐานแล้ว ทุกคำที่พูดล้วนฟังไม่ขึ้น เจ้าอยู่ที่ซีเป่ยจะรับรู้ความเคลื่อนไหวที่เผ่าเจ้าได้อย่างไร” พูดใครก็พูดได้ แต่พูดให้มีน้ำหนักล้วนต้องมีหลักฐาน “ข้าจึงอยากขอร้องท่าน ขอให้ฝ่าบาทส่งสาส์นไปเชิญพี่ชายข้ามาที่ซีเป่ยเพื่อพิสูจน์ความจริง” มีเพียงคนหลูเค่อเอ้อเท่านั้นที่จะยืนยันได้ว่าที่พูดม

วันนี้เหรินเล่อลงมือทำอาหารด้วยตัวเองทุกอย่าง โดยมีสาวใช้เป็นแค่ลูกมือเท่านั้น หลายวันนี้ความสัมพันธ์ของนางและเขาเป็นไปในทางที่ดีขึ้น และมีบางเวลาที่นางรู้สึกว่าหัวใจกำลังมีดอกไม้เบ่งบาน ยามได้แอบมองหน้าเขา “พระชายาเพคะทำอาหารหลายอย่างเลยนะเพคะ”เสี่ยวฟางที่นับวันจะเห็นประกายความสุขในแววตาของเจ้านายตนเอง จากวันแรกที่เหยียบแผ่นดินซีเป่ยจนวันนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง คงเพราะผ่านเรื่องราวด้วยกันมาหลายอย่าง “ข้าอยากทำต้มปลาใส่น้ำมันพริกสูตรหลูเค่อเอ้อให้ท่านอ๋องชิม เขาต้องชอบแน่ ๆ” เหรินเล่อตอบสาวใช้ตนเองด้วยความสุข วันนี้นอกจากต้มปลาแล้วยังมีมะเขือม่วงผัดเต้าเจี้ยว ปลาเจี๋ยนหลูเค่อเอ้อ หมูต้มราดน้ำมันพริก และแน่นอนว่านางตั้งใจทำให้เขาอย่างสุดฝีมือ ยิ่งเห็นเขาเจริญอาหารนางก็ยิ่งดีใจ เสี่ยวหยวนจื่อที่ทำหน้าบูดเมื่อเจอฮุ่ยหลิงอัน เดินเข้าเรือนพระชายามาก็ได้กลิ่นอาหารจนนางทำจมูกฟุตฟิตเข้ามาถึงในครัว เมื่อเห็นอาหารละลานตามากมายถึงกับมองด้วยดวงตาเป็นประกาย แต่เมื่อเอื้อมมือจะหยิบกินกลับโดนเสี่ยวฟางตีมือ เพียะ! “โอ๊ยเสี่ยวฟางใจร้าย” เสี่ยวหยวนจื่อทำหน