อ๋องสารเลวผู้นี้อำมหิตเกินใคร のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

“เสี่ยวฟางเจ้ามีอันใดก็พูดมา มัวแต่ร้องไห้เป็นเด็กไปได้” อยู่เรือนคนอื่นวันแรกย่อมต้องโดนรังแก นางเข้าใจดี แต่เสี่ยวฟางที่เคยอดทนต่อความยากลำบากได้ดีหายไปไหนแล้ว แล้วนี่ไปโดนใครทำอะไรมาอีกเล่า คิดแล้วนางก็กลัดกลุ้ม “นายหญิง บ่าวรับใช้ที่ติดตามมาจากหลูเค่อเอ้อถูกส่งกลับเผ่าของเราหมดแล้วเจ้าค่ะ เหลือเพียงข้าผู้เดียว” เสียวฟางพูดไปก็สะอื้นไห้อย่างน่าสงสาร นางจึงจับมือของสาวรับใช้ทั้งลูบหลังมือให้นางใจเย็น ๆ “ข้าไม่กลัวความลำบากเจ้าก็อย่ากังวลไป” อยู่ที่เผ่าหลูเค่อเอ้อ มีอะไรบ้างที่นางไม่เคยทำ นอนกลางดินกินกลางทราย ขี่ม้ายิ่งธนู สิ่งใดที่บุรุษทำได้สตรีเช่นนางก็ทำเป็นเช่นเดียวกัน “แล้วผู้อื่นจะไว้ใจได้หรือเจ้าคะ” เสี่ยวฟางไม่ได้มองถึงความลำบาก ตลอดเวลาที่เหยียบเข้าจวนเป่ยอ๋อง ได้ยินแต่คำว่าพระชายาบ้านป่า สาวใช้ดินแดนเถื่อน คำพวกนั้นนางไม่อยากสนใจแต่นายหญิงของนางเล่าจะใช้ชีวิตเป็นพระชายาที่คนไม่เคารพได้อย่างไรกัน “ไว้ใจไม่ได้ก็อย่าพูดอันสิ เจ้าก็หัดสงบคำบ้าง เอาเถอะดูกันว่าเช้านี้พระชายาเป่ยอ๋องเช่นข้าต้องทำสิ่งใดบ้าง” ไม่รู้ว่าพิธีคารวะน้ำชาอะไร

โฉมสะคราญเดินหน้าบึ้งตึงเข้าไปในเรือน ภายในใจขุ่นมัวไปหมด ทั้งไม่ชอบใจสตรีผู้นั้นและกำลังหิวจึงให้เสี่ยวฟางไปทำแป้งย่างสูดของเผ่าหลูเค่อเอ้อให้ทุกคนกิน นางมีเตาต้มยากับน้ำผึ้งที่เตรียมมาพร้อมเผื่อฉุกเฉินส่วนแป้งเสี่ยวหยวนจื่อก็เป็นคนจัดการเอามาให้หนึ่งถุง จากนั้นเสี่ยวฟางกับเสี่ยวเฟิงจึงช่วยกันทำ ส่วนนางกับเสี่ยวหยวนจื่อนั่งรออยู่ในห้อง “เสี่ยวหยวนจื่อ เจ้าว่าสตรีผู้นั้นสำคัญกับท่านอ๋องหรือไม่” เหรินเล่อสอบถามเอากับบ่าวข้างกาย อยากรู้น้ำหนักของสตรีนางนั้นในใจท่านอ๋องเป็นอย่างไร “นางเป็นหลานสาวฮุ่ยมามา ท่านอ๋องไม่ได้มีใจแต่ว่าฮุ่ยมามาคิดว่าจะอ้างบุญคุณให้รับนางเป็นชายารองเพคะ” เสี่ยวหยวนจื่อเข้าจวนมาเพียงไม่นานก็จริง แต่ข่าวว่าใครมีนิสัยใจคอเช่นไรในจวนแห่งนี้นางรู้ดีที่สุด นอกจากจะต้องรายงานท่านอ๋องแล้ว นางก็ต้องศึกษานิสัยใจคอสาวใช้เหล่านั้นอีกด้วย และสืบหาคนที่เข้ามาปะปนเพื่อสืบความลับของจวนเป่ยอ๋อง จะได้กำจัดให้สิ้นซาก นั่งคุยได้เพียงชั่วครู่เสี่ยวฟางกับเสี่ยวเฟิงก็เข้ามา นางสั่งให้ปิดประตูเรือนเสีย ไม่อยากให้คนอื่นเห็นว่านางให้ความสนิทชิดเชื้อกับส

หลังจากพ่อบ้านได้ออกไปจัดการเรื่องหมอที่นางต้องการ นางก็ให้เสี่ยวเฟิงกับเสี่ยวหยวนจื่อช่วยยกเสี่ยวฟางเข้าไปในเรือนพัก โดยนางจัดให้นอนบนเตียงของตัวเอง ซึ่งบ่าวทั้งสองอย่างเสี่ยวเฟิงกับเสี่ยวหยวนจื่อนับถือในน้ำใจของพระชายายิ่งนัก ที่ดูแลบ่าวไพร่ดุจญาติสนิท รอเพียงไม่นานนัก ท่านหมอที่ขันทีเหลียงจัดการให้ก็เข้ามาในเรือนของพระชายา เหรินเล่อเปิดหีบเอาสมุนไพรหายากของตัวเองออกมา ทั้งเห็ดหลินจือ ทั้งโสมนำมาวางให้ท่านหมอ “เป็นอย่างไรบ้างท่านหมอ เสี่ยวฟางของข้ามีทางรักษาหรือไม่” เหรินเล่อถามอย่างร้อนใจ ทั้งเป็นห่วงสาวใช้ที่รับใช้กันมานาน เป็นเพื่อนเล่นกับนางมาตั้งแต่เด็ก ๆ “เอ่อ...เรียนพระชายา อาการของนางหนักหนานัก ภายในบอบช้ำเกรงว่า...” “ไม่...ท่านต้องรักษาให้หาย ข้ามีสมุนไพรเป็นสิบหีบท่านไปเลือกเอาได้เลย ไม่ว่าล้ำค่าแค่ไหนขอแค่รักษาชีวิตนางได้ ข้าไม่เสียดาย” เหรินเล่อพูดออกมาเสียงดัง ทำให้ขันทีเหลียงที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก แค่บ่าวคนเดียวพระชายาให้ความสำคัญเพียงนี้ คาดว่าฮุ่ยมามาครั้งนี้หาเรื่องแล้วกระมัง แม้กระทั่งท่านอ๋องก็มิอาจช่ว

ซื่อหนิงฮวาที่โศกเศร้าเรื่องคนรัก เอาแต่เก็บตัวอยู่ในจวนเสี้ยนโหวของพี่ชาย ไม่ออกไปที่ใดเลย นางเจ็บใจที่ฮองเฮาเจ้ากี้เจ้าการให้เป่ยอ๋องแต่งงานไปกับสตรีต่างแดน ทั้งยังเป็นสตรีบ้านป่าเมืองเถื่อน ไม่คู่ควรกับเป่ยอ๋องสักนิดเดียว แม้นางจะเป็นเพียงญาติห่าง ๆ ของฝ่าบาท แต่นั่นไม่ทำให้ฝ่าบาทเห็นแก่หน้านาง ทั้งไม่คัดค้านการแต่งงานครั้งนี้ จนนางดูเป็นเหมือนตัวตลกของคนทั้งเมืองหลวง “ข้าจะทำเช่นไรดี” นางฟูมฟายกับสาวใช้คนสนิทของตัวเองนามว่าเมิ่งจู เพราะเรื่องนี้ป่าวประกาศไปด้านนอกล้วนแต่มีคนสมน้ำหน้านาง ที่เป็นเจ้าสาวตกเกี้ยว “ท่านหญิง...อย่างไรเป่ยอ๋องก็ทรงมีใจปฏิพัทธ์ต่อท่านหญิงนะเจ้าค่ะ อีกอย่างท่านเป็นถึงเสี้ยนจู่ อย่างไรก็ต้องมีคนเกรงใจท่าน ทั้งท่านอ๋องน่าจะกำลังคิดหาทางหย่าขาดเป็นแน่” เมิ่งจูปลอบใจนายหญิงของตัวเอง เพราะว่าท่านหญิงเอาแต่ร้องไห้มาหลายวันแล้ว ควรจะเลิกโศกเศร้าแล้วลุกขึ้นแต่งเนื้อแต่งตัวให้งดงามจะดีกว่า “เจ้าพูดจริงใช่หรือไม่เมิ่งจู” “จริงเจ้าค่ะ” ขณะเมิ่งจูลูบมือของท่านหญิงปลอบใจได้เพียงชั่วครู่ บ่าวด้านนอกก็เข้ามารายงาน “เร

ผ่านไปหลายชั่วยาม ยิ่งดึกน้ำค้างก็ยิ่งลง แต่ทว่าคนข้างในยังไม่มีคำสั่งให้หยุดการลงโทษนี้ ขาของเหรินเล่อชาหนึบไปหมดแล้ว แรงกดทับจากหินทำให้เลือดค่อย ๆ ไหลซึมออกจากหัวเข่าของนางจนเปื้อนไปที่ชุดของนางจนชุ่มด้วยเลือด หินบาดแล้ว! นางก็ได้แต่กัดฟันอดทนไปเรื่อย ๆ หากต้องตายอยู่ที่นี่วันนี้ สิ่งที่เสียดายที่สุดก็คงมีเพียงยังไม่ได้ร่ำลาท่านพ่อกับพี่ใหญ่ของนาง อากาศที่เย็นลงจนเหน็บหนาว ยังไม่หนาวเท่าไม่มีใครเคียงข้าง อยู่ต่างถิ่นต่างแคว้นเช่นนี้นางโดนรังแกอย่างไม่เป็นธรรมจะร้องไห้ไปฟ้องพี่ชาย ฟ้องท่านพ่ออีกก็ไม่ได้ หัวใจของนางเจ็บปวดยิ่งนัก แต่ก็พยายามสะกดกั้นน้ำตาเอาไว้ นางจะไม่มีวันหลั่งน้ำตาให้กับชายสารเลวผู้นั้น เขาอำมหิตกว่าบุรุษที่นางเคยรู้จักมาเสียอีก เพราะแค่นางทำร้ายคนที่เขารัก เขายังทำโทษนางหนักขนาดนี้ หากนางพลั้งมือทำสตรีนางนั้นบาดเจ็บมากกว่านี้มีดคงจ่อคอนาง ใบหน้าของคนที่เสียเลือดมากซีดเซียว แต่ความมืดมิดกลับไม่มีใครสังเกตเห็น นางอดทนจนรุ่งเช้ามาถึงโดยมีบ่าวทั้งสองนั่งเป็นเพื่อนไม่ห่าง นางก้มหน้าอย่างหมดแรงแต่เมื่อได้ยินเสียงก้าวเดินออกจา