Semua Bab เกมวิวาห์ เดิมพันรัก : Bab 41 - Bab 50

“คุณท่านส่งมาเป็นตัวแทนบริษัทพูดคุยเรื่องความก้าวหน้าของการผลิตสมุนไพรเพื่อส่งออกครับ” เขาตอบอย่างเป็นทางการ แต่ไม่ได้บอกหรอกว่าที่จริงเขาเสนอตัวเองมาที่นี่ แม้ว่าที่ผ่านมาทุกคนจะบอกว่าพรนับพันสบายดี แต่เขาไม่สบายใจ เธอจำเป็นต้องแต่งงานและมาอยู่ที่นี่ไกลจากบ้านเกิดข้ามประเทศ ไม่มีเพื่อนที่นี่ หากมีเรื่องไม่สบายใจ ใครจะดูแลแต่เห็นเธอสุขสบายดี ใจเขากลับเจ็บแปลบขึ้นมาพรนับพันดีใจที่คนที่บ้านไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรกับเธอ เมื่อกลับมาถึงก็รีบชำระล้างร่างกายและให้คนแจ้งกับธารณ์ว่าเธอกำลังมา ทุกคนในบ้านนอกจากปู่หลิวแล้วคงไม่มีใครรู้ว่าเกิดเรื่องร้ายแรงใด ซึ่งเธอก็ไม่ต้องการให้คนที่บ้านเป็นกังวล“พี่ธารณ์มาถึงนานแล้วหรือคะ ปันปันไม่เห็นรู้เรื่องเลย”“มาได้หลายวันแล้วครับ ติดต่อผ่านเลขาจิงถิง เขาดูแลดีมากครับจัดที่พักให้ด้วย พี่มาถึงตอนที่ปันปันไม่อยู่ไปดูงานที่ต่างเมือง”หญิงสาวทำตาปริบๆ เรื่องสำคัญแบบนี้จิงถิงไม่บอกเธอเลย หรือว่าถูกโม่โฉวบังคับไม่ให้บอก เธอได้แต่ฉีกยิ้ม เดี๋ยวค่อยไปเอาเรื่องกับโม่โฉวทีหลัง“ไหนๆ พี่ธารณ์ก็มาแล้ว อยู่เที่ยวหลายๆวันค่อยกลับนะคะ”“ถ้าไม่รบกวนก็ยินดีครับ”

“น่าจะชอบนะครับ” เขาก็ไม่แน่ใจ ปกติพรนับพันแทบไม่เคยไปเที่ยวไหน ชีวิตเธอมีแค่เรียนกับทำงาน แล้วก็มีแค่ช่วงที่เป็นแพทย์อาสาที่ต้องไปต่างจังหวัดนานหลายเดือน“ว๊า! นึกว่าคุณลุงจะรู้เสียอีก ไม่เป็นไร ผมไปถามคุณพ่อก็ได้” เด็กชายวัยห้าขวบแย้มยิ้มจนดวงตาหยีเล็ก “แย่จริงๆ ผมมารบกวนคุณลุงแล้ว อาหารกลางวันเริ่มตอนเที่ยงครับ ประเดี๋ยวจะให้แม่บ้านมาเชิญ เพราะเกรงว่าคุณลุงจะหลงทางไปห้องรับประทานอาหารไม่ถูก”“ขอบคุณครับ”“ไม่ต้องเกรงใจครับ” เด็กน้อยฉีกยิ้มแล้วเดินออกไปอย่างเงียบๆ เมื่อประตูปิดแล้ว ธารณ์ถึงกับพรูลมหายใจออกทางปาก ชายหนุ่มเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางใบย่อมมาวางบนเตียแล้วเปิดออกเพื่อหยิบเสื้อผ้าและของใช้ออกมาจากกระเป๋า เขาหยิบสายชารต์โทรศัพท์มือออกมาวางบนโต๊ะข้างเตียงก็พบว่ามีกรอบรูปตั้งอยู่ เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วพบว่าเป็นรูปของหลิวโม่โฉวและพรนับพันนั่งข้างกัน ใบหน้าชายหนุ่มในรูปแม้จะเคร่งขรึมแต่แววตาที่มองหญิงสาวด้านข้างนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ส่วนพรนับพันนั้นแก้มแดงเรื่อนี่มันอะไรกันมีใครเขาเอารูปคู่ของเจ้าของบ้านมาวางในห้องนอนแขกแบบนี้กัน เห็นได้ชัดว่าเด็กนี่ไม่เป็นมิตรกับเขาเลยสั

หลิวโม่โฉวเดินเข้ามาโอบไหล่หญิงสาวอย่างทะนุถนอมและรับรู้ได้ว่าใบหน้าหวานแดงเรื่อเพราะไวน์หลายแก้วที่เธอดื่มไป เขาโน้มหน้ากระซิบชิดใบหู “ปันปันไปพักผ่อนก่อนไหมครับ” “หือ?” เธอเอียงหน้ามองเขาเล็กน้อย “คุณไม่อยากให้ฉันข้างคุณเหรอคะ” “ผมต้องการคุณเสมอ แต่ตอนนี้ผมต้องส่งเจ้าหญิงเข้านอน” ลมหายใจอุ่นร้อนที่ออกมาพร้อมน้ำเสียงทุ่มต่ำริดรดใบหูทำเอาร่างนุ่มนิ่มอ่อนระทวยจนเธอต้องจับแขนเขาไว้มั่น แววตาบอกความปรารถนาอย่างเปิดเผยราวกับประกาศว่า ถ้าเธอไม่ออกไปจากที่นี่ เขาจะขยำเธอกินต่อหน้าทุกคนเดี๋ยวนี้ หลิวโม่โฉวเรียกเลขามาสั่งการแล้วขอตัวพาพรนับพันกลับห้องพัก ธารณ์มองตาด้วยรอยยิ้มเศร้า เขาควรดีใจที่เห็นคนที่พรนับพันแต่งงานด้วยเอาใจใส่อย่างดี เขารู้ดีถ้าพรนับพันไม่มีใจก็คงไม่ยอมให้ผู้ชายหน้าไหนทำแบบนั้นแน่นอน ลาก่อนรักแรกของเขา ขอให้น้องสาวที่รักมีความสุขกับชีวิตคู่ เหลือเรื่องเดียวที่เขาทำได้คือเป็นพี่ชายที่ดี ปลายนิ้วถูกกระตุกสองสามที่ทำให้เขาตื่นจากภวังค์แล้วก้มมองก็เห็น ‘โม่โฉวย่อส่วน’ กระตุกมือขอ

สองคนจับมือกันแน่น จริงที่อย่างที่หลิวป๋อเหวินพูด ตอนนี้ต้องตั้งสติให้ดี พรนับพันรับรู้ได้ถึงมือที่สั่นน้อย อย่างไรต้าเหนิงก็แค่เด็กห้าขวบ เป็นเธอที่ต้องปกป้องเขา รถยนต์แล่นเข้ามาในโกดังแห่งหนึ่ง เมื่อรถจอดนิ่งแล้ว ประตูรถเปิดพร้อมกับมือใหญ่ที่กระชากหญิงสาวลงมาอย่างแรง ร่างบอบบางเซถลาลงมา เธอไม่ทันตั้งตัวจึงล้มลงเข่ากระแทกพื้น เจ็บจนน้ำตาคลอเบ้าแต่กัดริมฝีปากไม่ส่งเสียงร้องออกมา พรนับพันรีบยันกายลุกขึ้นแล้วยื่นมือไปหาต้าเหนิง เธอคว้าร่างเล็กเข้ามากอดอย่างปกป้อง“คุณคิดจะทำอะไร โม่โฉวต้องโมโหมากแน่ๆ ถ้าคุณพาพวกเราไปส่งที่บ้าน ฉันกับต้าเหนิงจะไม่พูดเรื่องนี้ให้ใครรู้”“ส่งบ้านเหรอ? ฮะฮ่า” เหลิวป๋อเหวินถอดแว่นตาแล้วโยนทิ้ง “มาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีอะไรให้เสียอีกแล้ว! มานี่!”“อย่าทำร้ายต้าเหนิง!” พรนับพันใช้ตัวเองบังร่างเด็กชายไว้ “ฉันไม่รู้ว่าคุณมีความแค้นอะไร แต่ห้ามทำร้ายเด็กเด็ดขาด!”เสียงหัวเราะเหมือนคนเสียสติยิ่งเพิ่มความกลัวให้อีกฝ่าย เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้พรนับพันแล้วยกมือขึ้นบีบคางให้สบตากับเขา“ทุกอย่าง...มันแย่งชิงทุกอย่างไปจากฉัน ไม่ว่าจะเป็นความรักจากหลิวจิ้นอัน ทรัพย์สมบั

'ข้าวจี่' ในความทรงจำของ 'ตุลา' คือเด็กผู้หญิงตัวอ้วนกลมแก้มยุ้ยแต่ในวันนี้เธอเป็นหญิงสาวตัวเล็กน่ารักที่ทำให้เขาใจเต้นแรง แต่ต้องทำหน้านิ่งเข้าไว้และที่สำคัญ เธอคือลูกสาวของเพื่อนแม่ที่ถูกฝากฝังให้ดูแลในช่วงที่น้ำท่วม'ตุลา'ในความทรงจำของ 'ข้าวจี่' คือผู้ชายที่อายุมากกว่าเธอ5ปีและชอบดึงแก้ม ดึงผมเปียทำให้เธอร้องไห้และวิ่งไปหลบแผ่นหลังของแม่ทุกครั้งที่เจอเขาและที่สำคัญ เขาคือลูกชายของเพื่อนแม่ที่รับหน้าที่ดูแลเธอและเจ้าแมวอวบตัวกลมที่ต้องอพยพหนีน้ำท่วมไปอาศัยที่บ้านของเขา"เอาเถอะ เพื่อแมวแล้วต้องทำหน้าหนาไว้ก่อน ยังไงต้องรบกวนเขาอยู่ดี"แล้วเรื่องของคนสองคนและแมวหนึ่งตัวก็เริ่มต้นขึ้นในเดือนตุลาคม “แม่ว่าไงนะครับ” “โทรศัพท์สัญญาณไม่ดีหรือไง แม่บอกให้ไปรับน้องข้าวจี่” “ข้าวจี่ไหนหนอ” ลูกชายบ่นพึมพำแล้วจอดรถข้างทางเพื่อคุยโทรศัพท์ให้รู้เรื่อง “น้องข้าวจี่ ลูกสาวของวรรณาเพื่อนของแม่ไง” “อ้าว... แล้วยัย เอ่อ น้องข้าวจี่ไม่ได้อยู่กรุงเทพฯ เหรอครับแม่” “น้องเรียนมหาวิทยาลัยแล้วตอนนี้เรียนที่มหาวิทยาลัย M นั้นแหละ