บททั้งหมดของ เกมวิวาห์ เดิมพันรัก : บทที่ 31 - บทที่ 40

“คนไหนล่ะคะ ฉันมีเยอะแยะหลายคนเลย” เธอแลบลิ้นใส่ จู่ๆ ก็มากล่าวหาเธอแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน “มีเยอะงั้นเหรอ” เขาโน้มหน้าลงใกล้ลมหายใจอุ่นร้อนใกล้ใบหูของคนตัวเล็ก แล้ววาดวงแขนโอบไหล่เธอไว้ “แต่ไม่ว่าคุณจะมีผู้ชายคนไหนในใจ ผมจะทำให้หัวใจของคุณมีผมเพียงคนเดียว” “คุณมีความสามารถถึงขนาดนั้นเลยเหรอ” ตั้งใจยั่วเขาเล่นๆ แต่เหมือนเธอจะคิดผิดเพราะเขาจูบกลีบปากเธอโดยไม่สนใจว่ามีใครอยู่ในห้องนี้หรือไม่ แรงขบเม้มที่ริมฝีปากตอกย้ำได้ว่าเขาไม่พอใจกับมุกตลกของเธอนัก มือเล็กทุบแผ่นอกกำยำไปสองสามทีเขาจึงยอมถอนจูบแต่ดวงตายังจ้องมองเธอแน่วแน่“คุณ!” เธอหันมองรอบตัวและโชคดีที่ไม่มีคนอื่นในห้องนี้ “คุณทำฉันหายใจไม่ออก!”“จูบบ่อยๆ เดี๋ยวก็เก่งเอง” หลิวโม่โฉวอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง “คุณจะยังอยากแต่งงานกับคนอื่นอีกไหม”“เราไม่พูดเรื่องนี้กันได้ไหมคะ” เธอพึมพำเบาๆ“ไม่พูดตอนนี้แล้วจะพูดตอนไหน”“ถ้างั้น...คุณก็ตัดสินใจเอาสิ ฉันไม่รู้ธรรมเนียมของคนที่นี่...แต่ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากให้พ่อกับแม่มาร่วมงานด้วย”“ก็ต้องได้สิ นั้นพ่อแม่คุณนี่นะ น้องชายคุณด้วย” เขาค่อยรู้สึกดีขึ้นเพราะเธอก็ไม่ได้ต่อต

เลขาหนุ่มมองชายหนุ่มขับรถออกไปแล้วก็ถอนหายใจหนักหน่วง คนในครอบครัวก็ไม่ได้หมายความว่าจะเชื่อใจได้ ก่อนหน้านี้เคยมีข่าวลือว่าหลิวป๋อเหวินแอบเป็นชู้กับวิกตอเรีย-ภรรยาของประธานหลิว เขาต้องจ่ายเงินและขมขู่ให้เรื่องนี้เงียบและเงียบสนิท แต่กระนั้นก็ยังมีเสียงซุบซิบว่าคุณชายน้อยต้าเหนิงไม่ใช่ลูกชายประธานหลิวโม่โฉว มีความหนักแน่นของประธานหลิวที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าพูดเสียงดังนัก นานวันเข้าก็ค่อยๆ เงียบหายไปเอง แต่ทำไมเขาหวั่นใจว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นนะ สวรรค์ อย่าใจร้ายกับคนตระกูลหลิวเลย นายท่านทุกคนล้วนเมตตาต่อผู้อื่น ขอให้ประสบแต่ความสุขและความดีงามในชีวิตด้วยเถอะ หลังจากแพทย์ประจำตัวคนไข้มั่นใจในสภาพร่างกายหลังการผ่าตัดแล้วจึงอนุญาตให้กลับบ้านได้ ทุกคนรอต้อนรับด้วยใจจดจ่อ หลิวจิ้นอันคือนายท่านใหญ่แห่งตระกูลหลิวที่ทุกคนล้วนให้ความเคารพยำเกรง การผ่าตัดครั้งนี้มีผู้คนรู้ข่าวไปทั่ว และเมื่อรู้ว่านายท่านใหญ่ปลอดภัยดีก็ส่งของขวัญมาแสดงความยินดี แต่เนื่องจากเพิ่งออกจากโรงพยาบาลจึงไม่รับแขก ปล่อยให้หลิวโม่โฉวรับหน้าที่รับของขวัญแทนโดยมีพรนับพันอยู่ข้างๆ เธอ

และได้ผล...เธอหันมาสนใจเขาอีกครั้ง หลิวโม่โฉวลอบถอนหายใจอย่างน้อยใจ นี่ระดับประธานหลิวต้องมาเอาใจภรรยาด้วยเรื่องแบบนี้หรือนี่? เครื่องเพชร เครื่องประดับหรือเงินบัญชีธนาคารไม่ดึงดูดใจเท่าเรื่องพวกนี้จริงๆ “จริงหรือคะ คุณ...ไม่ได้หลอกฉันนะ” “จิงถิง” หลิวโม่โฉวเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ “รายงานให้คุณผู้หญิงทราบทีสิ” “จริงครับคุณผู้หญิง ที่นั้นพื้นดินอุดมสมบูรณ์ อากาศดี ปริมาณน้ำฝนพอเหมาะ การเพาะปลูกสมุนไพรได้คุณภาพสูง ประธานหลิวลงทุนด้านนี้ไปไม่น้อย เพื่อการจัดเก็บอย่างมีคุณภาพจึงสร้างโรงงานผลิตยาในพื้นที่ใกล้เคียงและเพื่ออนุรักษ์พื้นที่ดั่งเดิมไว้จึงประมูลโครงการพัฒนาเมืองที่นั้นครับ เพื่อให้คนในชุมชนยังคงมีงานทำ ไม่ต้องไปทำงานไกลบ้านเกิด แต่เราก็ไม่ได้ต่อต้านความเจริญแต่ปรับให้เข้ากับชุมชนนั้นๆครับ” ได้ยินแบบนั้นแล้ว พรนับพันต้องแอบมองคนที่นั่งด้านข้าง เขาเหมือนนักธุรกิจหิวเงินมากกว่าที่จะทำเพื่อคนอื่น ใบหน้าคนมั่นใจมีรอยยิ้มมั่นใจปรากฏทำให้เธอเบ้ปากใส่ทันที และการกระทำเล็กน้อยนี้เรียกเสียงหัวเราะในลำคอของชายหนุ่ม เพียงประธานหนุ่มยื่นมือไปเลขา

หญิงสาวกัดริมฝีปากครุ่นคิดครู่หนึ่ง อาจเพราะความเมามายทำให้กล้าทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดจะทำ เธอเหนี่ยวคอเขาไว้แล้วยื่นริมฝีปากประกบกับริมฝีปากที่เผยอเล็กน้อยของเขา แววตาของชายหนุ่มงุนงงสบตากับดวงตาวาววับที่กระพริบตาปริบๆ และทุกอย่างนิ่งงันไปชั่วขณะและเธอผละริมฝีปากเขาอย่างรวดเร็ว ปล่อยมือที่คล้องคอเขาแล้วพลิกตัวนอนหันหลังให้ทันที สวรรค์! เมื่อกี้! เธอจูบเขา! เอ่อ...แบบนั้นเรียกจูบได้ไหมนะ เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะจู่โจมก่อน หลิวโม่โฉวจึงได้แต่ตะลึงงันไป จนกระทั่งเห็นคนตัวพลิกตัวหลบแล้วจึงยิ้มกว้างออกมา เขาเงยตัวขึ้นช่วยถอดรองเท้าให้ภรรยาตัวน้อยที่แสนไร้เดียงสาแล้วจึงจัดการถอดเสื้อของตัวเองออกแล้วปีนขึ้นเตียง ริมฝีปากอุ่นขบเม้มติ่งหูอย่างหยอกล้อ พรนับพันหดคอแล้วยกมือขึ้นปัดป้อง ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ เหนือศีรษะจึงหันหน้าหมายทำตาดุใส่ให้เขาหยุดรบกวนการนอน แต่แววตาร้อนแรงนั้นทำให้รู้ว่าเธอปลุกเสือร้ายเข้าให้แล้ว “ใส่เสื้อผ้าหลายชิ้นไม่อึดอัดเหรอ ผมช่วยนะ” เขาพูดเหมือนคนใจดีแต่มือกร้านจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าเธออย่างรวดเร็ว

รถยนต์มุ่งหน้าเข้าเมืองกลับมาที่เพนท์เฮาท์หรูหราของประธานหลิว เขาให้เธอเลือกซื้อของใช้ที่จำเป็นในแอพช้อปปิ้งและรอให้สินค้ามาส่งแบบส่งด่วน พรนับพันอ่อนเพลียจนไม่อยากสนใจอะไรได้แต่จิ้มๆเลือกของใช้ที่จำเป็นแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง เมื่อเขามั่นใจว่าพรนับพันหลับไปแล้วจึงเรียกจิงถิงมาคุยเรื่องที่เกิดขึ้น “ผมเกรงว่าจะมีคนในขายข่าวเรื่องประธานหลิวไปดูงานที่นั้นแน่นอน ไม่อย่างนั้นพวกนั้นคงไม่ดักทำร้ายท่านประธานได้” หลิวโม่โฉวเคาะนิ้วที่โต๊ะด้วยความเคยชิน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว “รวบรวมหลักฐานให้แน่นหนาที่สุดและทำให้เงียบที่สุด คราวนี้...เห็นทีคงจะปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว” “แม้ว่าคนนั้นจะเป็น...” “อืม” เขาพยักหน้ารับ “ทราบแล้วครับท่านประธาน” จิงถิงรับคำสั่ง ครู่ต่อมาพนักงานส่งของนำสินค้ามาส่ง จิงถิงออกไปรับแล้วหิ้วเข้ามาด้านใน “ผมวางไว้ตรงนี้นะครับ ท่านประธานอยากให้ผมสั่งอาหารไว้รอนายหญิงเลยไหมครับ” “อื้ม ก็ดีเหมือนกัน จัดการไว้เลย” หลิวโม่โฉวหิ้วถุงหลายใบเดินเข้าไปในห้องนอนของตนที่ตอนนี