Alle Kapitel von เกมวิวาห์ เดิมพันรัก : Kapitel 61 – Kapitel 70

ขวัญข้าวใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วก็ได้แต่นั่งสงบใจในห้อง เธอไม่ได้ตั้งใจออกไปสภาพนั้น แต่เสื้อผ้าที่หยิบเอาไปเปลี่ยนในห้องน้ำดันตกพื้นเปียกเสียนี่ หญิงสาวแปรงผมแล้วก็รวบด้วยผ้ารัดผมไม่ให้เส้นผมปรกหน้า แต่จากท่าทางของเขาแล้ว บางทีเธออาจคิดอะไรไปเองคนเดียว ดูเหมือนเขาคงจะมองเธอเป็นแค่น้องสาวจริงๆ เธอคงไม่มีเสน่ห์เลยจริงๆสินะ เธอได้แต่ถอนหายใจอย่างเหงาๆ น้ำลดเมื่อไรก็ได้กลับไปสู่สภาพเดิม เธอมาอยู่กับเขาไม่กี่วันก็ดันเกิดอาการไม่อยากกลับไปอยู่คนเดียวอีก ไม่เอาน่าขวัญข้าว อย่าทำตัวงอแงงี่เง่านักสิ! หญิงสาวตบแก้มตัวเองเบาๆ เรียกสติให้ตัวเองแล้วตั้งใจเดินมาที่ห้องครัว ยังพอมีเวลาก่อนเรียนออนไลน์ เธออยากช่วยเขาทำอาหารเช้า แต่เมื่อหยุดยืนในครัวก็ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรบ้าง เห็นเพียงว่าเขาหุงข้าวแล้ว และเอาของสดออกมาจากตู้เย็น เธอจะช่วยก็กลัวว่าจะกลายเป็นทำให้เขายุ่งยากไปอีก“ถ้าไม่รู้จะทำอะไรก็ไปร่อนทรายแมวด้วย ไอ้อ้วนใช้บริการเสร็จแล้ว” ตุลาพูดก่อนจะเดินเข้ามาใกล้“ขอโทษค่ะ ข้าวจี่ลืม จะไปทำเดี๋ยวนี้แหละ” หญิงสาวรีบเดินเร็วๆ ออกไปทันที คนตัวสูงได้แต่ยิ้มแล้วโคลงศีรษะไปมา แล้วลงมือเตร

“ฟังนะ...ถ้ากลัวว่าผู้หญิงจะเจอคนที่ดีกว่า ก็จงทำตัวให้ดีกว่าทุกคนที่เข้ามาใกล้ ถ้ามั่นใจว่าคนนี้ใช่ ก็ทุ่มเทไปให้สุดแรง ถ้าวันหนึ่งมันไปไม่รอดจะได้ไม่นึกเสียใจทีหลัง เข้าใจไหม?” “ตอนพ่อจีบแม่ก็คิดแบบนี้เหรอ” ปกติเขาคุยกับพ่อแค่เรื่องงาน นานๆ จะคุยเรื่องแบบนี้สักที “เออ ไม่งั้นจะได้ผู้หญิงที่ดีที่สุดเป็นแม่แกได้ไง” พ่อหัวเราะอารมณ์ดี “พ่อก็สอนลูกไม่เป็นหรอกนะ แต่พ่อคิดแบบนั้นจริงๆ” “ครับพ่อ” “เราเป็นผู้ชายอย่าเอาเปรียบน้อง” “ครับพ่อ” “คุยกับแม่นะ” พ่อส่งโทรศัพท์คืนในแม่ที่แอบยิ้มภูมิใจ ก็นางได้ยินทุกถ้อยคำของสามีนี่นะ “เข้าใจแล้วใช่ไหม” “ครับแม่” ตุลายิ้มกับโทรศัพท์มือถือ ดีนะที่ไม่ได้วิดิโอคอลคุยกัน ไม่อย่างนั้น เขาคงเขินที่ต้องมาคุยเรื่องนี้กับแม่ “แม่จะคุยกับแม่ของข้าวจี่ให้ แต่จะมาอยู่ด้วยกันไหม ให้ผู้หญิงตัดสินใจเอง” “ขอบคุณครับแม่” ชายหนุ่มระบายลมหายใจอย่างโล่งอก ได้ไฟเขียวจากแม่แบบนี้ก็ลุยได้เต็มที่ น้ำร้อนเดือดได้ที่แล้ว เขาเติมกาแฟใส่แก้ว

“อืม...” ขวัญข้าวนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง “ไม่ค่อยมีใครเป็นห่วงเจ้าฟูฟูเลย แต่แสดงออกชัดว่าอยากได้เจ้าฟูฟู” “เก่งมาก” เขาลูบผมยาวของเธอเล่น “พวกนี้ไม่ใช่เจ้าของแมวหรอก” “แล้วทำไมถึงอยากได้เจ้าฟูฟู” “อาจจะไปหน้าตาเหมือนแมวที่มีคนประกาศตามหาแล้วให้ค่าตอบแทนสูงก็ได้” เขาพูดแล้วหยิบแล้วหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม “วันนี้จะมีใครมาอีกไหม” “มีค่ะ แต่ส่งข้อความมาบอกว่าจะมาถึงช้าหน่อยเพราะมาไกล” “มีความพยายามจัง” ตุลาพูดแล้วเอนตัวลงนอนหนุนตักของขวัญข้าวหน้าตาเฉย “พี่ตุลย์!” “พี่เหนื่อยนี่” “จะนอนแบบนี้เหรอคะ” เธอถามใบหน้าแดงขึ้นมาอีกแล้ว “เอาหมอนไหมคะ ข้าวจี่หยิบให้” “นอนตรงนี้ไม่ได้เหรอ” เขาหลับตาแสร้งทำเป็นนอนหลับ แต่ครู่หนึ่งก็รู้สึกหนักๆ ที่หน้าอกชอบกลจึงลืมตาขึ้นแล้วก็พบว่าเจ้าแมวตัวอ้วนขึ้นมานอนขดตัวกลมบนหน้าอกของเขา “ไอ้อ้วน!” “พี่ตุลย์อย่าว่าน้อง” ขวัญข้าวหัวเราะคิกคัก “ฟูฟูชอบพี่ตุลย์นะคะ ไม่งั้นไม่มานอนด้วยหรอก” “รู้ตัวไหมว่าหนักเกือบสี่ก

หญิงสาวยิ้มให้ เธอเกือบมองเขาผิดไป(อีกแล้ว) เมื่อได้ข้อตกลงกันแล้วทั้งหมดเดินทางไปสำนักงานตำรวจประจำจังหวัดเพื่อลงบันทึกประจำวันและถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐาน ขวัญข้าวขอกอดแมวอ้วนเป็นการอำลาครั้งสุดท้าย เจ้าฟูฟู...ไม่สิ น้องครีมมี่ต่างหาก ต่อไปนี้แมวอ้วนก็ได้กลับสู่ครอบครัวแล้ว“มาเยี่ยมครีมมี่ได้นะคะพี่ข้าวจี่”“แน่นอนค่ะน้องวันใหม่”“พวกเรายินดีต้อนรับเสมอนะครับคุณตุลา”“ถ้าผ่านมาทางนี้ก็แวะมาทักทายได้ครับ” ตุลายิ้มรับแล้วรอส่งเจ้าแมวอ้วนที่ยังหรี่ตามองเขาเหมือนวันแรกที่เจอ รถเก๋งคันหรูแล่นออกไปสุดสายตาแล้ว ชายหนุ่มจึงรั้งคนตัวเล็กมาในอ้อมแขน“อย่าทำหน้าเหงาแบบนั้นสิ เดี๋ยวค่อยหาแมวจรมาเลี้ยงก็ได้”“พี่ตุลย์กลัวแมวไม่ใช่เหรอคะ”“บอกแล้วไงไม่ได้กลัว” เขาบีบปลายจมูกของคนรักเล่น “หรือไม่ก็...เห็นพี่เป็นแมวตัวใหญ่ๆ ก็ได้นะ จะกอดจะหอมแก้มหรือเอาไปนอนด้วยก็ยินดีเลยครับ”“พี่ตุลย์!”ขวัญข้าวหลุดหัวเราะพรืดออกมา นี่ใช่ ‘ตุลา’ คนเดียวกับที่เธอรู้จักจริงๆ เหรอ หรือเพราะว่าเธอเพิ่งเปิดใจได้รู้จักเขาในแง่มุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เดือนตุลาคมที่เจอน้ำท่วมหนักจนต้องหอบเสื้อผ้าและหิ้วแมวหนีน้ำท่วมออกม

เสียงนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน ด้านนอกจุดพลุฉลองปีใหม่ ขวัญข้าวเหมือนเพิ่งนึกอะไรได้รีบดันไหล่ให้เขาลุกออกจากตัวเธอ“มีอะไรเหรอ” ตุลามองคนรักอย่างงุนงง“เขาจุดพลุฉลองปีใหม่กันแล้ว เจ้าฟูฟูอยู่ตัวเดียวจะกลัวเสียงพลุเสียงปะทัดไหมคะ”ขวัญข้าวพูดขึ้นอย่างร้อนรน ตุลายื่นมือมาบีบปลายจมูกของเธอเล่น“ครับๆ พี่ไปดูเจ้าฟูฟูเอง ข้าวจี่รอยู่นี่แหละ”ตุลายกมือขึ้นนวดขมับเล็กน้อย แต่เห็นดวงตาวิบวับคนของคนรักแล้วก็ได้แต่ยิ้มออกมา แต่ก็เพราะแมวไม่ใช่หรือไงที่ทำให้ขวัญข้าวยอมย้ายมาอยู่บ้านเดียวกับเขา เอาเถอะ! เรื่องแมวเขายอมก็ได้ ทำไงได้เล่าก็ดันมีคนรักเป็นทาสแมวนี่นะ!ส่วนเขาก็กลายเป็นทาส(รัก)ของเธอไปแล้ว.เรื่องของครีมมี่ กว่าจะรู้ว่า ‘ครีมมี่’ หายตัวไป ก็เสร็จงานศพของคุณแม่ไปสองวันแล้ว หลานสาวที่เพิ่งฟื้นไข้จากไข้หวัดใหญ่หาตัวแมวอวบสีครีมไม่เจอ เด็กน้อยเดินร้องไห้มาคนเป็นน้าที่นั่งนวดขมับอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก “วันใหม่หาครีมมี่ไม่เจอค่ะ” เด็กหญิงวันใหม่ร้องไห้สะอึกสะอื้น “ครีมมี่หายไปไหน” เด็กหญิงวัยสิบขวบปีนขึ้นนั่งบนตักของอัศวิน ชายหนุ่มหยิบแว่นสายตามาสวมแ