All Chapters of เกมวิวาห์ เดิมพันรัก : Chapter 61 - Chapter 70

ชายหนุ่มแต่งตัวเรียบร้อยแล้วจึงก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำ ตั้งใจว่าต้องปลุกเธอให้ตื่นกลับไปห้องของเธอเอง แต่พอเห็นร่างที่นอนหลับสบายอยู่นั้น เขาก็ทำอะไรไม่ถูก ผมยาวสยายบนหมอน ร่างบางนอนตะแคงหลับตาพริ้ม มีเสียงกรนเบาๆ เหมือนลูกแมวน้อย ชุดกระโปรงของเธอร่นขึ้นมาเห็นเรียวขาสวย เขาหายใจติดขัด เอื้อมมือไปหมายจะปลุกแต่กลับเป็นดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างของเธอเสียนี่“คุณจ๋า ขอผมเอนหลังแป๊ปนะ” เขาถามแต่ไม่ได้ยินเสียงอะไรก็ค่อยๆ เอนตัวลงนอนเคียงข้าง ยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่เคลียแก้มแผ่วเบา ตั้งใจจะนอนสักครู่ค่อยปลุกเธอ กลับกลายเป็นว่าผล็อยหลับไปอย่างไม่รู้ตัวจารวีหลับสบาย เธอพลิกตัวตื่นแล้วมือไปโดนอะไรบ้างอย่างเข้า ดวงตากลมค่อยๆลืมตาขึ้น แต่สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าคมเข้มของหนุ่มข้างห้อง เธอหลับตาลงอีกครั้ง สงสัยจะฝันไป แต่พอลืมตาขึ้นมาก็ยังเห็นเป็นหน้าเขาอยู่“คุณเคน”เธอเรียกเขาเสียงแผ่ว แต่ชายหนุ่มยังหลับอยู่ ทำไมเขามาอยู่ห้องเธอล่ะ เธอลืมตาตื่นเต็มตาแล้วก็มองไปรอบๆตัว ชั้นหนังสือ ตู้เสื้อผ้า เอ๊ะ!นี่ไม่ใช่ห้องของเธอนี่นะ ทำไม เกิดอะไรขึ้น หญิงสาวถามตัวเองแล้วคอยๆลุกขึ้นนั่งบนที่นอน เขาน

“อ้อ! เมื่อกี้ผมคุยกับพี่เคนด้วยล่ะ”“คุยเรื่องอะไรกัน” คงไม่ได้คุยเรื่องเธอหรอกนะ“ผมขอคำแนะนำเรื่องเรียนต่อกับพี่เคน”“อ้อ....” แล้วไป นึกว่าเอาฉันไปเผาให้น้องชายฟังแล้วซิ“เอ่อ...พี่เคนเค้าไม่ค่อยสบายนะพี่ เห็นบ่นว่าปวดหัวเลยลางานกลับบ้านมาก่อน”“เหรอ” มิน่าล่ะถึงได้กลับห้องแต่หัววัน“ผมว่าพี่จ๋าน่าจะซื้อข้าวต้มไปฝากพี่เคนนะ ยังไงก็ห้องติดกัน ถ้าไงก็ดูแลกันไว้ดีที่สุด”“น้องชายฉันเป็นคนใจดีเหลือเกิน”“พี่จ๋าก็รีบๆหาแฟนเป็นตัวเป็นตนได้แล้ว ไอ้เสี่ยทรงวุฒิอะไรนั้นมาตีสนิทกับพ่ออยากจะได้พี่ไปเป็นเมีย”“จะบ้าตาย! เสี่ยทรงวุฒิอายุสี่สิบห้าแล้วนะ แล้วนี่เค้าแต่งงานรอบที่เท่าไหร่แล้ว ไม่ใช่ครั้งที่สามแล้วเหรอ”“ไม่รู้นะพี่จ๋า ผมคาบข่าวมาบอกพี่แล้ว พี่หาหนุ่มๆมาเป็นไม้กันพ่อกับแม่ได้เลยนะ”จารวีคิดหนัก คิดอยู่แล้วว่าสักวันพ่อกับแม่คงต้องหาผู้ชายมาให้เธอแน่ๆ คนที่พ่อแม่ดูแล้วว่าดีเหมาะสมการเงินโอเคและที่สำคัญเป็นหน้าเป็นตาแก่พ่อแม่เอง แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ สองพี่น้องนั่งกินอาหารมื้อเย็น จารวีสั่งข้าวต้มกุ้งไปเผื่อคนป่วย พอได้ทุกอย่างครบแล้วก็เดินกลับมาที่อพาร์ทเม้นต์ “แจ็คเข้าห้

“ตลกล่ะ”“อ้าว...”“ตอนแรกจ๋าว่าจะขึ้นไปดูคุณแต่ตอนนี้จ๋าต้องออกไปส่งผ้าให้ลูกค้า ตอนนี้งานเยอะมากเลยค่ะ จ๋าเลยโทรมาถามคุณก่อนว่าเป็นยังไงบ้าง”“ดีใจที่คุณจ๋าเป็นห่วง” ได้ยินแค่นี้หัวใจของเขาก็พองโตขึ้นมา “คุณจ๋าไปทำงานเถอะ ผมดูแลตัวเองได้”“ให้จ๋าสั่งข้าวกล่องให้คุณไหม?”“ไม่เป็นไรครับ ผมดูแลตัวเองได้ คุณจ๋าทำงานเถอะ ผมรออยู่ห้องนี่แหละ”“ฟังดูเป็นพ่อบ้านดีจัง” ปลายเสียงหัวเราะคิกคักแล้วตัดสายไป เสียงหวานใสยังดังอยู่ข้างหู เขายิ้มและยิ้มกว้างจนรู้สึกเขินเสียเอง คำพูดง่ายๆ ทำไมรู้สึกอบอุ่นในใจยังไงไม่รู้ เขามองไปรอบๆห้อง ดูห้องมันรกชอบกล “เป็นพ่อบ้านสักหน่อยจะเป็นไรไป” กัมปนาถบอกตัวเองแล้วจัดห้องให้เข้าที่ ไม่ได้หรอก เผื่อเธออยากมาห้องเขาจะได้พร้อมต้อนรับ 24 ชั่วโมง ก้มๆเงยๆจัดข้าวของในห้อง ร่างกายได้ออกเหงื่อก็รู้สึกดีขึ้นจึงเข้าไปอาบน้ำ ว่าจะลงไปหาอะไรกินสักหน่อย ร่างกายจะได้ฟื้นเต็มที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น ชายหนุ่มอมยิ้มและคิดว่าต้องเป็นพยาบาลพิเศษของเขาแน่ๆ “ไม่ได้ล็อกครับ” เขาพูดเสียงดังเผื่อให้คนด้านนอกเปิดเข้ามาได้เลย “ก็ไหนว่าไม่สบาย ทำไมมีแรงทำความสะอาดห้องล

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงมีเสียงดังทะลุผ่านผนังห้องไปทำให้เธอต้องนอนไม่หลับ เขาเอาอกเอาใจ ปรนเปรอจนร่างกายหญิงสาวเกร็งกระตุกและกรีดร้องอย่างสุขสม จารวีเพิ่งรู้ว่าร่างกายให้ความรู้สึกแบบนี้ได้ด้วย แม้จะไม่ใช่ผู้หญิงหัวโบราณแต่เธอก็ไม่เชี่ยวชาญชำช่องเรื่องแบบนี้ใบหน้าคมเข้มยิ้มกริ่มอย่างได้ใจ เขาเห็นร่างเปลือยเปล่านอนหอบหายใจก็ได้แต่จูบขมับอย่างปลอบโยน“ผมจ่ายมัดจำให้คุณก่อน หากคุณตกลงเป็นแฟนผมเมื่อไหร่ ผมจะบริการคุณให้อิ่มหนำเลยทีเดียว”จารวีแต่งตัวเรียบร้อย หมุนตัวหน้ากระจกไม่ค่อยมั่นใจนัก ถึงเขาจะบอกให้เธอแต่งตัวตามสบายที่เคยเป็น แต่เธอก็หวังว่าการพบกันครั้งแรกจะทำให้อีกฝ่ายประทับใจ เสียงเคาะประตูดังขึ้น จารวีถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินไปเปิดประตูกัมปนาถส่งยิ้มให้คนที่ยืนอยู่หลังบานประตู เขาเอียงคอมอง ทำไมเธอถึงแอบซ่อนอยู่ด้านหลังไม่ก้าวออกมา“เป็นอะไรไปหรือเปล่าครับ”“จ๋าไม่มั่นใจนี่คะ”“ฮือ...” เขาทำหน้างงแล้วค่อยๆ ดันประตูให้ตัวเองได้เข้าไปในห้องได้ แต่พอเห็นหญิงสาวเต็มตัว เขาก็เผลอยิ้มกว้างออกมา“เสื้อผ้าดีๆ จ๋าเก็บไว้ที่บ้านหมดค่ะ เหลือไม่กี่ชุดที่เอามาที่นี่” “แค่นี้

“ก็ผมอยากทำให้คนที่ผมรักนี่” เขาพูดตรงไปตรงมา แล้วยื่นมือไปจับข้อเท้าไม่ให้เธอชักเท้าหนี ก่อนจะถอดรองเท้าส้นเตี้ยของเธอออกให้ที่ละข้าง แล้วหยิบมันไปวางด้านหลัง“ผมคิดเสมอนะ ชีวิตหนึ่งเราไม่ได้ยาวนานสักเท่าไหร่ ถ้ารู้สึกดีๆ กับใครก็อยากทำดีกับคนนั้นตอนที่เรายังมีเวลาให้กัน เราไม่รู้หรอกว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง แต่ในเมื่อเรามีวันนี้ด้วยกัน ผมอยากใช้ทุกนาทีที่มีให้มีแต่เรื่องดีๆ”จารวีนิ่งไป เธอไม่กล้าสบตาของเขาตรงๆ แววตาเขาชวนให้รู้สึกอ่อนไหวเหลือเกิน เขาดึงมือเธอมากุมไว้แล้วส่งยิ้มชวนใจละลาย“ผมรักคุณนะ ผมก็แค่อยากให้คุณจ๋ารู้ว่าคุณยังมีคนที่รักคุณอยู่ สิ่งที่คนรักทำให้กันได้มันมีมากกว่าเซ็กส์นะครับ”พูดไม่ทันจบประโยคดี หญิงสาวก็ดึงมือตัวเองออกแล้วทุบเข้าให้เป็นพัลวันจนเขาต้องยกมือขึ้นปัดป้อง แกล้งร้องโอดโอยเสียงหลง ทั้งที่ไม่ได้เจ็บอะไรเลย“คุณตีผมทำไมอ่ะ” ถามทั้งที่รู้และก็หัวเราะเสียงดังเหมือนเด็กซุกซน“คนกำลังซึ้ง มาพูดเรื่องนั้นอีกแล้ว”“ก็ผมยังขาดทุนอยู่นี่” “หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ” เธอหน้าแดง แดงไปถึงหูแล้วด้วย“เฮ้ย! เคน! วันนี้กลับบ้านเหรอ” เสียงเปรมดังขึ้นจากด้านหลัง