All Chapters of เกมวิวาห์ เดิมพันรัก : Chapter 51 - Chapter 60

“หนังสือภาพนะครับพี่ ไม่เป็นอะไรหรอก” เขายิ้มแล้วยื่นถุงกระดาษสีสวยส่งให้ “อันนี้ของพี่บัว”“มีติดสินบนด้วยเหรอ”“ของฝากต่างหากครับ ผมไปเชียงใหม่มา เจอผ้าไหมสวยๆ เลยซื้อมาฝาก เผื่อพี่จะเอาไปตัดกระโปรงใส่”“แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย ขึ้นเรือนเถอะ วันนี้ไม่รีบกลับใช่ไหม พี่ทำขนมจีนแกงเขียวหวานไว้ รอกินพร้อมกันนะ”“ทำเยอะไหมพี่ ขอห่อกลับบ้านด้วยนะ”“ให้มันจริงเถอะ”กัมปนาถเดินแยกตัวมาที่เรือนของพ่อกับแม่ ปู่กับย่าอยู่ที่เรือนหลังนี้ด้วยที่ปู่ย่าอยู่เรือนหลังนี้แทนที่จะเป็นเรือนของลูกคนโต เพราะลุงมีลูกหลายคน ห้องหับแทบไม่พอ เขาเคยมาออกแบบต่อเติมบ้านให้ ส่วนเรือนของพ่อกับแม่ก็ทำทางลาดให้รถเข็นของคุณปู่ ส่วนคุณย่านั้นแม้จะยังแข็งแรงดีแต่ก็ต้องพึ่งพาไม้เท้าแล้วเหมือนกัน“ปู่ครับ ย่าครับ เคนมาแล้วครับ” “รอบนี้หายหน้าไปเป็นสองเดือนเชียวนะ” คนเป็นย่าแอบงอนหลานชาย ปกติกัมปนาถกลับมาเยี่ยมบ้านทุกเดือน แต่รอบนี้หายไปสองเดือนเต็มเลยทีเดียว“คุณย่านับวันผิดหรือเปล่าครับ” กัมปนาถหัวเราะแก้เก้อ“ถึงย่าเอ็งจะแก่ แต่ความจำดีเยี่ยมเชียวล่ะ” ปู่ออกปากแซว เล่นเอาย่าค้อนเข้าให้“เออๆ ข้ามันแก่แล้

‘ขอโทษที่ส่งเสียงไปรบกวน แต่ถ้าสนใจจะประสานด้วยกันก็เคาะประตูเรียกได้นะครับ’“กรี๊ดๆ”จารวียืนร้องกรี๊ดๆกระทืบเท้าเร้าๆ แล้วเอื้อมมือไปฉีกกระดาษแผ่นนั้นออกมาจากบานประตู ขยำกระดาษทิ้งด้วยความโกรธแค้นแล้วรีบเดินไปไขกุญแจเข้าห้องตัวเอง ด้วยความโกรธและโมโห มือไม้สั่นจนกว่าจะไขกุญแจเปิดประตูก็หลายนาที มือเล็กผลักประตูเข้าไปแล้วก็ขว้างกระเป๋าสะพายของตัวเองลงบนเตียงด้วยความโมโห“หน้าด้าน! เตือนกันดีๆยังไม่รู้ตัว มีหน้ามาชวนคนอื่นประสานเสียง ทุเรศที่สุด หน้าตาก็ดีไม่น่าบ้ากามเลย!!”แล้วหญิงสาวก็เพิ่งนึกได้ว่าในกระเป๋าตัวเองมีโทรศัพท์มือถืออยู่ รวมทั้งเอกสารที่ใช้สมัครงานอีก เธอต้องรีบไปหยิบกระเป๋าออกมาดู โชคดีที่โทรศัพท์มือถือไม่พังไปเสียก่อน ไม่คุ้มเลยที่ต้องมาโมโหเพราะคนอื่นร่างบางเอนตัวลงนอนบนเตียงนอนขนาด3.5ฟุตของตัวเอง จิตนาการไปถึงคนห้องข้างๆ เตียงมันเอ๊ย!เขาอยู่ติดผนังห้องเธอหรือเปล่านะ ควรบอกให้มันเอ๊ย เขาจัดห้องใหม่ดีใหม่ เสียงเตียงกระแทกผนังจะได้ไม่ดังมาห้องของเธอ แล้วห้องเธอก็ขยับย้ายเตียงไม่ได้แล้วด้วย ตั้งตู้เสื้อผ้า ตู้เย็น ชั้นหนังสือ ทุกอย่างมันลงตัวอยู่แล้ว จะว่าไป

หญิงสาวเริ่มคิดตามน้องชาย จริงๆ ก็ได้ยินพี่สุมาลีบ่นเหนื่อยอยากพักแต่เป็นห่วงป้าอมรกับอรอุมา ถ้าเลิกกิจการไปทั้งสองก็จะตกงาน เธออาจไม่มีเงินทุนมาเซ็งกิจการต่อ หากแต่ถ้าจะขอปรับปรุงระบบการทำงานของร้านให้ทันสมัยมากขึ้น อย่างน้อยเธอก็จะมีเงินเดือนและการงานที่มั่งคงไปอีกนานเลยล่ะ “ลองดูก็ไม่เสียหายอะไรนี่นะ” “ใช่ไหมละ อย่างที่พี่จ๋าบอกผมไง ผมเองก็จะลองไปเรียนด้านดนตรีดู ถ้ามันไม่ใช่ค่อยหาทางใหม่ที่ใช่กว่าเดิม” สองพี่น้องมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะออกมา เหมือนจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ ทั้งสองอยู่คุยกันกันเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ คืนนี้ไม่มีเสียงดังมาจากข้างห้อง ทำให้เธอหลับสบายกว่าหลายคืนที่ผ่านมา ...................... กัมปนาถกลับจากบ้านชานเมืองมาที่อพาร์เม้นท์พร้อมอาหารกล่องที่พี่สาวทำให้ราวกับกลัวว่าเขาจะอดอยาก แต่ก็นั้นแหละ กับข้าวที่บ้านอร่อยๆทั้งนั้น แช่ตู้เย็นไว้ พอจะกินเอามาใส่ไมโครเวฟอุ่นกินได้สบายๆ ไม่ได้ลำบากอะไรตามประสาหนุ่มโสดอยู่แล้ว เขาหยุดยืนหน้าประตูห้องตัวเอง แอบคาดหวังว่าที่หน้าประตูห้องไม่มีกระดาษอะไรติดอยู่ เขาเหลือบมองไปที่ห้องข้างๆ เ

คราวนี้เขาเสียงอ่อนลง ทำให้หญิงสาวหยุดทุบตีเขาได้ แรงแค่นี่ไม่ทำให้เขาเจ็บหรอก แต่แกล้งทำสำออยไปอย่างนั้นแหละ จารวีกัดฟันด้วยความไม่พอใจ หน๊อยยย! หน้าตาก็ดีความคิดอกุศล“โอเค. งานนี้ผมผิด ผมขอโทษก็แล้วกัน”“แค่ขอโทษมันไม่หายโกรธหรอกนะคุณ”“ผมเคนครับ”จารวีชะงักไป ตามอารมณ์เขาไม่ทัน “จู่ๆ มาแนะนำตัวทำไมยะ”“แหม! ห้องเราอยู่ติดกัน จะพูดจาห่างเหินทำไมละครับ”“ถามฉันหรือยังว่าอยากสนิทกับคุณไหม?”“เอาน่าคุณจ๋า เข้าใจผิดนิดๆหน่อยๆ อย่าคิดมากซิครับ”“นิดหน่อยเหรอ! ฉันเสียหายนะ !”“เสียหาย? ตรงไหนละครับ” เขาแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ“ก็คุณจูบฉัน!”นั้นมันจูบแรกของฉันด้วยตาบ้า!!“อ้อ! ถ้าอย่างนั้นคุณจ๋าจูบผมคืนก็ได้ครับ ผมให้สองทีเลย” เขายิ้มกริ่มแล้วก้มหน้าลงทำปากยื่นใส่หน้าเธอ“อีตาบ้า ใครอยากจูบนายเล่า” จารวีทั้งโกรธ ทั้งโมโหออกแรงผลักคนตัวสุดแรง กัมปนาถไม่ได้ตั้งตัวจึงเสียหลักหงายหลัง เขาเผลอดึงแขนของเธอตามลงมาด้วย โชคดีที่ล้มไปบนที่นอน และโชคดีมากที่หญิงสาวล้มลงทับร่างบนตัวเขาอีกที “คุณ!” คราวนี้จารวีพูดอะไรไม่ออก เพราะริมฝีปากของเขาแนบชิดแก้มเนียนของเธออยู่ อะไรจะขาดทุนขนาดนี้

“ดีใจด้วยนะยัยเปิ้ล ของขวัญจ๊ะ เอาไว้ตอนงานแต่งค่อยว่ากันอีกที”“แค่เธอมาฉันก็ดีใจแล้วล่ะ” เปิ้ลยิ้มกว้าง ร้านใบไม้ร่าเริงมีส่วนที่เป็นร้านอาหารและห้องคาราโอเกะอยู่ชั้นบน ว่าที่เจ้าสาวจองโต๊ะที่หน้าร้าน เป็นโซนเปิดโต้ต้นไม้บรรยากาศดี เพื่อนที่มาร่วมเลี้ยงส่งมีราวๆเจ็ดถึงแปดคน รวมทั้งว่าที่เจ้าบ่าวที่ตามมาที่หลังด้วย“ดูฤกษ์ยามวันแต่งหรือยังจ๊ะ” จารวีถามด้วยความดีใจอย่างกับตัวเองจะแต่งงานเสียเอง“ดูแล้ว แต่ยังไม่ได้กำหนดวันที่แน่นอน ก็อีกสามหรือสี่เดือนนี่แหละ ย้ายไปนี่ก็จะได้ดูที่อยู่ใหม่กับเรื่องงานด้วย” เปิ้ลอธิบาย“จริงๆอยากให้เปิ้ลไปเป็นแม่บ้านนะ ไม่ได้อยากให้ทำงาน แต่เปิ้ลเค้าอยากทำ ผมก็ตามใจ” ว่าที่เจ้าบ่าวรีบออกตัว“แหม! เดี๋ยวคนอื่นมองว่าฉันมาเกาะแฟนกินหรอก ตอนนี้พอมีแรงก็ทำงานไปก่อนดีกว่า”จารวียิ้มให้ทั้งสองหนุ่มสาว อาหารอร่อย บรรยากาศครื้นเครง จารวีดื่มเบียร์ไปนิดหน่อยก็เริ่มหน้าแดง เธอขอตัวเดินไปเข้าห้องน้ำ หญิงสาวดูนาฬิกาข้อมือก็เกือบห้าทุ่มแล้ว จริงๆอยู่คนเดียวกลับห้องพักดึกก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร ไม่ต้องโทรรายงานคนที่บ้านด้วย แต่เธอกลัวจะเมาจนกลับไม่ไหวต่างหาก“ส