All Chapters of เมียที่(ไม่)รักของนพเก้า: Chapter 11 - Chapter 20

สองสามีภรรยายังคงใช้ชีวิตไปตามกิจวัตรของตัวเองอย่างไม่มีพิรุธ เขมจิรายังคงเป็นสาวเนื้อหอมที่มีชายหนุ่มอย่างนิติและสมัชชาเวียนหน้าเข้ามาทักทายส่งดอกไม้ให้อยู่ทุกครั้งที่มีโอกาส แต่กระนั้นหญิงสาวก็ยังคงเว้นระยะความสัมพันธ์เอาไว้เหมือนอย่างทุกครั้ง“คุณเขมจิรา เข้ามาพบผมข้างในห้องด้วย” เสียงทุ้มดังลอดผ่านเครื่องมือสื่อสาร ก่อนที่ผู้ช่วยคนสวยจะปฏิบัติตามในแทบจะทันที“คุณนพเก้ามีอะไรหรือเปล่าคะ” ใบหน้าสวยหวานเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม ในเมื่อไม่มีเรื่องให้หน้าบึ้งก็ไม่จำเป็นต้องดึงหน้าตึงใส่กัน      เธอคิดแบบนี้แต่เหมือนจะไม่ใช่กับเขา“หน้าระรื่นแบบนี้ ชอบมากล่ะสิมีผู้ชายมารายล้อม” คนปากเสียชักสีหน้า พลันหงุดหงิดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าใบหน้าของภรรยามีแต่รอยยิ้ม“ตอนนี้เวลางานนี่คะ เรื่องที่คุณนพเก้าถามเมื่อครู่มันถือเป็นเรื่องส่วนตัวนะคะ”เมื่อถูกคนตรงหน้ายอกย้อนอย่างไม่หลบตาใบหน้าที่บึ้งอยู่แล้วก็ยิ่งบึ้งตึงกว่าเดิม ร่างสูงโปร่งลุกยืนขึ้นเต็มความสูงท่าทางที่ย่างสามขุมเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยบ่ง

พ้นเงาของหญิงสาวแล้ว สามหนุ่มที่เก็บปากเก็บคำอยู่นานก็เอ่ยถามทันที                “ไอ้เก้า มึงคิดจะทำอะไร” ปรมะเอ่ยถามอย่างใคร่รู้เมื่อเห็นใบหน้าหล่อนิ่งของนพเก้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง                “ก็แค่นึกอะไรสนุก ๆ ออก” นพเก้ากระดกแก้วส่งของเหลวรสฉุนลงลำคอก่อนจะวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะ ยกยิ้มร้ายเมื่อคิดถึงเรื่องพิเรนทร์ที่กำลังจะลงมือ                ทั้งสี่คนดื่มด่ำกับรสชาติในแก้วของตัวเองโดยไม่มีใครพูดอะไร จนกระทั่งหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวกลับเข้ามานั่งที่เดิม ความเงียบก็ถูกนพเก้าทำลาย                “ไหน ๆ ก็ไม่ได้เจอกันนานแล้ว เรามาพนันกันดีกว่า” เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มมาดร้าย ดวงตาสีนิลเหลือบมองหญิงสาวในชุดน้อยชิ

นพเก้าไม่ได้พาภรรยากลับบ้านอย่างที่บอก แต่กลับพาเธอตรงดิ่งไปที่เพนเฮ้าส์ของเขาแทน บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่มีแต่ความเงียบที่ทำงานอย่างหนัก คนขับรถลอบมองผู้โดยสารคนสวยที่มองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลาอยู่เป็นระยะแต่ก็ไม่กล้าพอที่จะพูดอะไรออกไปจึงทิ้งไว้เพียงเสียงถอนหายใจ หญิงสาวเดินตามสามีใจร้ายของตัวเองมาอย่างเงียบ ๆ และทันทีที่ประตูปิดลง แผ่นหลังบางก็ถูกคนตัวโตเข้ามาสวมกอดจนอึดอัด“ครั้งหน้าเป็นคิวของใครเหรอคะ พี่รามหรือว่าพี่ป้อง” เสียงราบเรียบเอ่ย“ขอโทษ ขอโทษที่เล่นอะไรไม่เข้าท่า” หัวใจเขารู้สึกชาไปทั้งดวงเมื่อกลิ่นน้ำหอมประจำตัวอินทัชเตะจมูกเข้าอย่างจัง“ขอโทษทำไมคะ มันเป็นหน้าที่ของขิงอยู่แล้วนี่คะ ที่ต้องทำตามที่พี่เก้าสั่ง” เสียงหวานเอ่ยทั้งที่ยังสั่น กลืนก้อนสะอื้นลงลำคอ “ไอ้อินมันไม่ได้ทำอะไรรุนแรงใช่ไหม” คนถามสูดลมเข้าปอดลึกข่มความกลัว แต่ทว่าคนถูกถามกลับให้คำตอบด้วยความเงียบที่น่าอึดอัด“น้ำขิงอยากจะตบจะตีก็ทำเถอะ อย่าเงียบแบบนี้เลย” “ขิงเหนื่อยและเพลียมากค่ะ ส่วนเรื่องขิงกับพี่อิน เอาไว้พี่เก้าไปถามพี่อินเองดีกว่านะคะ ถ

ทันทีที่ได้รับการอนุญาตร่างกายบอบบางก็รู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วทุกพื้นที่เมื่อผิวกายเนียนละเอียดสัมผัสได้ถึงความร้อนจากฝ่ามือหนาที่สอดเข้ามาใต้เสื้อยืด ลัดเลาะไปตามเอวคอดกิ่วเอื้อมไปปลดพันธะที่รั้งก้อนนิ่มเบียดเสียดกันจนน่าอึดอัดให้เป็นอิสระเพียงเสี้ยววินาทีี                         “อื้อ..พี่..เก้า...” มือเรียวสวยพยายามห้ามปรามคนเอาแต่ใจแต่กลับถูกเขาใช้มือข้างที่ยังไม่มีหน้าที่อะไรรวบเอาไว้เหนือศีรษะเล็กเพื่อไม่ให้ถูกขัดใจเป็นครั้งที่สอง ริมฝีปากอุ่นขบเม้มซ้ำรอยสีจางที่ปรากฎให้เคืองสายตาประทับรอยตราความเป็นเจ้าของด้วยอารมณ์คลุ้มคลั่งจนเสียงกระเส่าแสนหวานร้องอ้อน“เจ็บ...ค่ะ”“ตั้งใจทำให้เจ็บนี่นา” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างไม่ยี่หระก่อนจะซุกใบหน้าหล่อเหลาลงเคล้าไปกับผิวกายหอมที่ทำเขาลืมไม่ลงและยังติดตรึงอยู่จนถึงเวลานี้ลิ้นร้อนโลมเล็มผิวขาวผ่องไปตามลำคอระหงจนร่างเล็กใต้อาณัติดิ้นพล่านเพราะความหวามไหวเข้าจู่โจม เขมจิรารู้สึกไ

ท่าทีของนพเก้าที่มีต่อเขมจิราในตอนนี้ทำให้ป้าแย้มที่เลี้ยงเขามากับมือยิ้มออกเสียที ตลอดเวลาครึ่งปีนับตั้งแต่นพเก้าลากลูกสาวของแม่เลี้ยงไปจดทะเบียนสมรส ชายหนุ่มที่เคยเอาแต่แสดงอาการกรุ่นโกรธราวกับมีลูกไฟร้อนบนหัวตลอดเวลาเมื่อต้องเข้าใกล้หรือเห็นหน้าภรรยาตามเงื่อนไขมรดกก็เริ่มที่จะแสดงด้านอ่อนโยนที่มีต่อภรรยาตัวน้อยโดยที่เจ้าตัวอาจจะรู้หรือไม่รู้ตัวออกมาให้แม่นมสูงวัยได้ใจชื้น                “วันนี้น่าจะเหนื่อยหน่อยนะคะที่เก้า ประชุมวันนี้ลากยาวตั้งแต่เช้าถึงเย็นเลยค่ะ” เขมจิราเอ่ยขณะสวมเสื้อสูทให้สามี                “น่าเบื่อชะมัด” ใบหน้าหล่อเหลาแสดงชัดถึงความรู้สึก                “เย็นนี้ฉันมีนัดกับพวกไอ้ป้องนะ ไม่ต้องรอกินข้าว”           &n