All Chapters of เมียที่(ไม่)รักของนพเก้า: Chapter 21 - Chapter 29

เขมจิรากลับถึงบ้านทันเวลาอาหารเย็นพอดี ร่างเพรียวบางไม่เจอคนตัวโตที่ควรจะนั่งรออยู่ที่ห้องอาหาร จึงขึ้นไปเคาะประตูห้องนอน แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดกลับมา และเมื่อถือวิสาสะเปิดเข้าไปก็พบเพียงความว่างเปล่า“ป้าแย้มคะ พี่เก้าไปไหนเหรอคะ หรือว่าออกไปธุระข้างนอก” เขมจิราที่เดินลงมาจากชั้นสองก็ตรงดิ่งเข้าไปในครัวเพื่อถามความเอากับแม่บ้านอาวุโส“คุณเก้าเธอออกไปข้างนอกค่ะ เธอบอกว่าคุณน้ำขิงไม่ต้องรอทานข้าว คืนนี้คงไม่กลับมานอนที่นี่”“ค่ะ” แม้ปากจะรับคำสั้นๆ แต่ทั้งตัวกลับชาวาบ คืนนี้เขมจิรากลับมานอนที่ห้องตัวเองเพราะเจ้าของห้องไม่อยู่ เธอเป็นเพียงคนรับคำสั่งของเขา ในเมื่อเขาไม่อยู่เธอก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปร่างบางนอนพลิกไปมาอยู่หลายครั้งเพราะความไม่ชินที่ไร้สัมผัสจากร่างกายกำยำ มือเรียวสวยคว้าเอาโทรศัพท์เครื่องบางขึ้นมาดูเวลาก็พบว่าล่วงเลยมาจนถึงตีสองแล้ว แต่ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นบันทึกสำคัญที่แปะเอาไว้ในแอพพลิเคชั่นของโทรศัพท์ก็ทำให้ทุกการกระทำหยุดลง ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงข้างตัวแล้วข่มตาตัวเองให้นอนหลับเช้า

อินทัชส่งข้อความนัดเพื่อนสนิทออกมาดื่มแก้เบื่อ และแน่นอนว่าทุกคนล้วนตอบกลับมาว่าตกลงอย่างไม่รีรอ เพราะนานทีปีหนคุณหมอรูปหล่อจะเป็นตัวตั้งตัวตีในเรื่องการดับกระหายด้วยน้ำเมา“เล่ามาให้ละเอียดเลยนะลิตา” เขมจิราเอ่ยด้วยเสียงคาดคั้นทันทีที่สองสาวหย่อนตัวลงบนโซฟาตัวนุ่ม ดวงตากลมสวยจดจ้องใบหน้าสวยเฉี่ยวของเพื่อนสนิทอย่างไม่คิดจะละสายตา“อะไร...ไม่มีอะไรเล๊ย” นางแบบสาวเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบการจับผิด ทว่าการแสดงของเธอมันช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย“ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่เดือนเอง เดี๋ยวนี้หัดมีความลับกับเพื่อนนะ” เขมจิราเอ่ย ยังคงไม่ละสายตาไปจากอาการร้อนรนของเพื่อนรัก“ขิง แกนั่นแหละเพ้อเจ้อ ฉันก็ใช้ชีวิตปกติ ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษซักหน่อย”“เหรอ?? ฉันเองก็เพิ่งจะรู้นะว่าชีวิตปกติของแกมีพี่อินเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย มิน่าหล่ะ พี่อินถึงเอาแต่เรียกแกว่าที่รักอยู่นั่น ที่แท้ก็....”“ฉันไม่ได้คบกับเขาซักหน่อย ผู้ชายอะไรน่ารำคาญชะมัด” แม้ปากจะพูดว่าน่ารำคาญทั้งที่ใบหน้างอง้ำ แต่เพื่อนเธอคงไ

หลังจากซื้อของเสร็จเรียบร้อยแล้ว นพเก้าก็พาไลลาและลูกชายเดินทางมาพักที่เพนท์เฮาส์ของเขา ความเหนื่อยล้ามาตลอดวันทำให้เด็กชายผล็อยหลับไปอย่างง่ายดายตั้งแต่ขึ้นรถมาจนถึงปลายทาง“หลับไปซักแล้ว น้องภามครับ น้องภามตื่นได้แล้วครับลูก” ไลลาเขย่าตัวลูกชาย“ไม่ต้องปลุกน้องภามหรอก เดี๋ยวเราอุ้มให้เอง” พูดจบร่างอ้วนกลมของเด็กน้อยก็ถูกช้อนขึ้นมาพาดบ่ากว้าง อีกทั้งยังใช้มือที่ยังว่างอยู่คว้าเอาถุงกระดาษหลายใบไปไว้ในมืออีก“ของพวกนี้เราถือเองดีกว่า แค่น้องภามคนเดียวก็หนักมากแล้ว” ไลลาเอ่ยอย่างเกรงใจ เธอทอดมองอดีตคนรักด้วยความละอายใจ ทั้งที่หักหลังความรักของเขาอย่างเลือดเย็น แต่ถึงคราวเดือดร้อนจนต้องหนีหัวซุกหัวซุน เขากลับไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะช่วยเหลือ“ไม่เป็นไรหรอก มันไม่ได้หนักอะไร ไลลาถือของที่เหลือเถอะ” เขมจิราและไลลาเดินตามแผ่นหลังกว้างที่อุ้มเด็กชายไปติด ๆ “ต้องขอโทษคุณเขมจิราด้วยนะคะ ที่เก้าเขาทำให้คุณเขมจิราต้องเลิกงานเลท” หญิงสาวชวนสนทนาเพราะไม่อยากให้บรรยากาศเงียบจนเกินไป และอยากที่จะผูกมิตรกับสาวสวยคนนี้ด้วยเช่นกัน“ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องเล็กน้อยเองค่ะ” เขมจิราปั้นใบหน้ายิ้ม ทั้งที่ในใจก

“อื้อ…น้ำขิงครับ…” วงแขนแข็งแรงกระชับแน่นขึ้นเมื่อรู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวของคนในอ้อมกอด นพเก้าซุกใบหน้าลงบนอกอิ่มอ้าปากงับยอดอกสีอ่อนหยอกเย้าด้วยลิ้นชื้นจนได้ยินเสียงหวานครางเบา ๆ”พี่เก้าคะ เช้า..เช้า..แล้วค่ะ” เขมจิราเอ่ยเสียงกระเส่า มือเล็กโอบแก้มสากเอาไว้เป็นการห้ามปรามต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล เพราะยิ่งห้ามจุกสีหวานยิ่งถูกดูดดึง“พี่เก้ายังไม่อยากตื่นเลย ขอกินนมก่อน“ ใบหน้าหล่อเหลาผละจากก้อนนุ่มมือ ส่งเสียงอ้อน แน่นอนว่าการกระทำของเขาทำหัวใจดวงน้อยอ่อนยวบ เธอจะใจแข็งกับเขาได้ตอนไหนกัน“อื้อ..อ๊ะ..” ร่างบางดิ้นพล่านเมื่อมือหนาลูบไล้ไปตามต้นขาขาว ท้องนิ้วสะกิดส่วนอ่อนไหวเพียงแผ่วเบาแต่กลับหวามไหวจนยากจะเก็บอาการ จนมือน้อยต้องคอยปัดป้องการรุกราน“ไม่แกล้งแล้วก็ได้” พูดจบจมูกโด่งก็กดลงบนพวงแก้มนุ่มจนเกิดเสียงฟอดใหญ่ ผละห่างออกมาฉีกยิ้มหวานเหมือนกำลังอารมณ์ดี ความจริงอยากซุกไซ้คนตัวเล็กให้หนำใจ แต่เพราะวันนี้ไม่ใช่วันหยุดจึงจำใจต้องไปทำงานเขมจิราลูบแก้มตัวเองอย่างงุนงง  ส