All Chapters of เมียที่(ไม่)รักของนพเก้า: Chapter 1 - Chapter 10

กลางดึกที่แสนเงียบท่ามกลางความมืดที่ปกคลุมไปทั่วทั้งห้องที่ถูกตกแต่งอย่างลงตัว เสียงโทรศัพท์ราคาแพงก็ดังขึ้นทลายความเงียบที่เคยมี ความงัวเงียที่ถูกปลุกให้ตื่นจากห้วงนิทราทำให้นพเก้าไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง ร่างเปลือยเปล่าขยับกายไปทางเดียวกับเสียงนั้นอย่างอ้อยอิ่งและที่ทำให้เขาหงุดหงิดมากขึ้นคือปลายสายอย่างเขมจิรา “เขมจิราแม่เธอไม่ได้สอนเอาไว้หรือไงว่าอย่าเที่ยวโทรหาใครดึกดื่นอย่างนี้” พี่ชายต่างสายเลือดระเบิดเสียงไปที่ปลายสายในทันทีแต่หญิงสาวกลับมีเพียงเสียงสะอื้นตอบกลับมาเท่านั้นทำให้นพเก้ายิ่งตบะแตกเป็นทวีคูณเพราะฟังอะไรไม่ได้ศัพท์เลยแม้แต่คำเดียว“จะร้องไห้จนน้ำท่วมมาถึงคอนโดฉันเลยไหมแม่คุณ ฉันถามจริง ๆ นอกจากร้องไห้แล้วทำอย่างอื่นเป็นบ้างหรือเปล่า” เสียงเข้มยังไม่วายต่อว่าแต่มันกลับยิ่งทำให้เขาต้องเป็นฝ่ายถอนหายใจเสียเองเพราะอีกฝ่ายยังคงเอาแต่ร้องไห้จนอยากจะตัดสายเสียเดี๋ยวนั้น“ถ้าเธอจะเอาแต่ร้องไห้เหมือนจะตายฉันจะวางแล้วนะ น่ารำคาญ” เขากระแทกเสียงส่งอีกครั้งก่อนที่จะตัดสินใจตัดสายแต่สิ่งที่หลุดออกจากปากของคนที่เขาจำใจนับเป็นน้องสาวทำให้เขาต้องคิดใหม่“แม่ค่ะ พี่เก

ทันทีที่ทั้งสองเป็นสามีและภรรยาโดยชอบด้วยกฎหมาย เอกสารที่จารึกความสัมพันธ์ของคนทั้งสองก็ถูกนพเก้าปาใส่ใบหน้าสวยหวานอย่างไม่แยแส เขาไม่แม้จะสนใจด้วยซ้ำว่ามันเขียนอะไรเอาไว้บ้าง รู้แต่เพียงว่าภารกิจของเขาสิ้นสุดลงแล้ว“พี่เก้าคะ” เสียงหวานเอ่ยอ้อมแอ้มแต่กลับดังพอให้อีกคนหันมามองด้วยสายตาขุ่นเคือง“จะเอาอะไรจากฉันอีก” อีกคนกระชากเสียงตอบอย่างไม่พอใจ ก่อนจะหันหน้ากลับ“คือ ขิงจะถามว่าพี่เก้าจะนอนที่บ้านหรือเปล่าคะ ขิงจะได้ให้คนทำความสะอาดเอาไว้ให้ เผื่อว่าพี่เก้าอยากจะพักสักหน่อย”“ฉันจะนอนที่ไหนมันธุระอะไรของเธอ หรือว่าเพราะไอ้กระดาษเฮงซวยนี่เลยทำให้เธอคิดว่าเธอมีสิทธิ์ในตัวฉัน”“ขิงไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นค่ะ ขิงรู้ตัวค่ะว่าไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้นแต่ที่ขิงถามก็เพราะเห็นว่าพี่เก้าไม่ได้นอนที่บ้านมาหลายปีก็เท่านั้นเอง แต่ถ้าพี่เก้าไม่พอใจ ขิงขอโทษด้วยนะคะ” ใบหน้าสวยหวานซึมลงจนเหมือนจะร้องไห้เมื่อถูกสามีป้ายแดงพ่นวาจาทำร้ายหัวใจ“สำนึกเอาไว้ก็ดี ที่ฉันกับเธอต้องมาอยู่ในสภาพนี้มันไม่ใช่ความรัก แต่มันเป็นเพราะผลประโยชน์ก็เท่านั้น แล้วอีกอย่างที่ฉันสงสัยนะ เธอทำอย่างอื่นเป็นบ้างหรือเปล่านอก

เจ้าของบ้านในวัยสามสิบนอนเปลือยท่อนบนอวดมัดกล้ามเนื้ออยู่บนเตียงกว้างด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากอาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยแล้ว สมองของเขามันปั่นป่วนไปหมดเพราะถูกความเครียดก่อกวนจากการที่ทิ้งร้างจากงานเอาแต่ทำตัวเสเพลมานานหลายปีจนตอนนี้แทบต่อไม่ติด ดวงตาสีนิลกดเปลือกตาลงให้ความมืดเข้ามาปกคลุมจนเผลอเข้าสู่ห้วงนิทรารมย์ไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว                 เขมจิราจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวเองจนเรียบร้อยก่อนจะทำตามคำสั่งสุดท้ายของสามีก่อนที่เขาจะลุกออกจากโต๊ะอาหารด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด แต่กระนั้นเมื่อเคาะประตูห้องอยู่นานสองนานกลับไร้ซึ่งเสียงตอบรับ ผู้อาศัยอย่างเธอจึงขอถือวิสาสะเข้าไปในห้องเพื่อทำภารกิจของตัวเองให้สำเร็จ                “พี่เก้าคะ ขิงเอายาวางไว้ตรงนี้นะคะ” สาวน้อยเอ่ยบอกเสียงเรียบแต่อีกคนกลับยังคงนิ่งเงียบ           &nb

นพเก้าและเขมจิราใช้ชีวิตร่วมกันในฐานะสามีภรรยาทางนิตินัยต่างคนต่างอยู่ เพียงแค่ยังรับประทานอาหารร่วมกันตามคำสั่งของเขาเพียงเท่านั้น“หนูน้ำขิง เช้านี้เห็นคุณเก้าบ้างไหมคะ” ป้าแย้มคนเก่าแก่เอ่ยถามที่เห็นคุณผู้หญิงของบ้าน“พี่เก้ายังไม่ตื่นมั้งคะ วันนี้วันหยุดพี่เก้าคงอยากพักผ่อนป้าแย้มไม่ต้องปลุกหรอกค่ะ” หญิงสาวตอบไปตามที่คาดเดา“งั้นหรือคะ ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดีค่ะ ป้ากลัวแกจะไม่สบายมากกว่า” สีหน้าของคนเก่าแก่ดูเหมือนจะไม่ได้พูดเล่น“ไม่หรอกมั้งคะ พี่เก้าตัวใหญ่ออกอย่างนั้นคงไม่ป่วยง่ายๆ หรอกค่ะ”“ป้าเลี้ยงเธอมาแต่เล็ก คุณเก้าเห็นตัวโตเท่าตึกอย่างนั้น ป่วยง่ายจะตายค่ะ นิดหน่อยก็ไข้ถามหาแล้ว”“หนูน้ำขิงขึ้นไปดูเธอให้ป้าทีได้ไหมคะ ป้าเป็นแค่คนใช้ให้เข้าไปในห้องเจ้านายมันไม่ควร”“แต่ขิงแค่คนอาศัยนะคะ” สาวน้อยพยายามโยกโย้เพราะยังจำได้ไม่ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เธอไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง“แต่ตอนนี้หนูน้ำขิงก็ได้ชื่อว่าเป็นภรรยานี่คะ ถึงจะมีเหตุผลที่จำเป็นมาบังคับก็เถอะ”เมื่อถูกย้อนเข้าอย่างนี้คุณผู้หญิงวัยยี่สิ

มือเรียวสวยบิดผ้าขนหนูที่ลอยอยู่ในน้ำจนหมดบรรจงเช็ดไปตามใบหน้าหล่อเหลาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะค่อย ๆ ไล่ลงไปปบนแผงอกกว้างที่ปราศจากเสื้อผ้าด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ราวกับว่าเธอเองก็ได้ไข้เช่นเดียวกัน“หนาว!! เขมจิราเธอแกล้งฉันหรือไง” มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวสวย ดวงตาที่เคยปิดสนิทตื่นเต็มตาจ้องมองคนตัวเล็กที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่คืบอย่างเอาเรื่อง“ไม่ใช่นะคะ ขิงแค่เช็ดตัวให้พี่เก้าตามที่พี่เก้าบอกเท่านั้นเองค่ะ พี่เก้าหนาวเหรอคะ”“หนาว ไม่เอาแล้ว” คนเอาแต่ใจจัดการปาผ้าชื้นๆ นั่นลงพื้น และรั้งเอาร่างเล็กเข้ามาสวมกอดโดยไม่ขออนุญาต“พี่เก้า..พี่เก้าปล่อยก่อนนะคะ” คนที่ถูกดึงเข้าไปกอดอึกอัก พยายามดิ้นรนให้พ้นจากอ้อมกอดที่เต็มไปด้วยความร้อนจนใบหน้าหวานเริ่มแดงก่ำ“ไม่ปล่อย ฉันอยู่ในฐานะที่จะกอดได้ เธอจะทำไม”“ไม่ทำไมหรอกค่ะ ขิงจะไปว่าอะไรพี่เก้าได้ล่ะค่ะ” หญิงสาวตัดพ้อเสียงขุ่น ไม่ชอบใจการกระทำเอาแต่ใจของเขาเลยแม้แต่น้อย“ไหน ๆ วันนี้เราก็ลางานแล้ว ถือโอกาสเข้าหอ