All Chapters of ชายาเอกอ๋องไร้ใจข้าไม่อยากได้: Chapter 11 - Chapter 20

ในงานหลังจากสงบลงก็มีเพียงฝ่าบาทและหลิงเฟยเท่านั้นที่ดูจะสนุกด้วยกัน โดยมีหนิวหนิวที่เป็นของเล่นชิ้นใหม่ของฝ่าบาท และคำสั่งถัดมาคือหลิงเฟยจะเข้าไปเยี่ยมฝ่าบาททุกสามวัน แม้นั่นอาจจะเป็นเรื่องน่ายินดี แต่สำหรับนางเหมือนกำลังถูกจับตามอง เป็นที่โปรดปรานหาใช่จะดีเสมอไปอย่างเช่นตอนนี้ ที่ท่านแม่ของนาง มานั่งหน้าตึงอยู่ในห้องโถงแต่ทว่ายังไม่กล่าวสิ่งใดออกมาเพราะว่าเกรงใจท่านอ๋อง “เจ้ารู้ความผิดหรือไม่” ปลายเสียงสะบัดอย่างไม่พอใจดูก็รู้ว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในวันงานเลี้ยงในวังหลวง นางก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าผิดอะไร “เรื่องใดหรือท่านแม่” นางเองก็คิดได้มานานแล้วว่าท่านแม่นั้นไม่ต้องการนางไม่พอ ยังรังเกียจราวกับนางไม่ใช่ลูกที่เบ่งคลอดมา เพียงเพราะคำทำนายบ้า ๆ นั่น “นั่นสิ ข้าก็ไม่เห็นว่าชายาข้าไปทำสิ่งใดผิดต่อท่านเลยสักนิด” รั่วอ๋องที่ยกมือถือตำราขึ้นอ่านรอฟังการพูดคุย แต่ก็ยกลงเมื่อแม่นางกล่าวหาความผิด ให้กับภรรยาตนเอง “ท่านอ๋อง...ท่านยังไม่ทราบอีกหรือว่านางกับลูกชายฉีกหน้าน้องสาวร่วมอุทรกลางวังหลวง ตอนนี้เป็นที่ขบขันไม่พอยังมีชาวบ้านไปด่าทออิงอิงขอ

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ จนได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคนก็ว่าได้ กระทั่งคนที่เดินทางมาสมทบก็ยังหยุดนิ่ง มีเพียงเจ้าตัวเล็กดุ๊กดิ๊ก ที่หันหน้ามองคนโน้นทีคนนี้ที แล้วก็ทำลายความเงียบด้วยความช่างสงสัย “ทำไมพวกท่านเงียบ” เสียงใสทำให้ดวงตาที่มองมารดาด้วยความผิดหวังก้มมองเจ้าตัวเล็ก แล้วกดปากจูบเบา ๆ ที่กระหม่อมบาง “นางให้ร้ายข้าที่เป็นมารดาเจ้าก็เชื่อรึ เจ้าเติบใหญ่มาได้เพราะใครกัน” ซีหวินเถียงไม่เต็มเสียงนัก และนางก็ทำจริง แต่แปลกใจว่าหลิงชิงรู้ได้อย่างไรเท่านั้นเอง “ท่านเห็นใบหน้าเขาหรือไม่ เขาน่ารักขนาดนี้ท่านทำได้ลงหรือ จิตใจทำด้วยอะไร เพราะความงมงายบ้า ๆ ที่ตระกูลหลี่เป่าหูท่านงั้นรึ ท่านเชื่อหรือไม่ ข้าจะจัดการพวกเขาทั้งตระกูลก็ยังได้ ข้อหาปลุกปั่นให้ท่านทำความชั่ว แล้วท่านคิดหรือไม่หากเรื่องนี้หลุดออกไปฝ่าบาทจะคิดเช่นไร ตอนนี้ลูกชายข้าก็เป็นคนโปรดไปแล้ว” ทุกคำที่เอ่ยออกล้วนผิดหวัง มารดาที่เคยคิดว่าแสนดีบัดนี้เป็นอะไรไปแล้ว เขาจะรักนางหรือไม่ท่านแม่ก็ไม่มีสิทธิ์มาทำกับนางและลูกชายเขาเช่นนี้ “เทียนหยางลูกแม่...แม่” “ท่านอ๋องเจ้าคะ”

หลายวันต่อมาหลิงเฟยกับหนิวหนิวต้องเข้าไปลาฝ่าบาท เด็กน้อยผู้ถูกยกให้เป็นหลานรักในช่วงนี้ก็ทำหน้าที่หลานอย่างดีด้วยการประจบ “เสด็จปู่พ่ะย่ะค่ะ ที่จริงข้าไม่ได้อยากไปกับท่านพ่อท่านแม่สักนิด แต่ข้าเป็นลูกต้องกตัญญู ไปครั้งนี้หลายวันนักเสด็จปู่อยู่ทางนี้ต้องรักษาสุขภาพนะพ่ะย่ะค่ะ ข้ากับเจ้าแมวอ้วนหนิวหนิวจะรีบกลับมาเล่นกับท่าน หากท่านเหงาเล่นกับท่านขันทีหานไปพลาง ๆ ก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ” สิ้นคำกล่าวลาของหลานชายเสียงหัวเราะก็ดังลั่นทั้งอุทยานหลวง “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้านี่มันหลานรักของข้าเสียจริงกลัวข้าเหงาด้วย เจ้าดูหานคุย แล้วเราจะอยากให้เจ้าตัวแสบไปจากข้าได้อย่างไร” ขันทียิ้มรับฝ่าบาท จริงอย่างที่ฝ่าบาทตรัส คุณชายน้อยหลิงเฟยช่างเอาอกเอาใจนัก ช่วยฝ่าบาทสำราญใจมากแม้ราชกิจจะรัดตัวก็ตาม “หรือว่าเจ้าจะมาอยู่ในวังกับปู่ชั่วคราวดี ให้พ่อกับแม่เจ้าไปทำงานให้ปู่ดีหรือไม่” เด็กน้อยโดนจับได้เสียแล้วว่าพูดเอาใจ หากรีบปฏิเสธจะทำให้เสด็จปู่เสียใจหรือเปล่า เขาต้องคิดเหตุผลใหม่ “อืม...ข้าคิดว่าหากห่างจากท่านแม่กับท่านพ่อ พวกเขาก็ย่อมคิดถึงข้าเช่นก

ตลอดการเดินทางจวบจนถึงทัพใหญ่ของอาณาจักรยงโจว โดยมีแคว้นโยว่โจวเป็นผู้นำ การบังคับบัญชาไม่ได้มาจากรั่วอ๋องโดยตรง เพราะรั่วอ๋องนั้นคุมกองทัพจิ้งจอกดำผ่านป้ายสั่งการจิ้งจอกทมิฬเท่านั้น ส่วนทัพของอาณาจักรบังคับบัญชาโดยแม่ทัพจางจ้าวกง รับบัญชาจากฝ่าบาทโดยตรงก็จริงแต่ต้องผ่านอ๋องทั้งสี่แคว้นเห็นชอบด้วยเช่นกัน ดังนั้นเรื่องราวในกองทัพอาจจะมีการแทรกแซงเพื่อหาผลประโยชน์ และการมาครั้งนี้ดูเหมือนแม่ทัพจางจ้าวกงจะมีลับลมคมใน “หยุด!!!” สือซานยกมือให้สัญญาณให้ขบวนหยุดนิ่งหน้ากองทัพยงโจวเพราะประตูกองทัพไม่ยอมเปิดให้ขบวนเข้าไป “บอกมาว่ามาจากที่ใด ใครให้เข้ามา” เสียงทหารยามกล้าตายผู้หนึ่งตะโกนลงมาจากป้อมปราการ สือซานจึงรีบตะโกนกลับไปทันที “บังอาจ รั่วอ๋องมาถึงไม่เปิดประตูไม่อยากมีเงาหัวแล้วรึ!!!” เสียงตอบกลับแม้จะสะดุ้งในตอนแรก แต่ก็ยังไม่ยอมเปิดประตูหน้าด่านเพื่อให้ขบวนของรั่วอ๋องได้เข้าไปด้านใน ช่างน่าแปลกใจจริง ๆ “ผ่านด่านเข้าทัพยงโจวต้องมีคำสั่งจากแม่ทัพจาง หากไม่มีก็กลับไป” ทหารยามฝีปากดีคาดว่าไม่เกรงบารมีของรั่วอ๋องเห็นทีต้องสั่งสอน สือซานชักกระบี่ข

รั่วอ๋องที่นั่งอยู่บนเก้าอี้รีบลุกขึ้นมาคุกเข่าถวายบังคมฝ่าบาททันที “ถวายบังคมฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี” เหล่าทหารที่ได้ทราบดังนั้นจึงนั่งลงคุกเข่าเช่นเดียวกัน ไม่เว้นแม้กระทั่งแม่ทัพจางจ้าวกง ที่ใบหน้าราวกับผีหลอกก็ไม่ปาน ที่อยู่ ๆ ฝ่าบาทก็เสด็จมาถึงกองทัพโดยไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ นี่มันอะไรกัน สายในวังหลวงของเขาไม่ได้ทำงานหรือไง ‘เจ็บใจนัก’ “ลุกขึ้นเถอะ” น้ำเสียงไม่สบอารมณ์เท่าใดนักของฝ่าบาททำให้จางจ้าวกงถึงกับเหงื่อตก “นี่เหรอกองทัพรักษาอาณาจักรที่ประกอบด้วยสี่แคว้น มันน่าผิดหวังจริง ๆ” ฝ่าบาทมองไปยังเหล่าทหารใบหน้าคล้ายกับคนไม่เคยกินข้าวซีดเซียวไร้สารอาหาร หากมีศึกจะเอาแรงที่ไหนไปทำศึกได้เล่า “กองทัพใหญ่ยงโจวเคยเกรียงไกรเทียบเคียงกองทัพจิ้งจอกดำรั่วอ๋อง ต่างกันแค่ฝีมือเท่านั้น ไฉนวันนี้ข้าเห็นแต่ทหารที่ขาดสารอาหาร เรี่ยวแรงไม่ค่อยมี เบิกเสบียงไม่เคยได้ขาด นี่มันอะไร” โจวอวิ๋นตะโกนลั่นใส่แม่ทัพจางจ้าวกง ไม่เคยคิดว่าคนที่ไว้ใจเป็นจอมทัพของอาณาจักรยิ่งใหญ่แห่งยงโจวจะทำเรื่องเลวทรามเช่นนี้ หากไม่มีอำนาจของกองทัพจิ้งจอกดำ ยงโจว